Παναγιώτης Αρβανίτης, «Διάλογος σε α' ενικό»

στον Νίκο Καρούζο

Απόμαχος της αθωότητας ταριχεύω το μέλλον
Γιορτάζω τα χέρια μου στο άπραγο
–Μη χάφτεις λεπίδες αλλήθωρε ποιητή
Μαγγανείες του ορατού είν’ τα ποιήματα
κολακείες θρασύδειλες του αοράτου
–Εγώ την αμαρτία μου την πορφυρίζω στο άπειρο
Στην τρέλα την αλογάριαστη υποφώσκω

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Επικαιρότης ώρα μηδέν»

Ποτέ μου δεν αγόρασα μπεστ σέλλερ,
λουλούδι πλαστικό, ποδήλατο κλεμμένο…
Είναι κι αυτή μια στάση
μια ποιητική του ελάχιστου⸱
ένα παράθυρο κενό το μέλλον ν’ αγναντεύεις
ένα κλειστό περίπτερο και γύρω περιστέρια
ένα χωνάκι παγωτό στο δρόμο πεταμένο
μια γεύση αμύγδαλου ή ροδάκινου

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Στα περίχωρα του Τέμπελχοφ»

Λαμπρά μαβιά στην Αλεξάνδρεια
στη Λισαβόνα όχθη μοναχική
πόλη κρυφή του Χάιμε Σάενς
ψηλά στων Άνδεων τη σκοτεινή σιγή.
 
Κι εγώ στο Βερολίνο
στου κόσμου τον εξώστη
έγραφα στίχους· έξω μια ρόδινη

Παναγιώτης Αρβανίτης, «about blank»

Ποτέ μου δεν αγόρασα μπεστ σέλλερ,
λουλούδι πλαστικό, ποδήλατο κλεμμένο…
Είναι κι αυτή μια στάση
μια ποιητική του ελάχιστου⸱
ένα παράθυρο κενό το μέλλον ν’ αγναντεύεις
ένα κλειστό περίπτερο και γύρω περιστέρια
ένα χωνάκι παγωτό στο δρόμο πεταμένο
μια γεύση αμύγδαλου ή ροδάκινου

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Στέφομαι ηττημένος»

ζω ανάμεσα σε άγραφα ποιήματα
σας μιλώ από τα βάραθρα του μένους
μοιράζομαι τον θρήνο των ανθρώπων
μαστιγώνομαι την απελπισία τους
υποκρίνομαι τις θύελλές μου μόνο για να σας δώσω όραμα
μόνο για να βαρύνω το ήδη βαρύ κλίμα
στέφομαι ηττημένος
κι αν δε μιλώ για θάλασσα

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Διδάσκει χρώμα..»

Διδάσκει χρώμα η τυφλότητα
όταν ρεμβάζεις τη σιωπή
στου εαυτού τις τρικυμίες.

Το μπλε είναι της θλίψης μας
το πράσινο του χάους
και το στυφό το κίτρινο
για τα πνιχτά φιλιά.

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Και στην εξέδρα ο θάνατος»

πλοηγός του παράφορου στις παρυφές του χάους
/αυτός ο στίχος δεν ήταν αναμενόμενος/
μήπως όμως μαινόμενος
τι πάει να πει γράφεις ρε αγεωγράφητε
γράφω για να αποπλανήσω την πλήξη μου
μην κοιτάς το φεγγάρι ρε και μη σου τρέχουν τα σάλια
μη σκαρφίζεσαι θαύματα και μη σκουπίζεσαι μύξες
γράφω θα πει προπονούμαι ασαβάνωτος πραγματικότητα

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Τώρα»

στο Γ. Κ.

τώρα ήσυχα περνάμε τον καιρό μας
γράφουμε  νόστιμα ποιήματα
κρυβόμαστε σε γυάλινα καταφύγια
περιφέρουμε χαμόγελα στα πλήθη
φωταγωγημένες χαρές στις επετείους
ρητορικά γεωτρύπανα στις διαβουλεύσεις

Παναγιώτης Αρβανίτης, «Αποκάλυψη»

είχα ένα ηλίθιο χαμόγελο
είχαμε
μια άχαρη αισιοδοξία
ένα αφελές «γιατί;»
αναπάντητο τεθλασμένο
όλο τρυφερότητα κι ευαισθησία
καθώς ξεκούμπωνα
μία μία τις σιωπές

Παναγιώτης Αρβανίτης, «υλικό της σιωπής»

Κατάγομαι από δύσκαμπτο υλικό της σιωπής⸱
ένα τσούρμο άνεμοι με γλύφουν τραχείς.
Πασχίζω στεντόρειος να μείνω, με παρρησία αρραγής,
απραγής, αβλαβής, της μοναξιάς γηγενής.
Οι ώρες με γδέρνουν και παραδέρνω χωρίς
δυνατότητες διαφυγής.
Κάπου κάπου το μέσα μου αναθαρρεί –θαρρείς–

Παναγιώτης Αρβανίτης, «δεν είναι ο έρωτας»

Δεν είναι ο έρωτας καθρέφτης
δεν είναι –όπως λένε– επαίτης, ικέτης
όχι, δεν είναι ευεργέτης
προς θεού ούτε ηγέτης
το πολύ δημεγέρτης
είναι ολίγον σερέτης
της ζωής ο δραπέτης
των πολλών αφαιρέτης