Σταύρος Γκιργκένης, «Αμετανόητος ουρανός»

Ώρα μία
αφότου τον νεκρό της μέρας
είδα να παίρνουν στα δυνατά φτερά τους
ανεκπλήρωτα φαντάσματα.
Ίσως για να τον αποθέσουν
στο πετρωμένο αναφιλητό μιας Νιόβης
που ακόμη κλαίει

Σταύρος Γκιργκένης, «Ισημερία»

Στο χέρι σου κρατάς το δεσμό
που αρθρώνει το νήμα της ζωής με το νήμα των
νοημάτων.
Ό,τι σκεφτείς πετά με ελευθερία πρωτόγνωρη
ανάμεσα σε θραύσματα στιγμών ωκεάνιων,
σε παφλασμούς διαμαντένιων λεπτών
που χαράζουν ονειρώδεις γραμμές στης ζωής σου το

Σταύρος Γκιργκένης, «Πανσέληνος»

 Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως κοιτάζει ένα άλλο φως;
Ποιες νότες ανταλλάσσονται από διόδους μυστικές
σαν τη χορδή που κιθαρίζει τη μουσική του χρόνου;
Κάποτε μεγαλώνεις κι αναζητάς τα δευτερόλεπτα που ξόδεψες
δίχως να αγοράσεις κάτι απ' την πραμάτεια των ονείρων σου.
Κι όμως ήταν εκεί, απλωμένη σαν ερωμένη που δίνεται ολάκερη,
αλλά εσύ διαλέγεις πάντα κάτι το λιγότερο,

Σταύρος Γκιργκένης, «Μακαρισμοί»

Μακάριοι οι αλαζόνες και οι εγωπαθείς.
Δικό τους είναι το τέλος της ανατολής και της υπεροψίας ο εντάφιος ήλιος.
Μακάριοι οι διψώντες για της θεότητας τα ύπατα αξιώματα.
Αυτοί είναι που θα χορταστούν με δόξα και με ονόματα εύτιτλα.
Μακάριοι οι διακονούντες του εαυτού τους το άγαλμα,
αυτοί που λατρεύουν το ταριχευμένο εγώ τους
σε μαυσωλεία και μέγαρα.

Σταύρος Γκιργκένης, «Εγκαιροφλεγείς ματαιότητες»

Εγκαιροφλεγείς ματαιότητες
ανάβουν ελάχιστο ίχνος ονείρου,
σαν διάττοντας που ποτέ δεν ακουμπάει στη γη
μα λοξοδρομεί στις τροχιές ανύπαρκτων υπερκόσμιων δρόμων.
Κι όμως βαθιά μέσα σου εξακολουθείς να πιστεύεις σε θαύματα.
Βαθιά μέσα σου συνεχίζεις να λες την ευχή που δικαιούσαι.
Θαρρείς και οι φυλές των ανθρώπων

Σταύρος Γκιργκένης, «Βαβέλ»

 Σε μαύρο κάτοπτρο, Βαβέλ, στον ύπνο μου
αντίκρισα τη μακρινή λαγνεία των αγγέλων σου,
στην αμμουδιά της σκέψης μου
γεύτηκα κύμα γλυκό απ’ όλες τις τοξίνες της αμαρτίας.
Στη σαρκώδη πυρά των χειλιών σου φλεγόμενος
ανέσυρα απ’ τα βάθη της φωτιάς
τους θησαυρούς, Βαβέλ, που πάντοτε φυλάς
για τα παλάτια των αγίων σου:

Σταύρος Γκιργκένης, «Υποψία»

 Πάνσεπτος χαλαζίας ο κόσμος.
Αδάμας ο ήλιος. Δίκαιος ύπνος η σελήνη.
Ακλόνητη των αστέρων η δικαιοσύνη.

Μονάχα το σκοτάδι του βάθους με βάζει σε υποψία.
Όταν της σκέψης τα σκαλιά ανεβαίνει,
γεμίζει πρώτα του μυαλού σου την ερημιά.

Σταύρος Γκιργκένης, «Η Γέννηση»

 Ήσουνα στον ουρανό, σε πόλη αγία,
όταν γεννήθηκες μεταξύ άλλων αγγέλων,
εμφάνισες το όνομά σου εν μέσω δόξης αστέρων.
Σε λιτανεία ιεροπρεπή
διέλυες αργά τις νότες στη νύχτα,
την Άρκτο και άλλες μελωδίες ψαλτών παλαιών,
επάνω στο σκότος ψιμύθια.

Σταύρος Γκιργκένης, «Μικρό Σωκρατικό»

 Θυμάμαι τότε,
μια μέρα πριν θανατωθεί ο Δεκέμβρης
από τις ίδιες του τις μέρες,
μαζευτήκαμε πλήθος συμπότες, ακάλεστος εγώ,
να πιούμε το κρασί της επόμενης χρονιάς
και να σπάσουμε τις άφτιαχτες ακόμη
των αγγείων σφραγίδες.
Μόνο ο Σωκράτης δεν έπινε πολύ.

Σταύρος Γκιργκένης, «Ταραχοποιό πνεύμα»

Η καταιγίδα παίρνει πάντα μαζί της ένα μέρος της ύπαρξής σου.
Το ταραχοποιό σου πνεύμα εμποτίζει το σύννεφο
και ξεσπά σε κάποια άλλη γη,
υπνωτίζοντας νοτερά τα φτερά των πουλιών,
δημιουργώντας σταλαγματιές πάνω σε νεόφυτα δέντρα,
κρύσταλλα στον τροχό του υαλουργού που λάμπουν.
Και περνάς άπιαστη πάνω από σύνορα