Τζων Ντον (John Donne), «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί»

Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί,

ακέριος μοναχός του.

 Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου,

 ένα μέρος στεριάς.

Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα,

η Ευρώπη γίνεται μικρότερη.

Τζων Ντον (John Donne), «Ένα καμένο πλοίο»

Έξω από ένα φλεγόμενο πλοίο, το οποίο με κανένα τρόπο
δεν θα μπορούσε να σωθεί απ’ τη φωτιά παρά μόνο βουλιάζοντας,
κάποιοι άνθρωποι βουτάγανε, κι όποτε πλησίαζαν
στα εχθρικά πλοία, τους δίναν το τελειωτικό τους χτύπημα∙
έτσι χάθηκαν όλοι, που είχαν βρεθεί μέσα στο πλοίο,
εκείνοι στη θάλασσα να καίγονται,

 αυτοί στο πλοίο το καμένο πνιγμένοι.

Τζων Ντον (John Donne), «Κι αν οι ψυχές μας είναι δύο»

Κι αν οι ψυχές μας είναι δύο, μοιάζουν δύο
σκέλη του άκαμπτου διαβήτη. Κι είναι εσένα
πάντα η ψυχή σου στο ασάλευτο σημείο
κι όλο την άλλη ακολουθεί συντονισμένα.

Κι όταν το άλλο σκέλος πάει και μακραίνει,
έστω κι αν μένει αυτή στο κέντρο κι είναι μόνη,
πίσω του τείνει κι αφουγκράζεται γερμένη
κι ο γυρισμός του, όλο πάλι την ορθώνει.