Νίκος Σουβατζής, «Οι ίδιες πανάρχαιες κραυγές»

Είναι κάτι άνθρωποι
που η σιωπή τους σε ξεκουφαίνει,
τα πρόσωπά τους σκαμμένα απ' τον χρόνο,
τα χέρια τους βαθιά χωμένα
στις τσέπες για να ζεσταθούν,
καρφώνουν τα μάτια τους πάνω σου
κι αδειάζουν μέσα σου μια θάλασσα από πόνο

Νίκος Σουβατζής, «Απογραφή»

Μετράω καλά κάθε χαμόγελο που μου στερήσατε,
κάθε μέρα της άνοιξης που έχασα,
κάθε Κυριακή που θύμιζε θάνατο,
κάθε ακτίνα του ήλιου που δεν έφτασε στα μάτια μου,
κάθε ηλιοβασίλεμα που πέρασε χωρίς να μ' αγγίξει,
κάθε ξεφτισμένο καλοκαίρι,
κάθε ψεύτικη λέξη παρηγοριάς,
κάθε άρρωστη σκέψη,

Νίκος Σουβατζής, «Μετά τη λήθη»

Πάνω σε μια κουκίδα του σύμπαντος
γεννήθηκε ο άνθρωπος
και μια μέρα σηκώθηκε όρθιος
για να βαδίσει προς το μέλλον
κι ύστερα ανακάλυψε τη φωτιά
για να νικήσει το σκοτάδι
και να ζεσταίνει τις νύχτες του
κι ύστερα κοίταξε τον ουρανό

Νίκος Σουβατζής, «Στην αθέατη όψη του κόσμου»

Όταν θα μάθεις να ακούς κραυγές
εκεί που οι άλλοι ακούν μόνο σιωπή,
όταν θα μπορέσεις να δεις
ολόκληρους κόσμους
εκεί που οι άλλοι βλέπουν
το απόλυτο κενό

Νίκος Σουβατζής, «Μέχρι να μάθουμε να ζούμε»

Πόσα χελιδόνια πέταξαν πάνω απ' τα κεφάλια μας
χωρίς να σηκώσουμε το βλέμμα στον ουρανό;
Πόσα λουλούδια άνθισαν δίπλα μας
κι εμείς ανυποψίαστοι
συνεχίζαμε τη ρουτίνα μας;
Πόσα τραγούδια της άνοιξης ακούστηκαν
μα είχαμε κλειστά τα αυτιά μας;

Νίκος Σουβατζής, «Τα πρόσωπα πίσω απ' τις μάσκες»

Φοβάμαι αυτούς που με γεμίζουν πληγές
για να έρθουν μετά να τις γιατρέψουν
Φοβάμαι αυτούς που γεμίζουν
με μίσος την καρδιά μου
για να έρθουν μετά να μου διδάξουν την αγάπη

Φοβάμαι αυτούς που με βυθίζουν στο σκοτάδι
για να έρθουν μετά να μου χαρίσουν το φως

Νίκος Σουβατζής, «Η ζωή μας περιπλάνηση στην έρημο»

Ξοδέψαμε τη μισή ζωή μας
περπατώντας στην έρημο
περιμένοντας να φτάσουμε στη θάλασσα
Την ξέραμε μόνο
απ' τις διηγήσεις των παλιών
και των ονειροπόλων
τις νύχτες γύρω απ' τη φωτιά

Νίκος Σουβατζής, «Χιλιάδες πληγές»

Σας μισώ για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους
Για τα χαμόγελα που παγώσατε,
για το αίμα και τα δάκρυα
που χύθηκαν εξαιτίας σας,
για τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν,
για τα παιδιά που σταμάτησαν να παίζουν,
για την πίκρα στα μάτια των απόμαχων της ζωής,
για την απόγνωση στα μάτια των νέων,

Νίκος Σουβατζής, «Ένας κόκκος άμμου»

Κι αν είμαι μόνο ένας κόκκος άμμου
θα κάνω σαμποτάζ
στα καλολαδωμένα σας γρανάζια
Κι αν είμαι μόνο μια σταγόνα βροχής
θα πλημμυρίσω τον κόσμο σας
Κι αν είμαι μόνο ένα αεράκι
θα σαρώσω τις βεβαιότητές σας
Κι αν είμαι μόνο μια φευγαλέα σκέψη

Νίκος Σουβατζής, «Μαχαίρι στην πληγή»

Λυπάμαι που δεν έχω να αφηγηθώ όμορφες ιστορίες
για εραστές που πεθαίνουν από έρωτα,
για ευτυχισμένους ανθρώπους
που ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα,
για την αγάπη που νικάει το χρήμα,
για όνειρα που γίνονται πραγματικότητα,
για τη χώρα της αιώνιας χαράς

Νίκος Σουβατζής, «Σαν τα σύννεφα που φέρνουν βροχή»

Κοιμόμαστε με τον φόβο,
ξυπνάμε με την αγωνία
και στο ενδιάμεσο λέμε ότι ζούμε
μήπως και το πιστέψουμε
Μαζευόμαστε στη γωνιά μας
και τη ζωή όλο την αναβάλλουμε

Νίκος Σουβατζής, «Ατσάλι και φωτιά»

Τα όνειρά μας είναι χώμα και νερό
σαπίζουν σε ανήλιαγα κελιά
ψάχνουν αέρα να αναπνεύσουν
εισπνέουν δακρυγόνα και καυσαέριο
σέρνονται στην άσφαλτο
στοιχειώνουν τους δρόμους

Τα όνειρά μας είναι πεφταστέρια
που λάμπουν για λίγο στον ουρανό

Νίκος Σουβατζής, «Όσο δυναμώνει το φως»

Όση εγκατάλειψη κρύβει ένα βλέμμα,
τόση αλληλεγγύη κρύβει μια λέξη,
όση απελπισία κρύβει η νύχτα,
τόση ελπίδα φέρνει η αυγή,
όσο πόνο προκαλεί μια πληγή,
τόση χαρά φέρνει το αύριο,
όση ανοησία έχει η φλυαρία,
τόση σοφία έχει η σιωπή,

Νίκος Σουβατζής, «Η εφήμερη λάμψη του τίποτα»

Μη μιλάτε σε πρώτο πληθυντικό
Εγώ δεν υποκλίθηκα ποτέ σε δολοφόνους
ούτε βρεθήκαμε ποτέ στα ίδια μέρη
εκεί που υμνούν έρποντας
τους μεγάλους ευεργέτες

Μη μιλάτε σε πρώτο πληθυντικό
Εγώ ποτέ δεν είχα υψηλές γνωριμίες

Νίκος Σουβατζής, «Πνιγμένο γέλιο»

Κι αν δεν με βλέπεις ποτέ να γελάω
δεν είναι γιατί σου κρατώ κακία
Μα να, πώς να στο πω;
Είναι κάτι γκρίζα σύννεφα
που μ' εμποδίζουν να χαρώ τον ήλιο,
είναι οι χιλιάδες μαύρες σκέψεις
που μου διαλύουν το μυαλό,
είναι κι αυτοί οι γκρίζοι τοίχοι

Νίκος Σουβατζής, «Η ιστορία ακόμα μας περιμένει»

Αυτοί που τρώνε με χρυσά κουτάλια
ζητούν να πεινάσουμε
Αυτοί που φλυαρούν όλη μέρα
ζητούν να σωπάσουμε
Αυτοί που μας σκοτώνουν
μας ζητούν να καταδικάσουμε τη βία
Αυτοί που μας κλέβουν
μας ζητούν να δηλώσουμε ένοχοι κλοπής