Αναστασία Γκίτση, «Αγανάκτηση»

Βρέθηκα να περιμένω χωρίς ίχνος ελπίδας
αδειανές ψυχές, σκιές που περνούν
και φεύγουν βιαστικά,
μου φαίνονται γνώριμες, σαν από
παρελθοντική μυστηριακή ιεροτελεστία.
Καινότυπες εκφράσεις και
απερίγραπτες φαντασιώσεις

Αναστασία Γκίτση, «Γλυκό του κουταλιού από καιρό φυλαγμένο»

Αχνάρια σμιλεύουν τα όνειρα μας
πρωινές έγνοιες μας ταλανίζουν
τα βράδια σαν γείρουμε ακάλεστοι
στην πικρία της νύχτας.
Με γλυκό του κουταλιού βιώσαμε
την ευτυχία κόντρα στο απόλυτο σκοτάδι
που αναδύουν κάτι παλιά σκονισμένα

Αναστασία Γκίτση, «Κάνει Ερημιά Απόψε»

Από έξω με βγάζεις, και κάνει ερημιά απόψε!
Και σαν κλείνεις τα βλέφαρά σου
νυχτώνει το βλέμμα,
νηστεύει η επαφή,
και εγώ
πώς να στο πω!
Παύω να υπάρχω,

Αναστασία Γκίτση, «Woman in Sale (ή αλλιώς χιονάτη)»

Και οι επτά με διεκδίκησαν
από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.
Αφέθηκα
-άλλο που δεν ήθελα!
σε ορέξεις λάγνες
σε επιθυμίες τεμαχισμένες
την δική μου την κράτησα καλά φυλαγμένη ωστόσο.

Αναστασία Γκίτση, «Woman in red (ή αλλιώς κοκκινοσκουφίτσα)»

Το έλεγα!
Από την πρώτη κιόλας πινελιά το έλεγα.
Δεν μου πάει το κόκκινο

με τέτοια σκουριά τόσων σελίδων πάνω μου
από πάππου προς πάππου η ιστορία
το κόκκινο δεν μου ταιριάζει.

Αναστασία Γκίτση, «Woman in sleep (ή αλλιώς κοιμωμένη)»

Ένα δύο τρία τέσσερα πέντε έξι επτά οκτώ εννέα
δέκα φτου και βγαίνω…

αλλά όλο και το ανέβαλα
όλο και γραπωνόμουν στον κορμό του δέντρου
σε αβέβαιες κινήσεις της ψυχής
στο αβέβαιο τέλος ναρκοληπτικού παραμυθιού.

Αναστασία Γκίτση, «Επαίτης»

Γλυκά να μου μιλάς,
γλυκά να μελώνω
χαραμάδες πλησμονών...

Επαίτης της τρυφερότητάς σου
παραπαίω σε κάθε

Αναστασία Γκίτση, «Σε βλέφαρα θα κουρνιάσω»

 «…και κούρνιασε η Πηνελόπη

στην αγκαλιά του Οδυσσέα,

και ακραγγίζοντας σιωπηλά

το υφάδι της κλωστής

ψέλλισε διστακτικά…»

Αναστασία Γκίτση, «Από τα κάστρα»

Βροχή στάλαζε στα θολά τζάμια
του λεωφορείου
με τα παλιά λάστιχα που
τρίβονταν στους δρόμους
της Θεσσαλονίκης.

Αναστασία Γκίτση, «Τρυφερά καλέσματα χεριών»

Κι αν απ’ όλα περισσότερο νοστάλγησα
τα χέρια σου
είναι που δεν τα θυμάμαι
τώρα πια…

Αναστασία Γκίτση, «Σαν Καβάφης»

Έζησε, έλεγε, σ’ εκκωφαντικές συναντήσεις
έπαιζε έλεγε, αμαρτωλά παιχνίδια μ' αγγέλους
και δαίμονες, τσαλαβουτούσε σ' ευάρεστες
αγκαλιές.

Αναστασία Γκίτση, «Ερωτικά σακατέματα»

και άντε τώρα να χωρέσουν φωνήεντα και σύμφωνα μαζί
σ’έναν τρεμάμενο στεναγμό!

Σαν κοχύλι απλώθηκες
στης εμπύρετης σου ηδονής το σθένος