Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Φαντάζομαι τον θάνατο»

Φαντάζομαι τον θάνατο
σαν νυφικό, σε ντουλάπα, θαμμένο.
Η κόρη θυμάται την μάνα της.
Ο γιος, την αγάπη του την πρώτη.

Φαντάζομαι τον θάνατο,
καραβόπανο τρύπιο
στου πατρικού τ’ αποθηκάριο,

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Όλα αυτά που τσαλακώνονται»

 Τ’ αλουμινόχαρτο.
Ο σκύλος που δεν χάιδεψες.
Ο άστεγος στο φανάρι.
-Εγώ στο πάτωμα σε στάση εμβρυακή-

Τα ρούχα σου πριν το μπάνιο.
Το στομάχι μου όταν δεν έρχεσαι.

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Παράπονο»

 Ποτέ μου δεν πίστεψα σε τίποτα,
ούτε σε θεούς, ούτε σε δράκους.
Μόνη σέρνω το λίθο της ύπαρξής μου.

Ώρες πέρασα μπροστά σε εικόνες,
μήπως σαλέψει ο άγιος.
Κοίταζα το είδωλό μου στον καθρέφτη,

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Ένας άλλος κόσμος»

Προσπάθησα να σε κάνω αθάνατο
Αλήθεια σου λέω, προσπάθησα
Μα δεν έβρισκα λέξεις που να μην είχαν χρόνο μέσα.
Όλες στον αόριστο, και μετά,
Δραματικό Ενεστώτα
Δεν έβρισκα μελάνι αρκετά ανεξίτηλο, να χαρακτεί στο δέρμα μου ες αεί.

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Ωκυτοκίνη»

Οι άνθρωποι του δράματος σε δηλητηριώδη
σιρόπια φράουλα εθίζονται.
500 mg ωκυτοκίνης για να σκληρύνει η αντοχή
στα καθημερινά τους θέατρα.
Της απώλειας την επίγευση
δεν βρίσκουν ποτέ λυρική.
Ποτέ βλαβερότερη από τη μοναξιά η θλίψη.

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «H τέχνη της ωμότητας»

 Δυο λιοντάρια μέσα σε ένα θέατρο
Χορτάτα
Περίοδος ζευγαρώματος
Το αρσενικό δαγκώνει τη λέαινα
Τη πληγώνει, πονάει
Βρυχάται
Μα κάθεται
Πρέπει να γίνει μάνα

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Οι Άρχοντες των μικρών πραγμάτων»

Κρατάνε πάντα κάτι μικρό,
ένα κεράκι για τις προσευχές,
ένα δαχτυλίδι για τα γαμήλια εμβατήρια,
ένα χτενάκι για τα μαλλιά μιας κόρης.
Κάποιες φορές,
τους πέφτει κάτι μεγάλο στα χέρια.
Μία σελήνη ολόγιομη,
ή ένα καρτερικό φιλί αποχωρισμού.

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Φοβάμαι»

Μάνα,
εσύ μου ’λεγες να φοβάμαι
τις πουτάνες,
τα σοκάκια,
τους τρελούς.

Δεν μου είπες
όμως,

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Αγάπα με»

Σε παρακαλώ, αγάπησε με σήμερα.
Αγάπα με,
όπως θα αγαπούσες κάποιον που πέθανε,
χωρίς φόβους, τέλματα και ασάφειες.

Θέλω την ασφάλεια του νεκρού ανθρώπου,
μόνιμη, σταθερή, γεμάτη από την μετάνοια

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Τρεις φάκελοι»

Ξανά μόνη έμεινα να σκέφτομαι όσα έδωσα.
Αλλά περισσότερο αυτά που πήρα.
Ανοίγω λοιπόν τους καταχωνιασμένους φακέλους,
γεμάτοι αρχεία παλιά και σκονισμένα.
Βέβαια γράφουν τ’ όνομά σου απάνω.
Τρεις φάκελοι μόνο για σένα.

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Τι καίει τα λ(ε)ίπη;»

 Λίπη έχουν οι πίτσες, το αλκοόλ και τα γλυκά.
Τρως χωρίς υπόλοιπα.
Στο νεροχύτη τα κατάλοιπα
καίγονται με καθαριστικά.

Λύπη έχει το δέρμα, τα χείλη και τα χέρια.
Αφέθηκαν ανέγγιχτα
ή αγγίχτηκαν οικτρά.

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Λογύδριο»

 «Έλα κοντά» είπα
«Μη φοβάσαι, ξένε» είπα
«Είμαι οικοδέσποινα καλή» είπα
«Έχω σπίτι ζεστό» είπα

«Θα σε αγαπήσω» είπα
«Θα σου γλείψω τις πληγές» είπα
«Σαν τη γάτα μου θα είσαι» είπα

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Το δέρμα»

Σε εφτά χρόνια από τώρα
Λέει η επιστήμη -τάχα
Θα 'χω αλλάξει όλα μου τα κύτταρα
Θα 'χω δέρμα ανέγγιχτο από σένα

Τόσο λαχταρούσες την πέτσα μου
Που κάηκε απ' τον ήλιο
Ξεφλούδησε και χάλασε

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, «Aνθρωποειδή»

Οι μάλλον αθάνατοι,
Βρίσκονται δεμένοι σε βράχια
Όρνεα τους τρών τα σωθικά
φτιάχνουν μύθο όλο βάσανα

Οι θνητοί,
Βρίσκονται δεμένοι σε καρέκλες
σε ανθρώπους "απροσώπους"