Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Ονειρεμένη ευχαρίστηση είναι ευχαρίστηση»

Ονειρεμένη ευχαρίστηση είναι ευχαρίστηση, αν και μέσα σ' ένα όνειρο.
Αυτό που υποθέτουμε για τους εαυτούς μας γινόμαστε,
Αν μ' ένα εστιασμένο μυαλό
Επιμένουμε στο να το πιστεύουμε.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Όσο πιο πολύ αισθανθώ»

Όσο πιο πολύ αισθανθώ, όσο πιο πολύ αισθανθώ
σαν διαφορετικά πρόσωπα,
όσο πιο πολλές προσωπικότητες αποκτήσω,
όσο πιο έντονα, πιο στριγκά τις αποκτήσω,

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Μερικές φορές ξεκινώ να κοιτώ μια πέτρα»

 Μερικές φορές ξεκινώ να κοιτώ μια πέτρα
Δεν αρχίζω να σκέφτομαι
 Έχει αισθήσεις;
Δεν κάνω φασαρία ονομάζοντας την αδελφή μου
Αλλά παίρνω ευχαρίστηση από την ύπαρξη της
Τη χαίρομαι γιατί δεν νιώθει τίποτα

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Γιατί επιθυμώ»

Γιατί επιθυμώ
αυτά που δε χρειάζομαι;
Γιατί η ψυχή μου, σαν φωτιά
ή σαν μια φλογισμένη, αφηρημένη απληστία,
πάντα το υψηλό αναζητά;

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Ένας ναός»

 Έχω οικοδομήσει τον ναό μου-τείχος και πρόσοψη-
Εκτός της αντίληψης του χώρου,
Περίπλοκο σκαρί, σαν πλοίο έτοιμο για να σαλπάρει.
Τους τοίχους του με τους φόβους μου έχτισα,
Τους πύργους του με δάκρυα και σκέψεις ασυνήθιστες.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Όταν θα ξαναδώ την άνοιξη..» (Από τα Ασύνδετα Ποιήματα)

Όταν θα ξαναδώ την άνοιξη
Μπορεί πια να μη βρίσκομαι σ’ αυτό τον κόσμο.
Και τι δεν θα’ δινα για να’ ναι η άνοιξη άνθρωπος
Και να μπορώ να σκέφτομαι πως θα ’κλαιγε
Γιατί έχασε το μοναδικό της φίλο.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Κοιτάζω τη σιωπηλή λίμνη..»

Κοιτάζω τη σιωπηλή λίμνη

Που το νερό της η πνοή του αέρα ρυτιδώνει
Μη γνωρίζοντας αν τα επινοώ όλα εγώ
Ή εάν όλα ανίδεα είναι.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Αϋπνία»

Δεν κοιμάμαι, κι ούτε περιμένω να κοιμηθώ.
Ούτε στο θάνατο περιμένω να κοιμηθώ.
Με περιμένει μια αϋπνία του πλάτους των άστρων
κι ένα άχρηστο χασμουρητό του μήκους του κόσμου.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Ο Φύλακας των Κοπαδιών» (απόσπασμα)

Εγώ ποτέ δεν φύλαξα κοπάδια,

αλλά σαν να τα φύλαξα είναι.

Η ψυχή μου είναι ένας βοσκός,

γνωρίζει τον άνεμο και τον ήλιο

κι απ’ τα χέρι κρατώντας τις Εποχές

ακολουθεί και κοιτάζει.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ»

Άλλοι με βλέπουν αλλιώς και πάλι λάθος κάνουν

Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ
αλλά λάθος δικό μου δεν είναι
που δεν αντιστοιχώ
σ’ αυτόν που σε μένα αγαπάτε.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Ο καθρέφτης»

«Από παιδί φοβόμουνα πως ο καθρέφτης
θα μου ’δειχνε άλλο πρόσωπο ή μια τυφλή
απρόσωπη προσωπίδα που θα ’κρυβε
κάτι ασφαλώς φοβερό. Φοβόμουνα επίσης
πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Έχω μέσα μου κάτι σαν καταχνιά»

 Έχω μέσα μου κάτι σαν καταχνιά
Που με πνίγει, αλλά δεν είναι τίποτα.
Νοσταλγία του τίποτα
Ακαθόριστη επιθυμία.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Μ᾽αρέσει να ταξιδεύω»

Μ᾽αρέσει να ταξιδεύω, ν᾽αλλάζω χώρες
Να είμαι πάντα άλλος,
Ψυχή χωρίς ρίζες,
Να ζω έξω από αυτά που βλέπω.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Τέσσερις ωδές»

Να θέλεις λίγα: θα τα έχεις όλα.
Τίποτε να μη θέλεις: θα είσαι ελεύθερος.
Ο ίδιος ο έρωτας που νιώθουν
Για μας, μας απαιτεί, μας καταπιέζει.
*

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Το βιβλίο της ανησυχίας» (απόσπασμα)

1

ΚΑΙ καθώς, σήμερα, αναλογίζομαι τι ήταν η ζωή μου, αισθάνομαι σαν ένα ζωντανό ζωάκι που μεταφέρεται μέσα σ’ ένα πανέρι ανάμεσα σε δύο επαρχιακούς σταθμούς. Η εικόνα είναι κουτή, η ζωή όμως που περιγράφει είναι κουτότερη. Τα πανέρια αυτά έχουν συνήθως δυο σκεπάσματα ωοειδή που σηκώνονται ελαφρά από τη μια ή την άλλη στρογγυλεμένη άκρη τους, αν το ζώο τιναχτεί. Όμως το μπράτσο του μεταφορέα, που στηρίζει απαλά την ένωση στη μέση, δεν επιτρέπει σ’ αυτό το τόσο αδύναμο πλάσμα παρά να σηκώσει απογοητευμένο τα άχρηστα πόδια του, σαν τα φτερά μιας πεταλούδας που πεθαίνει.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Μουσική»

Ο μαέστρος κινάει την μπαγκέτα του,
Κι άτονη και θλιμμένη αναβρύζει η μουσική...

Μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, τη μέρα εκείνη
Που έπαιζα κοντά σ' έναν τοίχο του κήπου
Ρίχνοντάς του μια μπάλα που είχε από τη μια πλευρά της
Την τσουλήθρα ενός πράσινου σκύλου, κι από την άλλη
Ένα γαλάζιο άλογο που έτρεχε με έναν κίτρινο jockey...

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Μάσκες»

Πόσες μάσκες, και πόσες άλλες
πάνω στο πρόσωπο της ψυχής μας φοράμε;
Άραγε, όταν γι αστείο η ψυχή τη μάσκα θελήσει να βγάλει
ξέρει  πως έτσι αφήνει το πρόσωπο γυμνό να φανεί;
Η μάσκα η πραγματική, δεν νιώθει τίποτα κάτω απ’ τη μάσκα
Αλλά κοιτάζει μέσα απ’ αυτή με μάτια κρυμμένα.

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Το βιβλίο της ανησυχίας» (απόσπασμα)

Έχουμε όλοι δυο ζωές:
Την πραγματική, αυτή που ονειρευόμαστε
Στην παιδική μας ηλικία, αυτή
Που συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε, μεγάλοι,
Στο βάθος της ομίχλης

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Το Καπνοπωλείο»

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα ’μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.

Παράθυρα της κάμαράς μου,

Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), «Ο Φύλακας των Κοπαδιών» (απόσπασμα)

Είμ‘ ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είν’ οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είν’ όλες αισθήσεις.
Σκέφτομαι με τα μάτια και τ’ αυτιά
και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.