Ελευθερία Θάνογλου, «Μετά θάνατον»

Μετά το θάνατο σου θα βγουν κάποιοι
να πουν πόσο καλά σε ήξεραν
κι ας μην σε άγγιξαν ποτέ.
Θα πουν λόγια αγάπης, καλοσύνης
κι ας μην αισθανθήκανε τίποτε από αυτά.
Θα πουν πόσο καλοί φίλοι ήσασταν
κι ας είχε να χτυπήσει μήνες το τηλέφωνο.

Ελευθερία Θάνογλου, «Κερδισμένες εποχές»

Ασήμαντος σωρός από χώμα
σκεπάζει σημαντικό πρόσωπο

Έχτισε σπίτια,
αγόρασε κι άλλη γη
έσπειρε καρπούς και φύτεψε σταυρούς
σε τρεις ηπείρους.

Ελευθερία Θάνογλου, «Νυχτερινές διαδρομές»

Τα βράδια
οι ίσκιοι στο ταβάνι
θροΐζουν πνιγμένα εμβατήρια

Ο κόσμος
τσόφλια ψυχών
κι αγάλματα γερασμένα.

Ελευθερία Θάνογλου, «Ετοιμόρροπα θαύματα»

Διαμελισμένες μέρες
στο κίτρινο φως του φθινοπώρου
νύχτες ετοιμόρροπες  στη σιωπή
χωρίς τη φωνή αγαπημένου προσώπου ∙
ανυπεράσπιστη η ζωή μου
παραληρεί σε άρρωστο ύπνο.

Ελευθερία Θάνογλου, «Αποστάσεις»

Ένα πήδο θέλει η γη
να φτάσει τον κρεμασμένο.

Ο κρεμασμένος

ονειρεύεται
τη γη

Ελευθερία Θάνογλου, «Γυάλινες αποβάθρες»

I
Μας περιτριγύριζαν τα πράγματα με μία επανάληψη.
Βρίσκαμε διέξοδο στη συνεχή παρατήρηση του έξω κόσμου.

Άλλωστε ό,τι περιτριγυρίζει ο έρωτας
το παραμορφώνει
τις αιχμηρές γωνίες του λειαίνει
δεν κόβει, δεν πονά.

Ελευθερία Θάνογλου, «Προοπτικές»

Κοιτώ τις ξεβαμμένες από ευτυχία γυναίκες
σε στάση νηστείας απ’ τη ζωή.
Σκέφτομαι πως τίποτα
τίποτα
πια δεν περιμένουν.
Ούτε δάση
ούτε θάλασσες
ούτε ουράνιους θόλους

Ελευθερία Θάνογλου, «Μάταιες ακροάσεις»

Στη στενή λουρίδα μιας νωπής ανάμνησης
ξυπόλυτη,
με βήμα σημειωτόν
με προσπερνούσαν τα πράγματα.

Μάταιη και η εγκαρτέρηση
για δυο χρυσά σαντάλια
και μια ακρόαση από σένα.

Ελευθερία Θάνογλου, «Κίτρινη ηδονή»

Ύστερα ήρθαν οι χρόνοι της πλαστελίνης
τα χέρια σου με έπλαθαν
ζώο άγριο και ελεύθερο,
με χαίτη ανεμίζουσα και ένστικτο πρωτόγονο.

Μέσα σε δάση ανήλιαγα
σκοτάδια χώριζε με το μαχαίρι ο δήμιος
μακριά από λάμψεις στις κίτρινες ερήμους

Ελευθερία Θάνογλου, «Κλειστά σώματα»

Όλα άρχισαν να ησυχάζουν πάλι.
Οι μέρες κοιμόντουσαν χορτασμένες.
Περνούσε ο χρόνος
με τσακισμένα φτερά οδοιπόρων.
Νύχτες κρεμασμένες από επώνυμα,
σκέπαζαν τα λόγια που ήταν έτοιμα να ειπωθούν.
σεντόνια στο χρώμα του πένθους

Ελευθερία Θάνογλου, «των πτήσεων»

Αυτός πάντα ψάρευε
με δόλωμα την ψυχή του
στ’ αγκίστρι του καθότανε πάντα ένα φεγγάρι
και με τους καπνούς απ’ τα τσιγάρα του
φυσούσε γαλαξίες.

Τώρα τ’ αστέρια θα ’χει δόλωμα

Ελευθερία Θάνογλου, «Δημιουργίες εντυπώσεων»

Ήταν ένας άνθρωπος
που ενώ ήξερε να κολυμπάει μεσοπέλαγα
όταν έφτανε στα ρηχά
ζητούσε βοήθεια γιατί πνιγόταν.
Στο τέλος του έφτιαξαν ένα νησί με φοινικιές
να ναυαγήσει εκεί
γιατί είχαν βαρεθεί τους ψεύτικους πνιγμούς του.

Ελευθερία Θάνογλου, «Το κόκκινο παλτό»

Το κρύο μού παγώνει το σώμα
μια σιωπή εκκωφαντική στο σπίτι.
Ρίχνω επάνω μου το κόκκινο παλτό να με ζεστάνει.
Μεγαλώνει το δράμα μέσα μου μ’ αυτό το παλτό.
Βουλιάζει πάλι σιγά σιγά σε περασμένα λόγια.
Λείπεις μαζί με τις υποσχέσεις σου.

Ελευθερία Θάνογλου, «της απουσίας»

Αφού έκαναν έρωτα, αυτή φόρεσε τη λευκή φανέλα του. Της ερχόταν σχεδόν ως τα γόνατα. Με αυτήν κοιμήθηκε όλο το βράδυ δίπλα του. Το πρωί πήρε το πρώτο τρένο και επέστρεψε στη δική της πόλη. Αυτός, αργά το απόγευμα την βρήκε πρόχειρα κρεμασμένη σε μια καρέκλα όπως την είχε αφήσει εκείνη. Την φόρεσε. Μύριζε το άρωμά της. Την πήγε στο θέατρο. Την πήγε στην όπερα. Την πήγε σινεμά. Την πήγε βόλτα μέχρι την προκυμαία. Κάθε βράδυ την κουβαλούσε πάνω του. Μέχρι που