Γιοχάνες Βερμέερ (Johannes Vermeer), «Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι»

Το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι είναι ελαιογραφία του Ολλανδού ζωγράφου της Χρυσής Εποχής Γιοχάνες Βερμέερ, ζωγραφισμένη περί το 1665. Έχοντας διάφορα ονόματα κατά τη διάρκεια των αιώνων, έγινε γνωστή με τον σημερινό της τίτλο στα τέλη του 20ού αιώνα από το μεγάλο μαργαριταρένιο σκουλαρίκι που φορούσε η κοπέλα. Το έργο βρίσκεται στη συλλογή του Μαουριτσχάους στη Χάγη από το 1902 και αποτελεί αντικείμενο διαφόρων λογοτεχνικών έργων. Το 2006, το ολλανδικό κοινό το επέλεξε ως τον πιο όμορφο πίνακα στις Κάτω Χώρες.

Πάμπλο Πικάσο (Pablo Ruiz y Picasso), «Αγόρι με πίπα» (Garçon à la pipe)

Γράφει η Βασιλική Ρούσκα: Το έργο Αγόρι με πίπα (“Garçon à la pipe”) (1905) ανήκει στη Ροζ περίοδο (1904-1905) των έργων του Pablo Picasso (1881-1973). Κύρια χαρακτηριστικά της Ροζ καλλιτεχνικής περιόδου του  Picasso είναι τα γήινα χρώματα, οι αποχρώσεις του κόκκινου όπως είναι το ροζ, η λυρική διάθεση και η επιρροή από τους Γάλλους ζωγράφους. Το συγκεκριμένο έργο αναγνωρίστηκε διεθνώς ως το πιο ακριβό έργο τέχνης όταν πουλήθηκε 104 εκατομμύρια δολάρια από δημοπρασία που έγινε στη Νέα Υόρκη από τον οίκο Sotheby’s τον Μάιο του 2004. Το έργο αυτό φιλοτεχνήθηκε από τον διάσημο ζωγράφο στην ηλικία των 24 ετών και κατά τη διάρκεια της

Τζων Έβερετ Μίλαι (John Everett Millais), «Οφηλία»

H «Oφηλία» του Βρετανού Sir John Everett Millais, ολοκληρώθηκε μεταξύ του 1851 και 1852. Βρίσκεται στην Tate Britain στο Λονδίνο. Απεικονίζει την Οφηλία, ένα πρωταγωνιστικό χαρακτήρα από το έργο του William Shakespeare «Άμλετ» να τραγουδά λίγο πριν πνιγεί. Το έργο εκτέθηκε για πρώτη φορά στη Royal Academy και έχει εκτιμηθεί πάνω από 30.000.000 λίρες.

Η γυναίκα που πόζαρε για τον ζωγράφο ήταν η Ελίζαμπεθ Σιντάλ. Η νεαρή κοπέλα, μόλις 19 τότε, έπρεπε να παραμείνει ξαπλωμένη φορώντας τα ρούχα της στο μπάνιο του

Έντβαρντ Μουνκ (Edvard Munch), «Μελαγχολία»

Η Μελαγχολία είναι ένας πίνακας του Νορβηγού καλλιτέχνη Έντβαρντ Μουνκ. Ο Μουνκ ζωγράφισε πολλαπλές παραλλαγές του εξπρεσιονιστικού έργου σε λάδι σε καμβά κατά την περίοδο 1891-1893. Ο πίνακας απεικονίζει έναν άνδρα με το κεφάλι του να ακουμπά στο χέρι του σε μια συλλογιστική διάθεση στην άκρη μιας ακτογραμμής. Το psychologynow.gr σε κείμενο με τίτλο "10 έργα τέχνης που μεταβολίζουν τη μελαγχολία σε δημιουργικότητα" αναφέρει: Ο άνθρωπος σε αυτόν τον πίνακα είναι ο Jappe Nilssen, ένας στενός φίλος του Munch. Ο Nilssen είχε μια ερωτική παράνομη σχέση με μια παντρεμένη γυναίκα που

Σάντρο Μποτιτσέλι (Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi), «Νεαρός άνδρας κρατά στα χέρια του μια εικόνα»

Ένας πίνακας του διακεκριμένου Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Σάντρο Μποτιτσέλι θα πουληθεί σε δημοπρασία τον Ιανουάριο από τον οίκο Sotheby’s που εκτιμά ότι η τιμή του μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα 80 εκατομμύρια δολάρια. Ο πίνακας εικονίζει έναν νεαρό άνδρα με μακριά μαλλιά, που κρατά στα χέρια του μια εικόνα. Η ταυτότητα του άνδρα αυτού είναι άγνωστη, όμως οι ειδικοί πιστεύουν ότι ενδεχομένως να πρόκειται για κάποιο πρόσωπο προσκείμενο στην πανίσχυρη οικογένεια των Μεδίκων. Το έργο δεν είναι χρονολογημένο. Πιστεύεται όμως ότι φιλοτεχνήθηκε γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1470 και

Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh), «Ίριδες»

Οι Ίριδες είναι ένας από τους πολλούς πίνακες και αποτυπώσεις του φυτού ίρις από τον Ολλανδό ζωγράφο Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ζωγράφισε τις Ίριδες καθώς νοσηλευόταν στο άσυλο Σεν Πωλ ντε Μουζόλ στην Σεν Ρεμί ντε Προβάνς στη Γαλλία, τον τελευταίο χρόνο πριν τον θάνατό του το 1890. Ζωγραφίστηκε πριν το πρώτο του επεισόδιο στο άσυλο. Υπολείπεται της μεγάλης έντασης που υπάρχει στα μετέπειτα έργα του. Ονόμαζε τον πίνακα «το αλεξικέραυνο για την ασθένειά μου», επειδή ένιωθε ότι θα μπορούσε να μην παρανοήσει, συνεχίζοντας να ζωγραφίζει.

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ (Jean-Louis-Théodore Gericault), «Η Σχεδία της Μέδουσας»

Η Σχεδία της Μέδουσας (γαλλ.: Le Radeau de la Méduse) είναι ζωγραφικός πίνακας μεγάλων διαστάσεων του Γάλλου ρομαντικού ζωγράφου Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ, ο οποίος προκάλεσε αμηχανία στους καλλιτεχνικούς κύκλους τόσο για το μοντερνισμό του θέματος όσο και για τους αιχμηρούς πολιτικούς υπαινιγμούς του.

Ο Ζερικώ χρησιμοποίησε ελαιοχρώματα σε καμβά και οι διαστάσεις του πίνακα είναι πραγματικά τεράστιες: 491 x 716 εκατοστά. Απεικονίζει γεγονός, του οποίου τόσο η ανθρώπινη όσο και η πολιτική διάσταση ενδιέφεραν ζωηρά τον ζωγράφο: Το ναυάγιο

Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Delacroix), «Η Σφαγή της Χίου»

Ένας πίνακας μεγάλων διαστάσεων, (4,19 μέτρα ύψος επί 3,54) ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου και αφηγείται με τον δικό του τρόπο τη σφαγή και τα πάθη ενός υπόδουλου έθνους. Ο Ευγένιος Ντελακρουά θα παρουσιάσει το 1824 τη Σφαγή της Χίου, αφού πρώτα είχε εμπνευστεί από τη σφαγή χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τους  Οθωμανούς, η οποία είχε πραγματοποιηθεί δύο χρόνια νωρίτερα ως αντίποινα για τον ξεσηκωμό τους. Ο συγκεκριμένος πίνακας, αγοράστηκε από την Γαλλική κυβέρνηση για 6.000 νομίσματα και παρακάτω παρουσιάζουμε την ιστορία του. Ο Ευγένιος Ντελακρουά χρειάστηκε 6 μήνες για να ολοκληρώσει το έργο του.

Έντουαρντ Χόπερ (Edward Hopper), «Γεράκια της νύχτας»

Μια ήσυχη σκηνή που θα μπορούσε να είναι η αρχή ή το τέλος ενός εκατομμυρίου διαφορετικών ιστοριών. Ένας πίνακας που η φήμη του συναγωνίζεται τη Mona Lisa. Η εικόνα αυτή της πιο φημισμένης ζωγραφικής του Έντουαρντ Χόπερ «The Nighthawks» εξάπτει τη φαντασία καθενός. Όσο κοιτάς τον πίνακα νοιώθεις όλο και πιο εξοικειωμένος με αυτό που βλέπεις. Μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά αυτή η παραπλανητική απλή εικόνα περιέχει πολλά μυστικά. Στo έργο, τα νυχτοπούλια είναι οι άνθρωποι που ο Έντουαρντ Χόπερ κοιτά από απόσταση, μέσα από τη βιτρίνα ενός κλασικού αμερικάνικου diner, να πίνουν, να καπνίζουν και

Μιχαήλ Άγγελος (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni), «Η δημιουργία του Αδάμ»

Γενικά στοιχεία: Κεντρικές μορφές ο Θεός και ο Αδάμ. Δευτερεύοντες μορφές οι άγγελοι γύρω από το Θεό και μια γυναικεία μορφή στα δεξιά του Θεού. To κυριότερο στοιχείο είναι πως ο Θεός και Αδάμ έχουν το ίδιο μέγεθος προφανώς δεν θέλει να δείξει ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και οι άνθρωποι κατώτεροι.

Ο Αδάμ ξαπλωμένος, μόλις που έχει δημιουργηθεί, χωρίς καμιά δυνατότητα δύναμης στην κίνηση του. Παρατηρούμε πως αν και πρωτόπλαστος και όχι γεννημένος από άνθρωπο, έχει

Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh), «οι Πατατοφάγοι»

 «Έχω προσπαθήσει  να τονίσω το πως αυτοί οι άνθρωποι τρώνε πατάτες στο φως του λυχναριού, τσαπίζουν τη γη με τα ίδια χέρια που τώρα ακουμπούν το πιάτο. Στην ουσία μιλάω για τη χειρωνακτική εργασία και για το πώς αυτοί οι άνθρωποι έχουν κερδίσει τίμια το ψωμί τους. (…) O πίνακάς μου εξυμνεί τη χειρωνακτική εργασία» (Βαν Γκογκ, Γράμματα στον αδερφό του Τεό)

Τιτσιάνο Βετσέλλιο (Tiziano Vecellio), «Αφροδίτη του Ουρμπίνο»

Το έργο αναπαριστά μία καθημερινή σκηνή τοποθετώντας το θέμα σε μία αίθουσα παλατιού. Σε πρώτο πλάνο, στο κέντρο της σύνθεσης, απεικονίζεται γυμνή νεαρή γυναίκα (συνδέεται με τη θεά Αφροδίτη) ξαπλωμένη σε ανάκλιντρο. Η Αφροδίτη κοιτάζει επίμονα κατ’ ευθείαν στο θεατή, ήρεμη για τη γυμνότητά της. Στο δεξί χέρι της κρατά μπουκέτο λουλουδιών και με το αριστερό καλύπτει την ήβη της, ενώ στην άκρη του ανάκλιντρου δίπλα από τα πόδια της απεικονίζεται ένα κουλουριασμένο σκυλί. Το ανάκλιντρο είναι καλυμμένο με λευκό ύφασμα πλούσιο σε πτυχώσεις.  Ανάλογη πτυχολογία έχει και το σκουρόχρωμο παραπέτασμα πίσω

Βίνσεντ Βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh),«Εξώστης καφενείου τη νύχτα»

Ο πίνακας 'Εξώστης καφενείου τη νύχτα', επίσης γνωστό ως "'Εξώστης καφενείου στην  Πλατεία ντυ Φόρουμ', είναι μια ελαιογραφία που δημιουργήθηκε από τον Ολλανδό καλλιτέχνη Βίνσεντ βαν Γκογκ σε έναν βιομηχανικό ασταρωμένο καμβά μεγέθους 25 (Toile de 25 figure) στην Αρλ, της Γαλλίας στα μέσα του Σεπτεμβρίου 1888. Ο πίνακας δεν έχει υπογραφεί, μα περιγράφεται και αναφέρεται από τον καλλιτέχνη σε τρία γράμματα. Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο σχέδιο με πένα της σύνθεσης που προέρχεται από την κληρονομιά που άφησε ο

Γκούσταβ Κλιμτ (Gustav Klimt), «Γυναίκα από Χρυσό»

Η γυναίκα που απεικονίζεται στον πίνακα του Κλιμτ είναι η Adele Bloch-Bauer, η σύζυγος του Αυστριακού μεγιστάνα Ferdinand Bloch-Bauer, ο οποίος ζήτησε από τον καλλιτέχνη Κλιμτ να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του, όταν εκείνη ήταν 25 ετών. Το πρώτο και πιο γνωστό από τα δύο έργα που έφτιαξε ο Κλιμτ είναι η «Γυναίκα από Χρυσό» («Portrait of Adele Bloch-Bauer»). Ο Κλιμτ ολοκλήρωσε τον πίνακα το 1905 και θεωρείται το τελειότερο δημιούργημα της «χρυσής» περιόδου του. Η αυστριακή Adele φιλοξενούσε συχνά μουσικούς και καλλιτέχνες στο μεγάλο σαλόνι της κοντά την Κρατική Όπερα της Βιέννης. Όμως, έγινε ευρύτερα γνωστή

Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Delacroix), «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό»

Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό (γαλλ. La liberté guidant le peuple) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένο από την Ιουλιανή επανάσταση του 1830. Βρισκόμαστε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1830. Το καζάνι εξερράγη. Ο λαός μην αντέχοντας στην αφόρητη καταπίεση επαναστάτησε. Με τα όπλα στα χέρια ορμάει απαιτώντας το δίκιο του. Οι πρώτοι δέχτηκαν τα πυρά και σωριάστηκαν. Νεκροί έπεσαν και οι στρατιώτες. Καπνός από τις εκρήξεις αναθυμιάζει. Ο λαός δεν έχει αρχηγό. Έχει ένα όραμα. Την Ελευθερία. Αυτή τον οδηγεί. Η Ελευθερία εφορμά οδηγώντας τον λαό. Ξυπόλητη και με γυμνό το στήθος μοιάζει με αρχαία ελληνική θεά, ή την

Πωλ Σεζάν (Paul Cezanne), «Οι χαρτοπαίκτες»

Οι Χαρτοπαίκτες είναι μια σειρά ελαιογραφιών του Γάλλου Μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Πωλ Σεζάν που δημιουργήθηκαν την τελευταία περίοδο του Σεζάν στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Η σειρά αποτελείται από πέντε πίνακες. Οι διάφορες εκδόσεις διαφέρουν στο μέγεθος και στον αριθμό των παιχτών που απεικονίζονται. Ο Σεζάν ολοκλήρωσε επίσης πολυάριθμα σκίτσα και μελέτες ενώ προετοίμαζε τη σειρά. Σύμφωνα με το Vanity Fair το 2011 η βασιλική οικογένεια του Κατάρ αγόρασε μία από τις εκδοχές (την 5η) των Χαρτοπαιχτών από την ιδιωτική συλλογή του Γιώργου Εμπειρίκου έναντι ποσού που εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ $250.000.000 και $300.000.000, και πλέον ο πίνακας αποτελεί το πιο ακριβά αγορασμένο έργο στην ιστορία της τέχνης.

Τζέιμς Μακνίλ Γουίστλερ (James McNeill Whistler), «Η μητέρα του Γουίστλερ»

«Η μητέρα του Γουίστλερ» (1871) είναι ο πιο διάσημος πίνακας του Τζέιμς Μακνίλ Γουίστλερ, ο οποίος εκτίθεται στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού. Στον πίνακα, τον οποίο ο καλλιτέχνης σε στενό κύκλο αποκαλούσε «Μητέρα», ενώ δημοσίως τιτλοφορήθηκε ως «Διάταξη σε μαύρο και γκρίζο Νο 1», απεικονίζεται μια μεγάλη κυρία, η οποία φορά ένα σφιχτό λευκό φακιόλι στα μαλλιά και κάθεται σε καρτερικά κοιτάζοντας το κενό. Το μοντέλο που πόζαρε ήταν η μητέρα του ζωγράφου. Λέγεται ότι ένα κορίτσι που πόζαρε για τον ζωγράφο είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε να ποζάρει. Ο Whistler ζήτησε από τη μητέρα του να πάρει τη θέση της. Ωστόσο,

Σαλβαδόρ Νταλί (Salvador Felipe Jacinto Dalí), «Εμμονή της Μνήμης»

Η «Εμμονή της μνήμης (Persistence of memory)» ή «τα Εύκαμπτα ρολόγια» του Σαλβαδόρ Νταλί είναι ίσως το πιο διαδεδομένο έργο του, για πολλούς το καλύτερο έργο που δημιούργησε στα πλαίσια του σουρεαλισμού. Ο αστικός μύθος θέλει τον Νταλί να ταξιδεύει με προορισμό την Αμερική με 5οο δολάρια στη τσέπη δανεισμένα από τον Πικάσο και τον πίνακα ανά χείρας καταφέρνοντας τελικά να κερδίσει την αμερικανική κοινωνία και τον κόσμο της τέχνης με αποτέλεσμα το έργο του να κρεμαστεί στο MoMA μετά από την αγορά του πίνακα από κάποιον άγνωστο και τελικώς τη δωρεά

Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo di ser Piero da Vinci), «Ο Μυστικός Δείπνος»

Στην τραπεζαρία του μοναστηριού Σάντα Μαρία Ντέλε Γράτσιε-Παναγία της Χάριτος στο Μιλάνο βρίσκεται και εκτίθεται η σπάνια νωπογραφία του Λεονάρντο Ντα Βίντσι ο «Μυστικός Δείπνος». Πρόκειται για μια τοιχογραφία του 15ου αιώνα που αναπαριστά το Μυστικό Δείπνο του Ιησού με τους μαθητές του, τη στιγμή που τους ανακοινώνει ότι κάποιος από αυτούς θα τον προδώσει. Ο γνωστός και πανίσχυρος παράγοντας της εποχής Δούκας Λουντοβίκο Σφόρτσα παράγγειλε τον πίνακα στον μεγάλο ζωγράφο Λεονάρντο για το συγκεκριμένο κτήριο που επιθυμούσε αρχικά να γίνει μαυσωλείο της οικογενείας του.

Πάμπλο Πικάσο (Pablo Ruiz y Picasso), «Γκουέρνικα»

Είναι αναμφίβολα ένας από τους πλέον εμβληματικούς πίνακες του 20ού αιώνα και από τους γνωστότερους του μεγάλου Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο. «Η Γκουέρνικα είναι μια ατελείωτη πηγή καλλιτεχνικού υλικού και αποτελεί τιμή για το Μουσείο μας», δήλωσε στο γαλλικό πρακτορείο η διευθύντρια συλλογών μοντέρνας τέχνης, Rosario Peiro. Η ειδικός εξήγησε ότι «η Γκουέρνικα είναι το πιο σημαντικό έργο, κυριολεκτικά και συμβολικά» για το Μουσείο. «Πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε πάνω του. Για να το αναπαραστήσουμε, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν εκατομμύρια εικόνες, με τη βοήθεια ακτίνων Χ. Για μένα, το