Μαριάννα Πλιάκου, «Thesaurus»

Μου αρέσει να ακούω τη γιατρό μου εδώ
να λέει λέξεις όπως
antidote, epidermis, microscope.
Και στα κουίζ
να μας ζητούν να συλλαβίσουμε
το metropolis, το plethora, το melancholy.
Τέτοιες στιγμές νιώθω ότι

Μαριάννα Πλιάκου, «Το σπίτι του Hugo»

Ο Hugo έζησε 15 χρόνια
εξόριστος εδώ.
Πούλησε τις Ενατενίσεις και
αγόρασε το σπίτι
στο οποίο θα έγραφε τους Άθλιους.
Με θέα το λιμάνι
και προοπτική τις κοντινές γαλλικές ακτές,

Μαριάννα Πλιάκου, «Το σπίτι του Satie»

Δύο ώρες με το καράβι,
άλλες δυόμιση με το αυτοκίνητο,
και φτάνεις στην κοπεγχαγική Honfleur,
όπου γεννήθηκε ο Satie.
Στο λιτό ομώνυμο μουσείο
ακούς τις Γυμνοπαιδίες, τις Gnossiennes.
Ο επαναληπτικός,

Μαριάννα Πλιάκου, «Παραλία Pembroke, Τρίτη πρωί»

Ο γρανίτης επιμένει κάτω
από τα βότσαλα.
Οι αιχμηρές γωνίες,
καμουφλαρισμένες από
την απαλή στρογγυλάδα,
θα τραυματίσουν
τον ανύποπτο επισκέπτη.

Μαριάννα Πλιάκου, «Το νησί που μένω»

Το νησί που μένω
είναι στη μέση του πουθενά.
Ο ουρανός του,
τετράδιο μιλιμετρέ,
ευθείες αεροπλάνων που διασταυρώνονται.
Ουρανός – Σημείο-Χ.
Και Γη-Χ.

Μαριάννα Πλιάκου, «Ετοιμάσου»

 Να,
πάρε τα μάτια μου να φας,
αφού πεινάς.
Εγώ,
για ώρ’ ανάγκης,
κονσέρβες κουβαλώ,
ληγμένες,

Μαριάννα Πλιάκου, «*Μη*μνη*»

 Συχνά λέω την ιστορία αυτή.

Είμαστε δημοτικό, καλοκαίρι,
και παίζουμε εξερεύνηση.
Μπαίνουμε στο ερείπιο,
που περιμένει να πεθάνει
(αργότερα ένας κληρονόμος θα του κάνει την χάρη

Μαριάννα Πλιάκου, «#Descartes»

Ποστάρω επιμελώς.
Στήνω τους τένοντες και τις αρθρώσεις –
φωτογραφίες,
σπάνια ρήματα, ανέκδοτα ποιήματα,
πολυσυλλαβικά επίθετα σε δόσεις.
Φτιάχνω το δικό μου τέρας του Φράνκενσταϊν,
το ταΐζω ό,τι βρω.

Μαριάννα Πλιάκου, «Συμβαίνει καμιά φορά»

Συμβαίνει καμιά φορά
να λέμε ψέματα.
Ας πούμε,
όταν είπα στον πατέρα,
πως το μικρόβιο στην καρδούλα του έφυγε,
στη θέση του λουλούδι φύτρωσε,
και ρίζωσε, βαθειά στην αορτική βαλβίδα.

Μαριάννα Πλιάκου, «Και πάλι…»

Ο χείμαρρος της μέρας,
χωρίς μνηστήρες και σκοπό,
στις γειτονιές γυρνά,
άνθους αμυγδαλιάς σκορπώντας

Μαριάννα Πλιάκου, «Υπόσχεση»

Με φτυάρια και λισγάρια
τον ουρανό τσαπίσαμε
και με βροχή απ’ τα μάτια μας
ποτίσαμε το χώμα του.

Μαριάννα Πλιάκου, «Πρωϊνή βροχή»

Ας πούμε ότι βρέχει.
Ότι είναι Κυριακή, πρωί.
Ότι είμαστε δεκαεννιά,
κι αυτό θα πει