Χάρης Ψαρράς, «Διάρκεια»

Ο χρόνος ξαπόστασε στον έλικα
αεροπλάνου παροπλισμένου.
Ωκεανός ήταν η αγάπη μου για σένα.
Πώς να χαρτογραφήσω
μια υδάτινη έκταση αχανή;
Μήνες θα ξόδευα και χρόνια.
Έπειτα γύρισε ο καιρός κι επέστρεψα στη χώρα

Χάρης Ψαρράς, «Ήχος γλυκός»

 Μετρώ τις χάντρες του κομπολογιού μου.
Αστράφτουνε
κεχριμπαρένιες κι όμορφες
μπροστά στο φλογισμένο
μέτωπο του ηλίου .
Όπου να ‘ναι θα δύσει ο ήλιος
πίσω απ’ τους λόφους της απέναντι στεριάς θα χαθεί.

Χάρης Ψαρράς, «Το ταμπούρλο»

Διστακτικό με τις χορδές
του λείπει κι ο αέρας
ούτε πνευστό ούτ’ έγχορδο
το ταμπούρλο μιλά με το δέρμα του.
Θέλει ξύλο και θέλει σκληρά
να του φέρονται όσοι τυμπανιστές μικροί
κοντά του μαθαίνουν το ρυθμό και το χτύπο.
Τους κατευθύνει το ταμπούρλο με τους κρότους του

Χάρης Ψαρράς, «Η λίμνη των κύκνων»

Γύρω απ’ τη λίμνη που σωπαίνει,
μπρος στη γαλήνη του ιχθύος που τελεί
δια βίου ασύλληπτος
σεργιανίζουν ερπετά που ‘χουν λέπια αστραφτερά,
περνοδιαβαίνουνε χελώνες και βατράχια.
Βραχνά κοάσματα, νησσών λασπωμένα φτερά.
Ο φίλος μας που κείται εδώ ήτανε γλυκομίλητος,
μα ο θάνατος του έκλεισε τα μάτια.

Χάρης Ψαρράς, «Φύλλο πορείας»

Ένας κύριος σε περίπατο αφήνεται
το καπέλο του σκάλωσε
σε κλωνάρι στρυφνό.
Μοναχή της η ομπρέλα του άνοιξε
σινιάλο κάνει συννεφιάς
και μια σπονδή στον ουρανό.
Ποιος προσδοκεί την μπόρα
τώρα που μες στην εξοχή

Χάρης Ψαρράς, «Αναγνώριση»

 Ο χρόνος είναι το ρολόι που λέει λάθος την ώρα,
το παρελθόν που πρόκειται εκ νέου να λάβει χώρα.

Η ξανθιά που 'δες χθες στο χαμάμ
είν' η Εύα, η ερωμένη του Αδάμ.

Χάρης Ψαρράς, «Η εκλεκτή του»

Στους λόφους αστράφτει τις νύχτες
αγέρωχη , δρεπανηφόρος , σκωπτική
η θεά των πάλαι ποτέ
γενεών που ξεχάστηκαν
αφήνοντας τα ίχνη ταπεινά
εδώ κι εκεί να σκορπιστούν

Χάρης Ψαρράς, «Τραγούδι στάσιμο»

Πηδάλιο μηχανῆς κοπέλα
φάσμα ὁδοῦ περαστικό
τό κράνος προστατεύει ἀπ’ τό κακό
ὅμως ἡ σέλα
στούς ἀναβάτες της ἐπιφυλάσσει
τῆς πτώσεως αἰφνίδιο συμβάν

Χάρης Ψαρράς, «Εκταφή»

Έσκαψα πιο βαθιά. Σε ξαναβρήκα.
Σε είδα να σκάβεις να με βρεις.
Ήμασταν χώμα. Και ζητούσες να μ’ αγγίξεις.

Μέσα σου έσκαβα κι εγώ. Μέσα μου έσκαβες εσύ.
Σκάβαμε απ’ άκρη σ’ άκρη.
Με αντοχή. Μ’ ελπίδας πίστη.

Χάρης Ψαρράς, «Η Κίρκη Πηνελόπη»

Θαλάσσης μάτια, κόμη εβένου
νυχθημερόν στο φως. Τριζόνια
σαν κάνεις σεξ τους ήχους κρένουν.
Πυρφόρα, ολόφωτα λαμπιόνια

φέγγουν και βλέπουν οι εκλεκτοί σου
τα κάλλη σου και την αγκάλη.

Χάρης Ψαρράς, «Από το ημερολόγιο ενός μοντερνιστή»

Πλατεία Ἁγίου Μάρκου ξημερώματα
τουρίστες κάποιας ἠλικίας καί ὁ βόμβος
τή σκόνη του ἐπάνω μου ἀφήνει
ἀνάμεσά τους νομίζω πώς εἶδα
τή σύζυγο ἑνός φίλου διπλωμάτη
«Ναί, γνωριστήκαμε στό σπίτι τοῦ γιατροῦ.»
κυρία Leid ἤ κάπως ἔτσι , δέ θυμᾶμαι