Χρίστος Λάσκαρης, «Το τόπι»

Τι λέτε πως θυμήθηκα
παραμονή πρωτοχρονιάς:
το τόπι,
το άσπρο σφιχτοδεμένο τόπι
που μου ’χανε κάνει μπουναμά
και που κρυφά,
ενώ οι μεγάλοι με μια λάμπα
παίζανε χαρτιά

Χρίστος Λάσκαρης, «Παιδιά των ασανσέρ»

Τραυματισμένα μου πουλιά παιδιά των ασανσέρ
μ’ ακίνητα τα μάτια σας μπρος στις τηλεοράσεις
με κοιμισμένο το μυαλό και τις ψυχές νωθρές
καθώς γλυκά βουλιάζετε στις κεντρικές θερμάνσεις.

Κι όταν ξάφνου την άνοιξη βρεθείτε σε πλαγιές
μένετε να κοιτάζετε στις ίδιες νεκρές στάσεις

Χρίστος Λάσκαρης, «Nα διασχίζεις το δωμάτιο..»

Να διασχίζεις το δωμάτιο,
να ξεπερνάς τη δυσκολία
της κουρτίνας
και φτάνοντας,
να επιμένεις στο παράθυρο-
άν το ανοίξεις
όλα γίνονται εύκολα.

Χρίστος Λάσκαρης, «Απ'το φεγγάρι»

Απ’ το φεγγάρι

μην ελπίζεις άλλο φως.

Αν είναι έτσι χλωμό

και ανεβαίνει κάθε βράδυ λυπημένο,

δε φταίει αυτό.

Φταίει ο άδειος ουρανός

Χρίστος Λάσκαρης, «Να με αφήσεις ήσυχο»

Σταμάτα να έρχεσαι στον τάφο μου.
Λουλούδια πάνω μου δεν θέλω.
Και πρόσεξε:
το στήθος σου καθώς σκύβεις

Χρίστος Λάσκαρης, «Οι εραστές της νύχτας»

Τη νύχτα όχι

δεν θα μας την πάρουν,

δεν θα μας την πάρουνε,

αγαπημένη.

Με τα κορμιά τους,

όλο και πιο πολλοί

Χρίστος Λάσκαρης, «Έφυγε»

Έφυγε.
Το άρωμά της,
πάλεψε μες στην κάμαρα για λίγες μέρες
κι ύστερα έσβησε.
Την ίδια τύχη θα 'χουν και τα μάτια της,
καθώς και η γλυκιά φωνή της.

Χρίστος Λάσκαρης, «Λαϊκό ζευγάρι»

Μπορεί να λέγεται Ολυμπία
και να μην έχει πάει στο γυμνάσιο,
να `ναι χοντρή
και ν’ αγοράζει βερεσέ απ’ το περίπτερο,
να μασουλάει τσίχλα
και να τραγουδάει.

Χρίστος Λάσκαρης, «Κερδίζουν οι νεκροί στα όνειρα»

Κερδίζουν οι νεκροί στά όνειρα,
η θλίψη τους τούς ομορφαίνει.
Όταν μας επισκέπτονται
στέκονται πάντα σιωπηλοί’

Χρίστος Λάσκαρης, «θα με επισκεφτείς»

Θα με επισκεφτείς

όπως επισκέπτονται στην κλινική τον άρρωστο

οι συγγενείς

κάνοντας φασαρία με τα δώρα τους

και φέρνοντας τη ζωή απ' έξω

Χρίστος Λάσκαρης, «Θα μιλήσω γι’ αυτούς..»

Θα μιλήσω γι’ αυτούς
που δεν εγνώρισαν ποτέ τον έρωτα,
για όλους όσους πλάγιαζαν
το βράδυ μ’ έναν ίσκιο,
που ένα φιλί

Χρίστος Λάσκαρης, «Έρωτας»

Στην πρώτη επαφή που είχαμε,
μιλήσαμε όπως δυο ξένοι
για πράγματα διάφορα σχεδόν.
Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο,

Χρίστος Λάσκαρης, «Μοναχικοί Ταξιδιώτες»

Ἄνθρωποι ποὺ ταξιδεύουν μόνοι:
κατὰ κανόνα σιωπηλοί,
πιάνοντας θέση σὲ παράθυρο.
Δὲν ἔχουνε ἀποσκευές,

Χρίστος Λάσκαρης, «Εκείνη»

Τὰ χείλη της
σὲ λόγια ἐρωτικὰ μὲ παρασύρουν πάντοτε
καθὼς καὶ τὰ μαλλιά της
τὰ πολλὰ κι ἀμάζευτα.

Χρίστος Λάσκαρης, «Επιμένω σ' έναν άλλο κόσμο»

Επιμένω σ' έναν άλλο κόσμο. 

Τον έχω τόσο ονειρευτεί, 

τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του