Μανόλης Ξεξάκης, «Στην εταιρία του νερού»

«Θα ήθελα μια ρύθμιση για τα καθυστερούμενα»,
είπα στα δυο κορίτσια που ήταν πίσω απ’ το γκισέ.
Αναμονή, το έθεσαν σε διαβούλευση. Μετά, κι οι
δυο χαμόγελο. «Ογδόντα πέντε τώρα», απάντησαν.
Δεν είπα αν μπορώ, αλλά δεν ένιωθα τα μέλη μου.
Είναι πικρός συμβιβασμός η ανέχεια, σπασμένα
τζάμια στα πατώματα. Ιδίως όταν κυβερνούν
τη χώρα μας παιδάρια, διαλυμένες συνειδήσεις.

Μανόλης Ξεξάκης, «Πλόες ερωτικοί (1)»

Εγώ, ο Μανόλης Ξεξάκης,
καπετάνιος της αμφιβολίας για τα συμβαίνοντα στον κόσμο,
το “σωτήριο” έτος 1974,
προσπαθώντας να βρω το δρόμο μου,
μέσα από συγκρουόμενα ίχνη, που οδηγούσαν σε αμφίβολα λιμάνια,

Μανόλης Ξεξάκης, «Κορδόνι πρώτο: Αινίγματα και φύλλα»

Φύλλα παράκτια πεσμένα
στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Οπτασίες του πράσινου σήμερα,
πρώην φύλακες της δροσιάς,

Μανόλης Ξεξάκης, Οδός «Πεμπτοπαζάρου»

Ξέρω, ξέρω, και καν τίποτα δεν ξέρω.

Όμως, ήθελα να ξέρω, εάν υπάρχει ακόμη

εις την Πόλη η «οδός Πεμπτοπαζάρου».

Κι αν δεν κάνει κόπο, φίλε - φίλη, τι σημαίνει;

Μανόλης Ξεξάκης, «Όνειρο όγδοο»

Δεν ξέρω αν πεθαίνω τη νύχτα;
Πού πάει η ζωή μου;
Τι όνειρα βλέπω;