Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Το τέρας»

Ένα μικρό ακίνδυνο ψεματάκι ήταν
κι άνετα μας το σέρβιραν οι επιτήδειοι.
Κανέναν δεν έβλαπτε κι αν έβλαπτε, έβλαπτε ολίγους,
τους άλλους τους βόλευε.
Απαρατήρητο περνούσε.
Με πτώματα λιτοδίαιτων αξιών τρέφονταν.
Μα λαίμαργο καθώς ήταν ζητούσε όλο και περισσότερα.
κι εμείς ασυναίσθητα δώσ’ του  και το μπουχτίζαμε.

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Το κύκνειο άσμα»

Δεν θα με ξαναδείς
Και ας μου τραγουδείς
Του ήμαρτον τους στίχους

Δε θα με ξαναδείς
και ας μου τάζεις δις
φιλιά μ’ αγάπης ήχους.

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Το κλεμμένο όνειρο»

Σ’ είχα αγκαλιά
ενώ κοιμόσουν,
και κρυφοκοίταζα
το πρόσωπό σου.

Τα λατρεμένα σου
κλεισμένα μάτια,
που μέσα κάλπαζαν

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Ποτέ το για πάντα»

Φιλιά και αγκάλιασμα
με δίχως αύριο,
δίχως συνέχεια το άγγιγμά μας,
γλυκά στα μάτια δεν κοιταχτήκαμε
δεν φτεροκόπησε γοργά η καρδιά μας.

Σκέψεις και αισθήματα
όλα αθέατα,

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Εάλω η Ελλάς»

Σε μια σταλιά γαλάζια γη, στου Αιγαίου την πρωτοκόρη,
απ’ όλες τις φυλές της γης του κόσμου οι οδοιπόροι.
έρχονται απ’ το μαστίγιο του θεού κυνηγημένοι
να βρουν τον σπόρο της χαράς του κόσμου οι αδικημένοι.

Κι έχει η Ελλάς των δώδεκα θεών μεγάλη αγκάλη
κι έχει τα πλούτη τ’ ουρανού κι όλης της γης τα κάλλη.
Κι έχει θεό τον Ξένιο τον παντεπόπτη ΔΙΑ

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Υποταγή»

Άφεγγη η νύχτα, δάκρυα σταλάζει
η κουκουβάγια δυσοίωνα κράζει.
Χλωμιάζει η μέρα τα μάτια ανοίγει,
πίσω γυρίζει, θέλει να φύγει.

Δειλός ο ήλιος βγαίνει απ’ τα χάη,
όλα τα γνώριμα να βρει ζητάει.
Μα μήπως έφθασε σε χώρα ξένη;

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Το κοσμικό ταξίδι»

Ακάλεστοι του κόσμου ταξιδιώτες
με μια βαλίτσα όνειρα γεμάτη
στου πεπρωμένου τον ιστό δεσμώτες
αράζουμε στις όχθες κάποιου Ευφράτη.

Σε μια πορεία αέναη και ίδια,
η γη μας διαστημόπλοιο του αιθέρα
μας σεργιανά σε κοσμικά ταξίδια

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Η Αχίλλειος ψυχή μου»

Η Αχίλλειος ψυχή μου «δήθεν» άτρωτη
κάλπαζε στης αγάπης τους λειμώνες
μα  τα φιλιά σου άγριες ανεμώνες
κατέρριψαν το «δήθεν» αληθές.

Αυτό το αλλιώς, το άλλο, το γλυκόπικρο
το νόθο το φιλί δεν το αντέχω,
δεν ξέρω αν σε έχω ή δε σ’ έχω

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Λίγο πριν»

Ρίξε τα μαλλιά σου στο προσκέφαλό μου
αύριο αυτό το σώμα δεν θα 'ναι δικό μου,
σκύβω ιεροφάντης στο κορμί σου επάνω
καταπίνω αχόρταγος το φιλί που χάνω .

Κάθισε κοντά μου, πιάσε μου το χέρι
να σε νιώσω πάλι, ακριβό μου ταίρι.
Κάθισε κοντά μου, γέλασε μου λίγο,

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Αν δεν κάνω λάθος»

Αν δεν κάνω λάθος, σε λένε αγάπη
κι έχεις ωροσκόπο τον ανάδρομο έρωτα
γλυκοζυμωμένη με άνθια και μαλάματα
πριν στις όχθες φθάσεις του Αχέροντα.

Αν δε κάνω λάθος σε λένε αγάπη
κι ηδονές ξομπλιάζεις στο υφάδι σου

Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Άστεγες προσδοκίες»

Στου πεσμένου τοίχου την απανεμιά
σε λερή κουβέρτα πέτρα μαξιλάρι,
σώμα ρημαγμένο αδειανή ψυχή,
Σκέπη του ο ουρανός, λάμπα το φεγγάρι.

Στα καλά καθούμενα, λυσσαλέα σπρωξιά
σε γκρεμνό τον έριξε, υπό την αιγίδα,
άσπλαχνου κι απρόσωπου φίλου του φονιά,