Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζάχος Χρήστος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζάχος Χρήστος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Αυτός ο ξένος»

 Αυτός ο ξένος
έρχεται μια φορά τη βδομάδα
στο συγκεκριμένο καφενείο
και κάθεται πάντα στην ίδια θέση

έχει πάντα δυο βιβλία μαζί του
παραγγέλνει τον ίδιο καφέ
και διαβάζει στη γωνιά του

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Θερινοί επισκέπτες»

 Κάνω παρέα με ένα κουνούπι
Στο κουνούπι προσφέρω το αίμα μου
Το κουνούπι μου προσφέρει ωραιότατα σπυράκια
φαγούρα κι ένα ψηφιδωτό έργο τέχνης στο σώμα μου
Το φιδάκι είναι η μαστούρα του
Όποτε το ανάβω φέρνει και τους φίλους του
Κάνουμε όλοι μαζί παρέα

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Η χαρά της ζωής»

Έλα και κάθισε μαζί μου
μικρή θεά
Νύμφη που
ο ανεπιτήδευτα επιτηδευμένος ερωτισμός σου
ξεσηκώνει το είναι μου
Που το κάθε κύτταρό σου
έλκει το δικό μου
Όμορφη κόρη που

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Οι στοχασμοί ενός περιπατητή»

Πατάω στο έδαφος
Βρίσκομαι στον πλανήτη γη
Περπατάω πάνω στον πλανήτη γη
Αντιλαμβάνομαι την απεραντοσύνη του
Αντιλαμβάνομαι πόσο μικρή οντότητα είμαι
Ξέρω πως υπάρχουν ακόμα πιο μικρές οντότητες
απειροελάχιστες

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Η μόνη ουσία»

 Ι
Και ζήσαμε σε έναν κόσμο μάταιο
που μόνο οι σκιές έδειχνε να έχουν
κάποια ουσία ανυπόστατη
όπως αυτή του πλοίου που ίπταται
κρύβοντάς μας για λίγο τον ήλιο
ή καλύτερα
σκιάζοντάς μας

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Σπατάλη»

 Άκουσα έναν ήχο
Μια βρύση να στάζει
Δεν ήταν της κουζίνας
Πήγα στο μπάνιο κι έσφιξα τις βρύσες
Δεν ήταν όμως ούτε αυτές
Γύρισα στο καθιστικό
Άνοιξα την εξώπορτα
Τίποτα

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Έκσταση»

Έκσταση – μόνο τότε μπορώ να δημιουργήσω
μόνο όταν βρίσκομαι κάτω από έκσταση.
Μόνο τότε μπορώ να αντέξω όλα αυτά τα βλέμματα
που καρφώνονται έτσι πάνω μου.
Μόνο τότε μπορώ να πω λόγια μεθυστικά
—άγρια—όμορφα—ρομαντικά—θλιμμένα…
Μόνο κάτω από έκσταση.

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Εξάγνιση»

“Οι σκέψεις τα ποιήματα
βάρος περιττό”
Κ. Καρυωτάκης

Θέλω να καπνίσω!
να καπνίσω..
να καπνίσω…
σαν ένα παιδί που αγνοεί το θάνατο
και που μπροστά του ο θάνατος υποτάσσεται στη ζωή,

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Η αράχνη»

 ώρες ώρες πάλι
έρχεται συσσωρευμένη μια απίστευτη θλίψη
και γαντζώνεται σαν αράχνη στο στήθος
κάνει εκεί τη φωλιά της
πιάνει την ψυχή για θήραμα της
και τρέφεται από αυτή
λίγο λίγο

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Ασημαντότητες»

Μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος
τίποτα δεν έχει σημασία
Γιατί να υποφέρουμε λοιπόν
αφού όταν σκύψεις νερό να πιεις από το ποτάμι
γίνεσαι και πάλι παιδί
Ας γευτούμε την ομορφιά δίχως τύψεις
έτσι ώστε να καταλάβουμε επιτέλους
πως ακόμα και η απειροελάχιστη οντότητά μας

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Ξημέρωμα»

 Είδα τον ήλιο να ανατέλλει
και ήταν υπέροχος, μα βιαστικός
καμία σχέση δεν είχε με τα χρώματα της δύσης
Εκεί απολαμβάνεις αργά το τέλος
ενώ η αυγή…
βιάζει το σκοτάδι
κερδίζει το φως
και τα κόκκινα χρώματα

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Το ξέπλυμα»

 Ι
Η βροχή έπεφτε μες το καφενείο
Είχε μουσκέψει τα καθίσματα
τους πάγκους, τα τραπεζάκια
Δεν φεύγαμε από κει
Έξω είχε σταματήσει
Δεν φεύγαμε από κει

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Η απενοχοποίηση των λέξεων»

 Σκοπός μου είναι να απενοχοποιήσω τις λέξεις
από τις έννοιές τους

Σκατά
Μουνί
Κώλος
Πούτσα
Μαλακία

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Αρνούμαι»

Βρίσκομαι στο σαλόνι του πλοίου
Στην TV παίζει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας
Έχω πλάτη στην οθόνη και διαβάζω
Διαβάζω το ΑΡΝΟΥΜΑΙ του Σαμαράκη
Η θέση η οποία βρίσκομαι
ενοχλεί κάποιους

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Απρόσμενο συναίσθημα»

Ξαφνικά, άρχισα να νιώθω περίεργα
Κάπως όμορφα αλλά ευάλωτα
Κάποιες μύχιες φαντασιώσεις
άρχισαν να παιδεύουν το μυαλό μου
κι ένιωσα το τζιν να στενύει
στον καβάλο

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Αιχμάλωτος στο άπειρο»

Ω! θλίψη απέραντη και μέγα πνεύμα της οργής
πώς το νου και την ψυχή μου καθορίζετε
πώς έρμαιο δούλο σας και αλλοτινό με κάνετε
και την ζωή μου κυβερνάτε καταγής

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Νύχτα!»

Ω! θλίψη απέραντη και μέγα πνεύμα της οργής
πώς το νου και την ψυχή μου καθορίζετε
πώς έρμαιο δούλο σας και αλλοτινό με κάνετε
και την ζωή μου κυβερνάτε καταγής

Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, «Ένα ποίημα για το σκοτάδι»

Το σκοτάδι πρέπει να είναι απόλυτο
Πυκνό
Βαθύ
Βελούδινο
Να υπερνικάει όλα τα χρώματα
και όλες τις εικόνες

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης