Πέτρος Γκολίτσης, «Ο ουρανός και η πομπή»

 Ι
Ένας μεγάλος ήλιος
σαν τσέρκι κύλησε
στον τσίγκινο ουρανό

Ποτάμι που όλο χύνεται
καθώς νυχτώνει

Πέτρος Γκολίτσης, «Σταυροπόδι καθιστός πλάι στο σώμα του»

Παραπονιέται ο νεκρός
σταυροπόδι καθιστός πλάι στο σώμα του,
βγάζει τη γραβάτα του
στο φέρετρό του,
νέος φουντώνει μαύρο το μαλλί του,
«ήρθαν οι φίλοι στην κηδεία μου;», ρωτά
«πρέπει και ’γω να πάω τώρα στις δικές τους»,
«μα είναι αδύνατο, δεν με καταλαβαίνετε;»

Πέτρος Γκολίτσης, «Gustave Courbet»

Σπύρο, σήμερα είναι Τετάρτη
θα φέρει ο παππούς παγωτό
από την Καστοριά
Θα χαμογελάσει
Μόνο τότε τον θυμάμαι να χαμογελά

Παντελή, ξημερώνει
θα σου βάλει τις κάλτσες η μαμά

Πέτρος Γκολίτσης, «Στην παραλία»

Είναι παράξενο πώς πλατσουρίζουν στα νερά
με τόσα πτώματα συσσωρευμένα από κάτω  

Κάποτε μια σκιά
                               ενός κολυμβητή αρκεί,
να πυροδοτηθεί
                              ένα τράβηγμα αιώνων
                                            προς τα κάτω

Πέτρος Γκολίτσης, «Επιπλέοντας»

Ανάσκελα επιπλέω στον χωροχρόνο
αφημένος στο νερό κοιτάζω
το γαλάζιο του ουρανού που με σκεπάζει
μες στο φως πώς ανασαίνω
ζυγίζοντας το βλέμμα επιμένω
στο πλάι το νερό που κυματίζει
το παν με μιας να σβήνει

Πέτρος Γκολίτσης, «Θανατοθραύστης»

Μητέρα

Με φέρνεις στον κόσμο
Με αφήνεις στον θάνατο.

Και εγώ;

Πέτρος Γκολίτσης, «Το τσιγκέλι»

«Ό,τι σε τρέφει εσένα
εμένα θανατώνει»
έλεγε το σφαγμένο βόδι
κοιτώντας το ερωτικά
με μάτια πυρωμένα
και κόκκινη ποδιά

Πέτρος Γκολίτσης, «Σώμα μετά από σώμα»

Το κάθε σώμα μου με αφήνει ζωντανό
να περιμένω το επόμενο
σώμα
           τραγουδώ
                            στον χωροχρόνο
στην κάθε στάση
          στο φωτεινό που εξισορρόπησε
το τόσο μαύρο που καταπίνοντας κοχλάζει

Πέτρος Γκολίτσης, «Θεσσαλονίκη 2013 μ.Χ (Πόλη κάτω απ’ την πόλη)»

Ήρθε ο Ηράκλειτος στην πόλη μας απόψε
μίλησε με σωζόμενα ρητά
−κι άλλα που χάθηκαν−
ακούγονταν
τα πλέον σκοτεινά:
«φωτιές-αιώνιες και ψυχές-αναθυμιάσεις»
«είμαστε και δεν είμαστε»

Πέτρος Γκολίτσης, «Συναίνεση»

«Σε τι να συναινέσω;»
εδώ βαλλόμαστε από παντού
στα χαρακώματα του κόσμου πανικός
αρχιτεκτονικές δομές
πληγές τεράτων
            μεταφυσικές γραμμές
– είναι όλα λάθος –

Πέτρος Γκολίτσης, «Πραγματικότητα»

Της έβαλα έναν δυναμίτη μες στα σκέλη και τον άναψα
«πραγματικότητα καργιόλα» έλεγα
«θα σε τινάξω στον αέρα» και την έκανα κομμάτια
με κοιτούσε –τάχα– λυπημένη
μα ξανάδενε
τίποτα δεν άλλαζε

Πέτρος Γκολίτσης, «Ο χρόνος και ο θάνατος»

Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν κι αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα

Πέτρος Γκολίτσης, «Μπάσταρδο σύμπαν»

Μπάσταρδο σύμπαν που με γέννησες
με φόντο μαύρο εξατμίζομαι
από τον πόνο κι απ’ την τρέλα
λιώνουνε καπνίζοντας
οι σάρκες του προσώπου μου
φλογίζεται όλο μου το σώμα