Μαρία Λαγγουρέλη, «Δημοσιεύσεις»

Στον Γ. Μαρκόπουλο
«…τον άργητα Κολωνόν…»

Στο βάθος της μνήμης
παγκάκι κόκκινο στο άλσος.
Ρετσίνι ο χρόνος έχει κολλήσει στους κορμούς.
Για κουρδιστούς μαστούς κλαίει το μωρό
στο πεθαμένο το καρότσι.
Στο βάθος κάθε μνήμης υπάρχει αυτή η

Μαρία Λαγγουρέλη, «Το γάλα»

τον πλησιάζει αθόρυβα
ξοδεμένη μέσα στά τούλια
μυρίζοντας λιβάνι αη ανάσα της
φυσάει στό προσωπό του
λέξεις μακρόσυρτες κυματιστές
μέσα από βάθος θάλασσας μαύρης
τά σταυρωμένα χέρια της
λευκά κεριά αλύγιστα

Μαρία Λαγγουρέλη, «Σαν παληό σινεμά»

Θα μυρίζει ξανά γιασεμί
και τα σπόρια θα λυώνουν
την αλμύρα στα χείλια
εσύ με πουλόβερ κοττόν
και εγώ με ζακέτα λινή
-το πόσο απρόβλεπτα αλλάζουν οι καιροί
μάθαμε πια-

Μαρία Λαγγουρέλη, «Την αγάπη την τρέφει το φως»

Πάντα ήθελα
να αγοράσω μια λάμπα
για το δωμάτιο σου.
Όχι πως ήταν σκοτεινό αλλά να,
ήθελα τάχα να σου πω
πώς ανάβοντας κάθε βράδυ το μυστικό μας
θα μπορούσες να θυμάσαι
πώς εσύ ζητούσες