Εσμεράλδα Γκέκα, «Νόμιμη μοίρα»

Και προχωρώντας πιο βαθιά
στην πόλη και τη νύχτα
οι σκιές χάνουν και την ελάχιστή τους διαφάνεια
και γίνονται του σκότους τα αγάλματα.

Μα και στο σκότος το τραχύ
όλα είναι γνώριμα

Εσμεράλδα Γκέκα, «Εωσφόρος»

Σου ανήκουν τα σύννεφα
κι οι σκέψεις – που πιάνονται εκεί
οι αράχνες, τα σμαράγδια…
τα οράματα τ’ ασυνεχή.
Αχ, γαλάζιε δολοφόνε!
Αν μέσα τους τύχει και πιαστείς
να μη ρωτήσεις πως.

Εσμεράλδα Γκέκα, «Νέο Φεγγάρι»

Το Νέο Φεγγάρι ήλθε στον Σκορπιό.
Μάρανε τους κήπους
άφησε τ’ άστρα να χυθούν απάνω στα ξερόχορτα
Κι έβαψε τους τοίχους μ’ ανάρμοστα συνθήματα.
Σταμάτησε μονάχα εκεί
Όπου οι μάγισσες προνόησαν
κι έχουν από νωρίς φυτέψει τις αψιθιές

Εσμεράλδα Γκέκα, «Το μουσικό κουτί»

Του εγκεφάλου το μουσικό κουτί
ανοίγει μόνο στη σιωπή
και με των βουβών πραγμάτων
στριφογυρίζει τη φωνή.

Και τα πράματα μου λεν
πως δεν υπάρχει μοίρα

Εσμεράλδα Γκέκα, «Ουρανόδεικτος»

Εδώ λοιπόν εμπρός να ιστορήσουμε ξανά
της μοίρας μας τη φτώχεια
εδώ και της φαντασίας
το φαεσφόρο κέρας
το αμάλθειο.

Εσμεράλδα Γκέκα, «Περσεφόνη»

Κι έτσι όπως βέβαιος την κρατούσα στην αγκάλη
βούλιαξε ξαφνικά σαν Περσεφόνη

στα έγκατα του παραμυθιού…

Καταπίνω γύρη με τις χούφτες
ράβω στα σπλάχνα μου φτερά
φυτεύω στις φλέβες παπαρούνες

Εσμεράλδα Γκέκα, «Έρωτας και ψυχή»

Τέρας: Αφού στα Τάρταρα μ’ αφήνεις

στη σκέψη μου αφρός θε να γενείς

άκου μονάχα πριν να φύγεις

την ιστορία αγάπης του Έρωτα και της ψυχής.

Έρωτας:

Εσμεράλδα Γκέκα, «Μια χάρτινη Γαλάτεια»

 Εγώ όμως ερωτικά θα εξομολογούμαι σε μύθους.
Το αίμα
που με κάνει να πονάω και να θέλω
θα το μεταγγίσω όλο
σ' εκείνη τη φιγούρα που μουτζούρωσα ισχνά

Εσμεράλδα Γκέκα, «Ο θάνατος του Πυγμαλίωνα»

Στέκει αντίκρυ στη Γαλάτεια

με δυο φτερούγες ανα χείρας

–ακούραστος κι αλύγιστος

κι αειθαλώς ερωτευμένος.