Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Χάος»

 Τ’ άστρα δραπετεύουν, φοβισμένα και χλομά,
απ’ τον ουρανό της μοναξιάς μου,
και το μαύρο μάτι του μεσονυχτίου
ρίχνει την επίμονη ματιά του όλο και πιο κοντά.
Τον εαυτό μου δεν μπορώ να ξαναβρώ
μέσα σε τούτη τη θανάσιμη ερημιά!
Νιώθω από ’μένα να κείμαι κόσμους μακριά
ανάμεσα μια γκρίζα νύχτα φόβου αρχέγονου…
Θα ’θελα, ένας πόνος να ξυπνήσει

Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Σ’ αγαπώ»

Σ’ αγαπώ
Σε βρίσκω
Κι όταν ακόμα η μέρα είναι σκοτεινή.

Όλη μου τη ζωή
Κι ακόμα τώρα
Περιπλανιέμαι και σε ψάχνω

Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Αχ τον κόσμο τούτο ν’ άφηνα!»

 Αχ τον κόσμο τούτο ν’ άφηνα!
Ύστερα θα κλαις εσύ για μένα.
Αιματόχροες οξιές ανασκαλεύουν
πολεμικά τα όνειρά μου.

Μέσ’ από βάτους ζοφερούς
πρέπει να διαβώ
και μέσ’ από νερά και τάφρους.

Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Αποχαιρετισμός»

 Μα δεν ήρθες ποτέ με το βράδυ –
καθόμουν μες στων άστρων τον μανδύα.
…Κάθε που άκουγα στην πόρτα μου έναν χτύπο,
ήταν η ίδια μου η καρδιά.
Τώρα είναι κρεμασμένη πάνω από κάθε πόρτα,
και τη δική σου ακόμα·
Ρόδο φωτιάς που σβήνει ανάμεσα σε φτέρες
μες σε γιρλάντα καστανή.
Τον ουρανό για σένα σε χρώμα μούρων έβαψα
με της καρδιάς μου το αίμα.
Μα δεν ήρθες ποτέ με το βράδυ –
…στεκόμουν σε παπούτσια χρυσά.

Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Σουλαμίτ»

Ω, από το γλυκό σου στόμα
Πόσα δεν έχω μάθει για την ευτυχία!
Νοιώθω κιόλας τα χείλη του αγγέλου Γαβριήλ
Καυτά επάνω στην καρδιά μου,
Και το νυχτερινό σύννεφο πίνει
Το μύχιο για τους κέδρους όνειρό μου
Ω, πώς η ζωή σου νεύματα μού στέλνει
Και χάνομαι
Με τον πόνο της καρδιάς μου να ανθίζει!
Και εξανεμίζομαι στο Σύμπαν
Στο Χρόνο
Και στην Αιωνιότητα

Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Εξιλασμός»

Μεγάλο θα πέσει στην αγκαλιά μου ένα αστέρι…
Θα ξαγρυπνήσουμε τη νύχτα, να προσευχόμαστε σε γλώσσες,
που ‘ναι σαν άρπες σμιλεμένες.

Η νύχτα θα ‘ναι για μας εξιλασμός-
τόσο πολύ ξεχύνεται πάνωθέ μας ο Θεός. Οι καρδιές μας είναι παιδιά,
Που θέλουν ν’ αναπαυθούν από την κούραση γλυκά.

Έλζε Λάσκερ-Σούλερ (Else Lasker-Schüler), «Σε ονειρεύομαι τόσο τρυφερά»

Πάντοτε φτάνουν το πρωί χρώματα οδυνηρά
Μοιάζουν με την ψυχή σου

Ω, φτάνει να σε σκεφτώ
Και ανθίζουνε παντού τόσο θλιμμένα μάτια