Έλσα Κορνέτη, «Συμπάσχοντας με την ανθρωπότητα»

Στέκομαι έκπληκτος
Και με κοιτώ
Έγινα αυτό που πάντα ονειρευόμουν

Οδεύοντας αργά και σταθερά
Υπηρετώ πειθήνια την τάξη
Με πείσμα ακολουθώ τον ίσιο δρόμο
Στέκομαι ασάλευτος όπου με ακουμπήσουν

Έλσα Κορνέτη, «Τουβλάκια»

Τι ωραία –
Παίζετε πάλι με τα τουβλάκια
Τα έχετε χωρίσει
Εκείνος βάζει τα μπλε
Εσύ βάζεις τα κίτρινα
Το σπίτι σηκώνεται ψηλά
Κάθεστε επάνω
Σε τριάντα ορόφους

Έλσα Κορνέτη, «Δον Κιχώτης»

Το αποφάσισε
Σήμερα θα γίνει ελαφρύς
θα βγάλει το σιδερένιο κοστούμι και τη χαλύβδινη γραβάτα  
θα πετάξει το γραφείο στο κενό απ’ το παράθυρο του ορόφου
θα φορέσει μόνο καθαρό φίνο κρύσταλλο Βοημίας

Το αποφάσισε
Σήμερα θα γίνει

Έλσα Κορνέτη, «Η γνωστή πόλωση»

What we call the beginning is often the end
and to make an end is to make a beginning.
T. S. Eliot

Θέλω να κολυμπήσω σε μια καινούργια ψυχή
τόσο μπλε
τόσο αμέριμνη
τόσο αθόρυβη
όσο και η εγκυμοσύνη της θάλασσας.

Έλσα Κορνέτη, «Αύριο»

Στο σκοτάδι ταιριάζει το βελούδο
Μήπως το μεταξωτό;
Η δαντέλα ίσως ;
Ναι. Η δαντέλα !
Η εικόνα του διάτρητου
Οι τρύπες
Aνοικτά στόματα που χάσκουν

Έλσα Κορνέτη, «Homo Aquarius»

Μια παράλογη εξομολόγηση
που οφείλεις να κάνεις
Αφού έθαψες με σεμνή τελετή
την κληρονομική ανησυχία
τώρα βουτάς με μόνο εξοπλισμό
ένα σκάφανδρο
για να κρυφτείς

Έλσα Κορνέτη, «Το κουκλόσπιτο»

Όταν ήσουν μικρή
Έπαιζες με τις κούκλες σου κρυφτό
Μια μέρα έτρεξες να κρυφτείς
Εκεί όπου κανείς δεν μπορούσε να σε βρει  
Τότε κλειδώθηκες κατά λάθος σε λιλιπούτεια φυλακή
Η γάτα του σπιτιού κατάπιε κατά λάθος το κλειδί
Η απουσία σου κατά λάθος δεν έγινε από κανέναν αντιληπτή

Έλσα Κορνέτη, «Venus Victrix»

Αναρωτιόταν πόσο σκληρή κι ανέκφραστη μπορεί να γίνει η ομορφιά. Όσο κι ένα άγαλμα, σκεφτόταν. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Ήταν πολύ όμορφη
η Paolina Bonaparte Borghese. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι είχαν αναθέσει σ’ αυτόν τον δαιμόνιο γλύπτη να φιλοτεχνήσει το άγαλμά της για να στολίσει την κεντρική σάλα της περίφημης Villa Borghese, που δέσποζε
με την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική της στο ξέφωτο μιας πυκνής δασικής έκτασης στην καρδιά της Ρώμης.

Έλσα Κορνέτη, «Φτερωτές Ποιήτριες»

Κυρίες και Κύριοι
Θα ήθελα να σας εξομολογηθώ τον εθισμό μου
Είμαι κλεπτομανής
Κλέβω το οξυγόνο των λέξεων
Εισπνέω τις φωνές τους
Γιατί μόνον έτσι αναπνέω
Η σειρά σου τώρα:

Έλσα Κορνέτη, «Ανεδαφικός Άνθρωπος»

Όσοι ελάχιστα με ξέρουν
κάποτε θα πουν για μένα:

Κοιτάξτε έναν άνθρωπο ανεδαφικό
γέμισε τις τσέπες του με μικρά πουλιά
με την ελπίδα κάποτε πετώντας
ν’ αποδράσει

Έλσα Κορνέτη, «Το άγγιγμα»

Μετά το πάγωμα της εικόνας
το συναίσθημα
γίνεται οπτικό φαινόμενο
Μετά την ακινησία
ακολουθεί η επίθεση

Έλσα Κορνέτη, «Κανένας ΄Ερωτας»

Ακούς ;
Eίμαστε παράφωνοι πάλι απόψε
Ταλαντευόμαστε σε μια ξεκούρδιστη χορδή κιθάρας
τρίζουμε τα δόντια

Έλσα Κορνέτη, «Ανώνυμος διαιρέτης»

Λίγο μετά τη διαίρεση
Μένει το γράμμα Θήτα
Να χωρίζει
Το μηδέν από το μηδέν
Τον φθόνο από τον φόνο

Έλσα Κορνέτη, «Ποιος φοβάται την Μαντάμ Μποβαρύ;»

Αυτό που μετράει στην υποκρισία του έρωτα

είναι η επιδεξιότητα και η λαιμαργία

Ας βγούμε λοιπόν με χάρη από τις ψυχές μας

για να φάμε με όρεξη τις σάρκες μας