Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, «Η δίκη»

Έχω πολλά ελαφρυντικά
που έφυγα απ’ την πόλη,
πολλά και βαρυσήμαντα,
μια χαρά επιχειρήματα
να πω στη δίκη,
αν κάποτε τύχει να δικαστώ
για εκπατρισμό.
Μάρτυρες υπεράσπισης αμέτρητοι,

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, «Το φιλί»

Το φιλί
Εκατό στις εκατό ζωές να περιμένεις
και γι’ άλλες εκατό αρκεί για να σε θρέψει
εκείνο τ’ ακριβό φιλί το πρώτο
το ανεκτίμητο
κι ωστόσο πώς τη δίψα

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, «Ανάμνηση ψυχής»

Σα να χάνεσαι, ψυχή,
στην ψυχανάλυση του κάθε πόρου
Σαν να εξατμίζεσαι με τον ιδρώτα
κολλάς στα ρούχα και ξεγλιστράς
στο πλύσιμο, ψυχή,
απάνεμη γωνιά στο σώμα

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, «Το χθες μιας ανακύκλωσης»

Πήρα ένα τετράδιο λευκό χαρτί,
κάθε μέρα κι ένα τετράδιο λευκό χαρτί
ένα καινούριο
απείραχτο, όπως η νέα μέρα,
θεματοφύλακα της σκέψης μου
καθαρό

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, «Τ’ αντίβαρα»

Κάτι λείπει,
πάντα κάτι θα λείπει,
για να βγαίνει το ισοζύγιο,
ένας κήπος, μια λαχτάρα, χρήματα.

Ακόμη και σ’ εκείνο το άπειρο
πάντα θα λείπει του τέλους του η πείρα.

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου, «Χαμένη στη μελάνη»

Κάπου ανάμεσα
στα σύμφωνα και τα φωνήεντα
χάθηκες απ’ τα μάτια μου
 
Όσο κι αν σε αναζήτησα
κάτω από αποστρόφους
άνω τελείες και αποσιωπητικά,