Ελένη Μανιωράκη – Ζωιδάκη, «Το κοσμικό ταξίδι»

Ακάλεστοι του κόσμου ταξιδιώτες
με μια βαλίτσα όνειρα γεμάτη
στου πεπρωμένου τον ιστό δεσμώτες
αράζουμε στις όχθες κάποιου Ευφράτη.

Σε μια πορεία αέναη και ίδια,
η γη μας διαστημόπλοιο του αιθέρα
μας σεργιανά σε κοσμικά ταξίδια
με οδηγό τον Πολικό Αστέρα.
Συνταξιδιώτες άγνωστης πορείας,
στο Σείριο, στο Δία, στο φεγγάρι,
ν’ αλλάζαμε της γης την ιστορία,
ένα καφέ να πίναμε στον Άρη!

~
πηγή

 
Σ᾽ ένα όμορφο, Μινωικό  χωριό,  τον Πανασσό Ηρακλείου Κρήτης γεννήθηκα, κάποια μακρινή άνοιξη κι εκεί μεγάλωσα ανάμεσα σε ζεστούς κι αληθινούς ανθρώπους. Αγρότισσα κι αρχόντισσα η μάνα μου, αγρότης και φιλόσοφος ο πατέρας μου. Είχα όσο ήθελα ουρανό και δικά μου αστέρια. Ταξίδεψα με το σύννεφο,  φτερούγισα με τον άνεμο, έλειωσα με το χιόνι. Η πεταλούδα με δίδαξε το εφήμερο, το ποτάμι το ανεπίστρεπτο τα πουλιά την ελευθερία. Διορίστηκα δασκάλα στο Δημοτικό σχολείο της «ΛΑΡΚΟ» του Μποδοσάκη, στον Ν. Φθιώτιδος. Ενθουσιάστηκα είχα ψυχές να πλάσσω.

 

(Έχει βραβευτεί πέντε φορές σε πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης (η μία σε ποιητική συλλογή). Επτά σε διηγήματα. Δημοσιεύει σε εφημερίδες και περιοδικά του Ηρακλείου και των Αθηνών Είναι μέλος της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών» της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών» – «του Συνδέσμου Ιστορικών συγγραφέων», «του Συνδέσμου Λογοτεχνών Ηρακλείου Κρήτης» και «αντιπρόεδρος του Συλλόγου Λογοτεχνών Ηρακλείου «Κρητών λόγος»)

 

Τίτλοι βιβλίων: Τον έρωτα τραγούδησα τη φύση και το άπιαστο (2006). Η ορχήστρα των θεών και μια παραφωνία (Μυθ. 2008). Στην ενδοχώρα των αισθημάτων (2010). Με τα φτερά του Πήγασου (2010). Φιλοξενία και έρωτας στα χρόνια της λέπρας (Μυθ. 2013). Η Ελλάς εάλω και ούτως και άλλως (2014). H Διδασκάλισσα (Μυθ. 2016).
Το ιστολόγιο της ποιήτριας elmanioraki.blogspot.com