Κυριάκος Δοσαράς, «Σπαράγματα»

Τα μεσημέρια έβγαινε στον κήπο
να μαζέψει τα πεσμένα χθεσινοβραδινά άστρα.
Πότε ήταν λιγοστά
πότε ήταν αμέτρητα
ανάλογα φυσικά με την διάθεση του ουρανού.

Αποφάσισε να τελειώνει με τους έρωτες

Κυριάκος Δοσαράς, «Άπνοια»

Κάθε που απομακρύνεσαι
ασφυκτιώ μέσα στο όνειρο
που μας ορίστηκε.
Θα γυρίσεις;
Θα ξεμακρύνεις κι άλλο;

Ορίζω στο αχανές του χρόνου σημεία συνάντησης

με προκαθορισμένη ώρα, ημέρα και τόπο.

Κυριάκος Δοσαράς, «Μικρό ερωτικό»

Έρχεσαι ντυμένη νύχτα
και με ξελογιάζεις.

Η μορφή σου
έχει την ομορφιά ενός βιολιού
που εκστασιάζεται
καθώς ασελγεί επάνω στις φτωχές νότες

Κυριάκος Δοσαράς, «Δωδεκάμιση»

Την είδε πάλι στον ύπνο του.

Ξύπνησε, αγάπησε, ξανακοιμήθηκε.

Ποτέ του δεν κατάφερε
να βρεί κάποιον σπόνσορα
να του αποζημιώνει με το αζημίωτο κάθε τόσο

Κυριάκος Δοσαράς, «Έξι μικρές μπαλάντες μοναξιάς»

Τόση ποίηση επάνω στα χαρτιά μου
κι ακόμη αναρωτιέσαι αν σ ‘ αγάπησα.
Ή εγώ ήμουν κακός ποιητής
ή τα δάκρυά μου
ύπουλα πάντοτε φυγάδευαν την μορφή σου.

Σε περίμενα πριν ακόμη γίνει ο κόσμος.

Κυριάκος Δοσαράς, «Κραυγές»

Ακούω τις άπληστες κραυγές της νύχτας
ενώ οι στίχοι μου αιωρούνται απονευρωμένοι
στην άκρη του παλτού μου.

Όταν δεν γράφω ουρλιάζω.

Ματωμένο το φεγγάρι

Κυριάκος Δοσαράς, «Εν σιωπή»

Ξανθός πυρακτωμένος ήλιος επάνω στις μυλόπετρες
γεύση ολονύχτιας ολόφρεσκης αρμύρας
στην κορυφή του άλλοτε απόρθητου σφριγηλού στήθους
δάχτυλα που θωπεύουν το αιώνια απωθημένο
άσπιλα κατάλευκα φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια
που απορροφούν εν σιωπή
τους υπόκωφους κραδασμούς της ηδονής.

Κυριάκος Δοσαράς, «Νοέμβρης»

Ανέκαθεν του πήγαινε
το γκρίζο θλιμμένο παλτό του Νοέμβρη.

Στη δεξιά του τσέπη
φιμωμένες ξεχασμένες μουσικές
και στην αριστερή του
τσακισμένα παλαιά χειρόγραφα

Κυριάκος Δοσαράς, «Τέσσερις στροφές για βιολί»

Είναι τέτοιος ο πόθος μου να σε δω
που τα βράδια προσποιούμαι τον πνιγμένο.
Δεν μπορεί σκέφτομαι
θα έρθει να μου δώσει το φιλί της ζωής.

Καρφίτσωσα στον πίνακα ανακοινώσεων του ουρανού
το τελευταίο μου ποίημα για δημοπρασία.

Κυριάκος Δοσαράς, «Εξάηχο»

Είναι τόσο θλιμμένη κι απαρηγόρητη
η μουσική μου τα βράδια
που μου αρκεί ένα σου μήνυμα
για να χορεύω εφεξής περιχαρής
επάνω στο γυμνό σβέρκο του φεγγαριού.

Τόσος πόνος αναρωτιέμαι

Κυριάκος Δοσαράς, «Αντίτιμο»

Σκοτωμένα μεσάνυχτα.

Ήρθε πάλι η σιωπή και με χτυπούσε
στα χέρια, στα πόδια, στο κορμί
για ν‘ αντιδράσω.

Στην ανυπεράσπιστη σάρκα μου