Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Είμαστε νομάδες»

Είμαστε νομάδες
είμαστε νομάδες,
προφανώς,
σήμερα θα διανυκτερεύσουμε από θαύμα
και μετά βλέπουμε !

Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Γκόγια»

Είμαι ο Γκόγια!
Χάσκουν οι κόχες μου απ’ το ράμφος του εχθρού
που φτερουγίζει σε χωράφι γυμνό.
Είμαι η πίκρα.
Είμαι η κραυγή.
Της μάχης, οι στάχτες των πόλεων
στο χιόνι τού χίλια εννιακόσια σαράντα ένα

Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Αυτοπροσωπογραφία»

 Είναι λεπτός, σα κλωναράκι. Αξύριστος και σκυθρωπός.
Τρία μερόνυχτα τώρα από κάτω του
                                        τρίζει το στρώμα.
Μια ορειχάλκινη σκιά κρέμεται στον τοίχο.
Και τα χείλη σφιγμένα, αχνίζοντας, ξερογλείφονται.
«Γεια σου, - λέει βραχνά, - στην ρωσική ποίηση.

Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Στριπτίζ»

Για το νούμερο ουρλιάζω;
Ή οι προβολείς τα μάτια μου τα σφάζουν;

Εσάρπα και σάλι πετά κι όλες τις πούλιες
λες κι από πορτοκάλι πετάνε τις φλούδες.

Σαν τα πουλιά, βαρύ καημό στα μάτια κουβαλά
κι ο χορός λέγεται «στριπτίζ» στα αγγλικά.

Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Επτά, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο… Ξεκινάμε; Εκτόξευση;»

10
Μα τι ’ναι αυτό; Δες! Πετά από πάνω σου.
Αρχίζεις απ’ το δέκα και τελειώνεις με το ένα;
Επτά, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο…
Ξεκινάμε; Εκτόξευση;

Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Η μπαλάντα της μελαγχολίας»

«Μπαλάντα; Για τη νοσταλγία; Για το θανατηφόρο χάπι;!.»
Τι ξεροκεφαλιά !
Ξεχάσατε του Πούσκιν το βόλι!

Που οι αγέρηδες λυσσομανούσαν σαν από τρύπες κλαρινέτων,
Στα χτυπημένα κεφάλια των καλύτερων ποιητών.
Σα βέλος διαπέρασε η βλακεία και η αγένεια
Έφτασε στους απογόνους η οχλοβοή του καπηλειού!