Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Μεσολόγγι»

Ἐσένα θύμησή μου, ἐσέν᾿ ἄνθος θανάτου,
Ἀθανασίας ρόδο, ἐσὲ κρατῶ,
Μοσκοβολιὰ καὶ χάϊδεμα τοῦ ἀναβλεμμάτου
Κι ἀγκάθι αἱματοστάλαχτο φριχτό.
Ὅταν, ὦ παιδικὴ καρδιά! Ἡ ἁρμύρα
Τῆς λιμνοθάλασσας ἀνήλεη, λατρευτή,
Μὲ χρώματα σὲ μέθαε καὶ μὲ μύρα,
Τότε γιατί νὰ μὴν πεθάνεις; Ὢ γιατί;

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Μπάϋρον»

Στοὺς τοίχους ἅρματα ἀσημιὰ καὶ φλωροκαπνισμένα,
τακίμια ἀπὰ στὰ χαμηλὰ διβάνια τὰ νταμάδα,
τὰ φυσεκλίκια ἀραδιαστὰ τὰ χαϊμαλιὰ ἕνα-ἕνα
κι ἀπ᾿ τ᾿ ἀνοιχτὰ παράθυρα τῆς λίμνης φῶς ἡ ἀχνάδα.
Μὲς ἀπὸ τὴν αὐλόπορτα, τὸ σελωτὸ σπαθάτο
τῆς Ἀραπιᾶς μὲ τὰ κροσσάτα φάλαρα, φρουμάζει
καὶ μπρὸς στὸ μόντζο τὸ σκοπὸ ποὺ τὰ νερὰ ἀπὸ κάτω,
μονόξυλο μὲ τὸ μακρὺ σταλίκι γλεῖ κι ἀράζει.

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Το ερωτικό» (απόσπασμα)

Ι.
Χαρὲς τοῦ κόσμου ἐτούτου καὶ πίκρες της ψυχῆς,
Λουλούδια τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀπαντοχῆς,
Ἀγκάθια, ποὺ κρυμμένα πληγώνετε βαθειά,
Τὴ μία φορὰ τὸ νοῦ μας, τὴν ἄλλη τὴν καρδιά.

V.
Πράματ᾿ ἁπλά, κοινά, συνηθισμένα,

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Το δάσος»

Τὸ δάσος ποὺ λαχτάριζες
ὥσπου νὰ τὸ περάσεις,
τώρα νὰ τὸ ξεχάσεις
διαβάτη ἀποσπερνέ.

Μιὰ αὐγινή, τὸ κούρσεψαν
ἀνίδρωτοι λοτόμοι,
κι ἐκεῖ εἶναι τώρα δρόμοι

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Πόνος»

Όλα κοιμούνται κι όλα σβύνουν,
ο Έσπερος παλεύει μόνος,
όλα μ' αφήνουν, πως μ' αφήνουν. . .
Και μόνο δεν μ' αφήνει ο πόνος.

Τα ρόδα κόκκινα, αναμμένα,
ξεφτίζουν στ' ουρανού την άχνα,
σαν απ' το αίμα μου βαμμένα,

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Τρία Απονύχτερα»

Ι.
Ω οι θλιμμένες ώρες
Μέσα στην ψυχή μου
ανάβουν νεκροκέρια
ω και να κρατούσα
καθώς τώρα, πάντα,

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Ο Μπαταριάς»

«ένα Σαββάτο βράδυ
μια Κυριακή πρωί...»

Ο Μπουκουβάλας ο μικρός κι ο Κλης του Τσαγκαράκη
   κι ο Νίκος του Βρανά,

Σάββατο βράδυ, κάποτε, το 'ριχναν στο μεράκι,

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Το σονέτο του μεσονυχτίου»

Ὅλα σβησμένα γύρω μου, στὴ πάχνη ὅλα κρυμμένα,

χαμένα κάτω ἀπὸ τὸ φῶς κ᾿ ἀπ᾿ τὸ σκοτάδι κάτου,

μὲ τὸ βαρὺν ἀέρα τους μὲ πνίξαν ξάφνου ἐμένα

θαμπώνοντάς μου τὴ στεγνὴ ρονιὰ τοῦ ἀναβλεμμάτου.

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Ανοιξιάτικη μπόρα»

Βαρειές, πλατειές οι στάλες
Πέφτουν οι μεγάλες
Της βροχής,
Κι αριές·

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Βροχή»

Ἔξω βροχὴ κι ἀπ᾿ τὸ παράθυρο
Μαῦρες οἱ στέγες, μαῦροι οἱ δρόμοι,
Δὲν πέφτουν ἀπ᾿ τὰ μάτια δάκρυα,
Ποῦ μιὰ βαρειὰ τὰ πνίγει γνώμη.

Μιλτιάδης Μαλακάσης, «Αγάπη»

Ας μη γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω,
κάλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί.
Ποιός ξέρει, τώρα θάτανε γραφτό να σ’αγαπήσω,
και τόσο που καμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθεί.