Έιμυ Λόουελ (Amy Lowell), «24 χαϊκού σ’ ένα μοντέρνο θέμα» (Τα 15 χαϊκού)

 ΙΙ
Πως  σ’ έχω  πληγώσει ;
Με  κοιτάζεις  με  ωχρά  μάτια,
Αλλ’ αυτά  είναι  τα  δάκρυά  μου.

ΙΙΙ
Πρωί  και  βράδυ –
Ωστόσο  για  μας  μια  φορά  καιρό  πριν
Δεν  υπήρχε  διαχωρισμός.

Έιμυ Λόουελ (Amy Lowell), «Η αδέξια»

Λάμπεις στην καρδιά μου
Σαν τις φλόγες αμέτρητων κεριών.
Αλλά όταν πάω να ζεστάνω τα χέρια μου,
Η αδεξιότητά μου αναποδογυρίζει το φως,
Και τότε σκοντάφτω
Πάνω στα τραπέζια και τις καρέκλες.

Έιμυ Λόουελ (Amy Lowell), «Οπάλι»

Είσαι ο πάγος κι η φωτιά
Τ’ άγγιγμά σου καίει τα χέρια μου όπως το χιόνι
Είσαι ψυχρός και φλογερός
Είσαι το πορφυρό της αμαρυλλίδας
Το ασημένιο χρώμα της μανόλιας που την άγγιξε το φεγγάρι
Όταν είμαι μαζί σου
Η καρδιά μου είναι μια παγωμένη λίμνη
που λάμπει από τρεμάμενους φανούς

Έιμυ Λόουελ (Amy Lowell), «Επακόλουθο»

Έμαθα να σου γράφω σε πιο ευτυχισμένες μέρες,
Και κάθε γράμμα ήταν ένα κομμάτι που έκοβα
Απ’ την καρδιά μου, ένα θραύσμα φρεσκοκομμένο
Απ’ το μωσαϊκό της ζωής· τα μπλε και τα γκρίζα του,
Τα παλλόμενα πορφυρά του, έδωσα για να κερδίσω το παίνεμά σου.
Για να φτιάξω ένα πεζοδρόμιο για τα πόδια σου, γύμνωσα
Την ψυχή μου για σένα για να περάσεις, και γλίστρησα
Κάτω απ’ τα βήματά σου για ν’ απαλύνω όλους τους δρόμους σου.

Έιμυ Λόουελ (Amy Lowell), «Το ταξί»

Όταν φεύγω μακριά σου
Ο κόσμος χτυπάει άψυχος
Σαν ένα λασκαρισμένο ταμπούρλο.
Σε καλώ κάτω από τ’ άστρα που προβάλλουν
Και σε φωνάζω στις ράχες του ανέμου.
Οι δρόμοι περνώντας γρήγορα,
Ο ένας μετά τον άλλον,
Σε τραβούν μακριά μου,

Έιμυ Λόουελ (Amy Lowell), «Ένα κλαδάκι της Ρόζμαρυ»

 Δεν μπορώ να δω το πρόσωπό σου.
Όταν σε σκέφτομαι,
Είναι τα χέρια σου που βλέπω.
Τα χέρια σου
Να ράβουν,
Να κρατούν ένα βιβλίο,
Να ξεκουράζονται για μια στιγμή
Στο περβάζι ενός παράθυρου.