Όλγα Παπακώστα, «Η γέννηση του Βούδα»

Ένας λευκός ελέφας με έξι χαυλιόδοντες
Τρύπησε το πλευρό της ψευδαίσθησης
Χωρίς εκείνη να πονέσει καθόλου

(Παράλληλα)

Ένας άνθρωπος σχεδίαζε τους έρωτές του
Χωρίς να ξέρει πως οι έρωτές του

Όλγα Παπακώστα, «Δις εβδομαδιαίως»

η περίπτωση να χαθώ
εις τους κήπους
υπήρχε

πρώτος εκείνος
καθόταν στο παγκάκι
ευθυτενής –

Όλγα Παπακώστα, «Total eclipse»

Αν μπει η σελήνη ανάμεσα
στον ήλιο και τη γη
έστω για λίγo,
αφηνιάζουν τα άλογα
τρομάζουν οι στρατιώτες
πολύ μας κακοφαίνεται.
Δεν μας αρέσουν

Όλγα Παπακώστα, «Μη μόναν όψιν»

Δεν έπρεπε να απογοητευθώ απ' τη Μόνα Λίζα.
Είναι γυναίκα πονηρή ξέρει τι κάνει.

Ένα βράδυ ψαλίδισα το περίγραμμά της
και την απάλλαξα μονομιάς από
το λαδοπράσινο τοπίο που πρόσβαλλε
την ευφυΐα της.

Όλγα Παπακώστα, «Not enough memory»

Κάποτε μου υπαγόρευε η Μούσα
στίχους ενώ κοιμόμουν στην βεράντα.
Ήμουν μικρή, αποστήθιζα τα πάντα
και τα κατέγραφα μόλις ξυπνούσα.

Ήξερα τότε τι θα πει ελπίδα.

Είχα πολλά χαρτιά, πολλά μολύβια.
Οι λέξεις ήταν χρήσιμα σωσίβια.

Όλγα Παπακώστα, «Black and white»

Ό, τι και να λέμε
Το κακό είναι μονότονο
Ενώ το καλὀ
Εμφανίζει πολύ
Μεγαλύτερη ποικιλία

Α, ναι;
Ως τώρα πιστεύατε

Όλγα Παπακώστα, «The physical impossibility of death in the mind of someone living»

Δεν είμαι διόλου βέβαιη ότι πέθανες
έτσι δουλεύει το μυαλό των
ζωντανών
ακόμη και μες στη φορμόλη
εν τέλει δικαιώνεται ο
αποθανών
κι ο καρχαρίας τίγρης εξακολουθεί να ζει
στο ατσάλινο ενυδρείο του
έτοιμος να κατασπαράξει πίσω απ' το

Όλγα Παπακώστα, «Reunion»

Το πρόσωπο δεν αντιστοιχούσε απολύτως στη μνήμη το γκρίζο των μαλ-
λιών δεν ήταν στη σωστή απόχρωση προφανώς είχα εξαπατηθεί από το
photoshop της επιθυμίας συν τοις άλλοις ήμουν απροετοίμαστη για την
φωνή που θα μπορούσε κάλλιστα να λείπει ακόμη και να αντικατασταθεί
από υπότιτλους κατά προτίμηση σε ξένη γλώσσα με πολλά συνεχόμενα
σύμφωνα την οποία ουδείς εκ των συνδαιτυμόνων θα γνώριζε προς το
παρόν η προσοχή μου είχε στραφεί στα μάτια τόσο τους έλειπε η καθαρό-
της ώστε ήταν πλέον θέμα χρόνου να χαμηλώσω τα δικά μου να πάψω πια

Όλγα Παπακώστα, «Θερμαϊκός»

Τον είδα πρόπερσι τυχαία στην παραλία
«Πες μου» τον ρώτησα «είσαι τουλάχιστον ευτυχισμένος;»
«Δεν σε καταλαβαίνω» απάντησε
«δεν έχω ιδέα τι εννοείς με αυτήν την λέξη»
το βλέμμα μου αυτομάτως στράφηκε στη θάλασσα
ήταν λευκή, ενωμένη με τον ουρανό
κι όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις
καθόλου δεν φαινόταν ο Όλυμπος

Όλγα Παπακώστα, «Autobiography of spring»

Δεν μου αρέσει η αδιακρισία της, ο τρόπος της να εισβάλλει αναπάντεχα
με ευωδιές και αιθρίες στην ήρεμη, τακτοποιημένη ζωή του χειμώνα
Θα ΄θελα φέτος να αποδράσω απ’ τον προβλέψιμο κύκλο των εποχών,
να βάλω το μακρύ παλτό μου και να μπω στο κουτί του Χουντίνι

Να μην ανθίσω, να μην βγάλω φύλλα και καρπούς
Να κλείσει ο μάγος την κουρτίνα και μόλις την ανοίξει πάλι
Το κουτί να ΄ναι άδειο με ένα ζευγάρι χειροπέδες στη θέση μου

Όλγα Παπακώστα, «Ιστορικό»

Ο γιατρός μου λέει πως
η υγεία είναι πάνω απ' όλα
συναίσθημα

Εσείς, ρωτάει,
πώς αισθάνεσθε;

Το πρόβλημά μου,
του εξηγώ,

Όλγα Παπακώστα, «Το μάτι»

Απόψε εγώ θα ξεματιάσω εμένα
Με λάδι και νερό
Κατά τη συνταγή της μάνας μου

Παίρνω ασημένιο κουταλάκι του γλυκού
Με τραγανές ρώγες σταφύλι στη λαβή
Και κληματόφυλλα