Διώνη Δημητριάδου, «Λέξεις Απόκρημνες»

Κάποτε οι λέξεις σε βαστούν
μην και παρασυρθείς ξεφεύγοντας
στην άκρη εκεί του δρόμου
και κατακρημνιστείς.
Πάντοτε λέξη απατηλή και άυλη
αλλά καθησυχαστική πολύ
και θαλπωρή γεμάτη.

Διώνη Δημητριάδου, «ανακύκλωση»

γράφω ιστορίες που ποιητικά μπερδεύουνε τις λέξεις τους
διασπώντας άναρχα τα στεγανά του λόγου
καθώς οι στίχοι μου να σέρνονται στο χώμα προτιμούν
αρνούμενοι να συνταχθούν με ψεύτικο λυγμό

πέτρινες λέξεις συναντώ στ’ απόκρημνα των δρόμων
με χαραγμένα ίχνη πάνω τους από άλλους πλάνητες γραφιάδες

Διώνη Δημητριάδου, «Το ύψος των περιστάσεων»

Σφαγμένη λέξη,
με μια ρωγμή καλά κρυμμένη.
Όπως γέρνεις πάνω της και ψάχνεις
ίσα που διακρίνεται το σκίσιμο.
Το κοφτερό μαχαίρι δεν βρήκε εμπόδιο,
έτσι εισχώρησε βαθιά
και υποχώρησε η σάρκα υπάκουα.

Διώνη Δημητριάδου, «στέκομαι εδώ στα ριζά του λόφου..»

πρέπει  να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο
Albert Camus

στέκομαι εδώ στα ριζά του λόφου
και μετρώ αυτό το μάταιο
του Σίσυφου πανάρχαιο ταξίδι
ως την κορφή και πάλι πίσω
και αυθαιρέτως εκτιμώ

Διώνη Δημητριάδου, «Τα Βότσαλα»

Μάζευε από κάθε ακρογιαλιά τα πιο λεία
βότσαλα.
Πρόσεχε να μην έχουν πουθενά ακμή
προεξοχή κάποιο ψεγάδι.
Μετά τα έβαζε σε μια προθήκη.

Κάθε φορά που ένιωθε να ξεχειλίζουν μέσα
του τα αναπάντητα έπιανε ένα

Διώνη Δημητριάδου, «Χάρτινα»

Έφτιαχνε κάτι μικρά καράβια από χαρτί.
Τα τσάκιζε με τέχνη στις γωνίες
αλλού στρογγύλευε να δείχνει σαν καρίνα.
Στο τέλος έγραφε με μαύρα γράμματα
στο πλάι τους ένα όνομα.
Το ίδιο πάντα.
Γυρισμός.

Διώνη Δημητριάδου, «μια διονυσιακή μανία ιερή..»

μια διονυσιακή μανία ιερή
θαρρείς φυσά καμιά φορά στην ποίηση
και τότε ο λόγος συναντά τις ξέπλεκες μαινάδες
που τρελαμένες ψάχνουνε
ποια θα ξεσκίσει πρώτη τον άμοιρο θνητό
για να τον κλάψει ύστερα πικρά μετανιωμένη
για το φθαρτό του σώματος