Ρήγας Γκόλφης, «Για έναν έρωτα»

Ω σούρουπο αλαφρό, γλιστράς αγάλι
μες στου αποδειλινού τη ρόδινη ώρα,
και πάνου απ’ το σκυμμένο μου κεφάλι
σαν καταχνιά σαλεύεις μαυροφόρα.
Μες στ' ανοιχτό μπρος μου βιβλίο, σα ζάλη
θολή, σιγαμολιέσαι ώρα την ώρα.
Την ύπαρξή μου ισκιάς, και στην αγκάλη

της λησμονιάς μου, αργοτυλείς τή χώρα.

Ρήγας Γκόλφης, «Για την Παθητική Συμφωνία του Τσαϊκόφσκι»

Ελάτε ω τόνοι προς εμένα, ρυθμισμένοι,
στης ορχήστρας την πολύψυχη αρμονία.
Ελάτε απλοί, ζευγαρωτοί, δεμένοι
στο πάθος, στη λαχτάρα, στη μανία,
στη γλυκεία της ζωής μας τυραννία,
στα φτερά της γαλήνης απλωμένοι,
και λεύτεροι, λυμένοι, λυγισμένοι,

πλάστε τη δακρυσμένη συμφωνία…

Ρήγας Γκόλφης, «Λουΐζα»

Στης ζωής το ταξίδι,
– τι ταξίδι γοργό! –
λίγης ώρας παιχνίδι
σε λαχτάρησα εγώ…

Σε φωτόλουστη μπύρα,
κάποια νύχτα θολή,

Ρήγας Γκόλφης, «Αθήνα»

Παιδούλα μου Αθήνα
θερμά αγαπημένη,
σε ρόδα, σε κρίνα
η ψυχή σου χυμένη.

Το νάζι σου, κύμα
στο στήθος σου απάνω,

Ρήγας Γκόλφης, «Άλλη πίστη»

Ένα ντουφέκι μου ‘δωσαν, μου κρέμασαν σπαθί
και μου ‘παν: «Εμπρός, τράβα
στο πέρασμα σου ουδέ κλαρί ορθό να μη σταθεί,
κάψε, βουλκάνου λάβα.

Κ’ εγώ, με την καρδιά βάρια κι ανέγνωρη, χτυπώ
μπροστά μου ό,τι κι α βρίσκω

Ρήγας Γκόλφης, «Αξέχαστη»

Να σ' απολησμονήσω δεν μπορώ.
Θυμούμαι πάντα τον παλιό καιρό,
που σ' έβλεπα στη στράτα κάθε δείλι
μ’ ενός καημού αλαφρόγελο στα χείλη.

Μες στα κορίτσια τ’ άλλα του σκολειού,
με τη δειλή λαχτάρα ενός πουλιού,

Ρήγας Γκόλφης, «Ώρα δειλινή»

Πόσο για μέν’ αδιάφορη και ξένη
δειχνόσουνα μπροστά μου σαν περνούσες!
Μα με λατρεία κρυφή και μπιστεμένη,
το γνώριζα, - τους στίχους μου πονούσες.
Μιαν ώρα δειλινή, τρικυμισμένη
από στοιχειά, φαντάσματα και μούσες,
στο κοσμικό το κέντρο πού αγαπούσες

Ρήγας Γκόλφης, «Η καρδιά»

Στο βαθύ το μεσονύχτι
που αγρυπνά με ένας καημός,
το κορμί μου όλο ταράζει
μυστικός, αργός ρυθμός.

Η καρδιά μου είναι μια στάλα,
κι όμως τόσα έχει αιστανθεί

Ρήγας Γκόλφης, «Τα γέλια σου»

Τ’ αξέχαστο το δειλινό που σου έστησα καρτέρι,
και που μονάχη γύρευες να βρεις το μονοπάτι,
θυμάσαι πώς σε τράβηξα στ’ αγαπημένα μέρη;…
Εγώ γεμάτος έρωτα. Εσύ χαρές γεμάτη.
Τα πράσινα χαμόδεντρα στο πλάι τους μας δεχτήκαν…
Και την αυγή που διάβαινα τα είδα που είχαν ανθίσει,
κ’ είπα: Τα τόσα γέλια σου, καλή, δεν εχαθήκαν·

Ρήγας Γκόλφης, «Φτωχογειτονιά»

Χάρες ξεχωριστές, θάματα μύρια
στις στράτες, στις αυλές, στα παραθύρια
με την αφαιρεμάδα του διαβάτη
σέρνει το μάτι.

Χαμόγελα κρουστά, ματάκια μαύρα
που μέσα τους ανθεί του πόθου η λαύρα,

Ρήγας Γκόλφης, «Σε παιδικό φίλο»

Γιαννάκη φίλε ˙ από τα πρώτα νιάτα
την απάτη αρματώθηκες, θυμήσου.
Τα μάτια, δίψα ολόμαυρα γεμάτα ˙
το μυαλό σου, αργοκίνητο ˙ η ψυχή σου,
της αρετής δε γνώρισε τη στράτα.
Κύμα του πονηρού, η συνείδησή σου.
Για τη μάθηση σου είπανε: απελπίσου,

Ρήγας Γκόλφης, «Ολύμπιο»

Πόσο καλά το ξέρεις, ω εαυτέ μου,
πως ποτέ μου δεν έγειρα στο κλάμα,
πως τη θλίψη δε ζήλεψα ποτέ μου
κι όμως πάντα στο πλάι τους τρέχω αντάμα.
Τάχα η αγνή χαρά δεν είναι θάμα;
Κι α μια φορά την άγγιξες σκοπέ μου
γλήγορα την τραγούδησες, σα δράμα

Ρήγας Γκόλφης, «Πρωί θολό»

Πρωί θολό. Μοναχή
για το τρένο κινούσες…
Ευωδιάζει η εξοχή.
Ψιλή πέφτει βροχή
στο πλεχτό που φορούσες.

Ήταν τότε που ζούσα

Ρήγας Γκόλφης, «Σε μας τους δυο»

Πόσο γοργά η ζωή τα πάντ’ αλλάζει!
Την ύπαρξή μας, τα όνειρ’ ασωτεύει.
Εδώ ένας ήλιος καίει, κακό χαλάζι
παρέκει τη λαχτάρα μας παιδεύει.
Ο βραχνάς τη χαρά μας δυναστεύει,
χέρι μαύρο τ' ανέγγιχτα μαλάζει,
το φαρμάκι στην ώρα του σταλάζει.

Ρήγας Γκόλφης, «Πρωτομαγιά»

Πάμε να βρούμε την καινούργια μέρα.
Ήλιος εδώ την πλάση φωτίζει.
Από το σάπιο, μολεμένο αέρα
το πουλί της καρδιάς μας φτερουγίζει.
Σε μιαν αλλοτινή σιμώνει σφαίρα
που το πνέμα δε στέκει μετερίζι
στης ανάγκης το νόμο, τον πατέρα

Ρήγας Γκόλφης, «Θούριος»

Δειλινό του χειμώνα
στης Αθήνας τη γλύκα.
Η αγκαλιά του ελαιώνα,
η Ακρόπολη, η Πνύκα.

Ένα φως, ένα θάμπος,
χρυσορόδινα κρίνα,

Ρήγας Γκόλφης, «Μαργαρίτες»

Το λιβάδι που σμίξαμε
το στέρνο καλοκαίρι
- σα μας έκαιε του πόθου μας
το βαθύ μεσημέρι –
του χειμώνα το πνίξανε
οι βροχές, τ' αγριοκαίρι,
και βαλτόνερ' ανάδευε

Ρήγας Γκόλφης, «Να γράψω»

Πάνω στ’ ώριμο στήθος σου
που απ’ τον ίμερο τρέμει,
και που γερά το δείρανε
των ερώτων οι ανέμοι,

πάνω στ’ ώριμο στήθος σου
που πλατύ φέγγει μπρος μου,

Ρήγας Γκόλφης, «Λίγη άνοιξη»

Η αγάπη σου μ’ ανέβασε
στον παράδεισο απάνω.
Τη μαύρη μοίρα πάτησα,
τ' άσπρο όνειρό μου φτάνω.

Κι α γυρίζω ασυντρόφιαστος
πονεμένος ακόμα,