Μὲ ἕνα ἄνθος ἀγάπης στὴ χούφτα μου
περνάω τὶς θύρες τῆς μνήμης…
Ἔρημες, σκοτεινὲς ἐκκλησιὲς
μοῦ ξυπνοῦν παλιὲς εἰκόνες
περνάω τὶς θύρες τῆς μνήμης…
Ἔρημες, σκοτεινὲς ἐκκλησιὲς
μοῦ ξυπνοῦν παλιὲς εἰκόνες
Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»