Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Διασταυρώσεις»

Κάποτε θα είμαστε σαν δυο τρένα
Σε μια διασταύρωση
Που μόλις προφταίνεις να φωνάξεις
Καληνύχτα
Να δεις το πρόσωπο του άλλου
Πίσω απ’ το αχνισμένο τζάμι

Καμιά χειραψία

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Οφθαλμο-λόγος»

Ώρα πολλή κοίταζε επίμονα έψαχνε
Με το φακό του ερευνούσε το σκοτάδι μου
Να βρει μέσα στα μάτια μου την κρύπτη
Υπό την σκέπην του χιτώνα μου ασφαλής

Μια λάμψη με πονούσε μαύρη
Καθώς ατένιζα κατάματα τη θλίψη

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Σε slow motion»

Τους γέρους μην τους δείχνετε gros plan
Μακριά κρατήστε απ' το φακό της ασπλαχνίας σας
Τη φρίκη που ολόγυμνη ενσαρκώθηκε
Κι ωρίμασε στου χρόνου την απόχη
Το πρόσωπο εκείνο που φαγώθηκε

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Λαμπερή ασάφεια»

Ποιος πιστεύει σ’ ένα φιλί που ακόμα ευωδιάζει

Ω ένα φιλί δεν είναι παρά ένα υγρό μυστικό
Μουσική σκοτεινή όταν ακούγεται το βράδυ
Πηγαίνει και χάνεται μες στον αχό

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Ο μοτοσικλετιστής»

Τι ν’ απόγινε άραγε
Εκείνος ο θορυβοποιός
Της νύχτας
Καβάλα στο μηχανικό του ζώο
Να κραδαίνει την άσφαλτο

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Θα πεθάνουμε μ’ ένα τρόπο αντιαισθητικό»

Πού συχνάζετε αλήθεια πού ξενυχτάτε
Πού ευλογείτε τα σκυλιά που σας γλείφουν

Κι εσείς λοιπόν έχετε οράματα;
Πέφτετε πρηνηδόν – μπρούμυτα που λένε

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, «Άχρηστη επαφή»

Αν είναι να σε βλέπω
Ανάμεσα σ’ ένα φλιτζάνι καφέ
Και σε πολλές κουβέντες
Χωρίς σημασία
Κάτσε εκεί που κάθεσαι