Άννα Καμιένσκα (Anna Kamienska), «Το φως στα θερισμένα χωράφια»

Αυτό το πράγμα το αποκαλούμε χέρι.
Αυτό το πράγμα φερμένο πιο κοντά στα μάτια
σκεπάζει τον κόσμο
πιο μεγάλο κι απ’ τον ήλιο, ένα άλογο, ένα σπίτι,
ένα σύννεφο, μια μύγα.
Αυτό το πράγμα από δάχτυλα.
Αυτό το πράγμα με μιαν όμορφη ρόδινη επιφάνεια,
είναι εγώ ο εαυτός μου.

Άννα Καμιένσκα (Anna Kamienska), «Η προσμονή της επιστολής»

 Πάλι o ταχυδρόμος
έφερε την τσάντα γεμάτη
με γράμματα που δεν γράφτηκαν

Πάντα είχες ένα απαίσιο γράψιμο
ακόμα δε χειρότερο όταν γράφεις
με τον αγέρα και το σύγνεφο

Άννα Καμιένσκα (Anna Kamienska), «Το σπίτι»

Κανείς δεν θα με αποσπάσει απ΄αυτή τη γη
απ΄αυτό το λόφο, το γκρεμισμένο σπίτι
που ζούσε η αγάπη
το κλάμα  και το γέλιο των παιδιών.
Θα πιαστώ με τα νύχια
θ΄ανακατευτώ μ΄αυτό
ως να ψηλώσει το πράσινο χόρτο
θα το κλείσω