Λίνα Κάσδαγλη, «Ο Άτλας»

... Εκείνη τη νύχτα το είχα ξεχάσει κι εγώ πως ήμουν ο ήρωας Ηρακλής
πως έπρεπε να φτάσω ώς την κορφή του αγώνα μου
και να στραγγίξω την πικρή μνησικακία της Ήρας
— ίσως κι εκείνη πια να μην τους πρόσεχε τους άθλους μου
ίσως να με είχε βαρεθεί κι ο Ευρυσθέας.

Όμως το χάραμα ξαναπήρα τον ανήφορο να βρω τον Άτλαντα που στηρίζει τον ουρανό
τον Άτλαντα που περίμενα πως θα μου δώσει τα χρυσόμηλα, τα μυστικά του κόσμου
και την απόκριση στο ρώτημα που γύρευα σκοτώνοντας θηρία και τέρατα

Λίνα Κάσδαγλη, «Ο λέων της Νεμέας»

Το λιοντάρι κοιμόταν τόσο ήσυχα μέσα στη σπηλιά
που δε θα το πίστευες πως ήταν αυτό το ίδιο που είχε αφανίσει στάνες και χωριά.
Η χαίτη του χρύσιζε, ήταν μεγάλο κι ανυποψίαστο, γεμάτο εμπιστοσύνη, όπως είναι πάντα οι δυνατοί.
Εγώ κουβαλούσα μαζί μου την κατάρα της Ήρας
το βλέμμα του Ευρυσθέα σα βρεμένο ρούχο στους ώμους που σε παγώνει,
κουβαλούσα την άδικη μοίρα και τα φλογερά ρωτήματα μέσα μου.
Ξαφνικά ένιωσα πολύ κουρασμένος· θα ’θελα να κοιμηθώ πλάι στο ξανθό λιοντάρι, κολλημένος στο ζεστό τομάρι του

Λίνα Κάσδαγλη, «Ο Κέρβερος»

Από τον τόπο των νεκρών δεν ξαναγυρίζεις ποτές.
Κι ας γράφουν τα βιβλία πως πήγε ο Ηρακλής στον Άδη 

και γύρισε κουβαλώντας μαζί του τον Κέρβερο.
Όχι που λένε ψέματα οι παλιοί ποιητές.
Ναι, πήγα, μπήκα μ’ ελαφρό βήμα στο σπήλαιο του Ταινάρου 

περπάτησα στα Τάρταρα
είδα τη Μέδουσα και νίκησα το βλέμμα της, αγάπησα ίσκιο τον Μελέαγρο
στάθηκα μπρος στον Πλούτωνα και κλείσαμε 

Λίνα Κάσδαγλη, «Η Παναγιά της ρεμματιάς»

Ο παλιός ζωγράφος νήστεψε πολύ,
έκανε την προσευχή του κατά την ανατολή,
έπιασε με κατάνυξη το πινέλο και χάραξε
τα κερένια χέρια και τα χαμηλωμένα μάτια της
και το στρογγυλό μάγουλο του Βρέφους.

Είχε όμως στα πόδια του ένα σκύλο μ'αγαθή ματιά,
ο κότσυφας σφύριζε τον όρθρο στην ιτιά,
κ' η καλόγρια έβγαζε νερό από το πηγάδι

Λίνα Κάσδαγλη, «Όνειρα»

 Μαύρα πουλιά παγιδευμένα
στα χρυσά δίχτυα των ονείρων
μέσα στον κήπο που για μένα
ξεθύμανε το άγιο του μύρο
και το τραγούδι των ωρών
για τον φευγάτο τον καιρό.

Λίνα Κάσδαγλη, «Η Λερναία Ύδρα»

Τούτο τον αγώνα δε θέλω να τον θυμάμαι.
Ξυπνάω τη νύχτα ιδρωμένος, φωνάζοντας
και ξαναβλέπω τα φρικτά κεφάλια να ξεφυτρώνουν από μέσα μου
τα γλοιώδη κορμιά να συστρέφονται
κι εγώ να σκοτώνω, να σκοτώνω
και τα κεφάλια να ζωντανεύουν, να ζωντανεύουν και να φτύνουν το φαρμάκι τους.
Στιγμές στιγμές μού φαινόταν πως είχαν ανθρώπινη μορφή