Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Βαλς»

Πού ’ναι τα
χεράκια που ανέθρεψαν τις λέξεις;

Δίχως εσένα το
ταλέντο θα έμενε μισό.

Τι να σου πω

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Κοντά μου»

 Κι εγώ που νόμιζα πως οι άνθρωποι πεθαίνουν
Άνοιξαν οι ουρανοί, πλημμύρισα από εσένα
Στο μπαλκόνι έπεσαν τ' αρώματα του σώματος σου
Κάποια σε μπουκάλι κράτησα
Ν' αρωματίζω το πίσω μέρος του αυτιού
Τα υπόλοιπα τα φύλαξα στο παλιό συρτάρι.

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Τρίλεπτο»

Μάζεψα δυο- τρία πράγματα,
τα  έδεσα σε σχοινί.

Παιδικά όνειρα, ήταν.
Το έκοψα,
βρέθηκα κάτω από τα σκεπάσματα,
σ’έναν υπέροχο οργασμό.

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «φως»

εκεί στο βάθος μιας αυλής
αναδιπλώνεται κάθε ενιαίο

το πρωί κρατά το ψέμα
στη σκιά των χεριών

το μεσημέρι έχει την θαμπάδα
της πρώιμης μνήμης

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «τ’ αδέρφια»

το τάβλι χτυπούσαν τα ζάρια
τα φιλντισένια πούλια·
κάθε που καλοκαίριαζε τ’ απόγευμα
τά ρίχναν

ύστερα, πήγε ο ένας στην κηδεία του άλλου
και δεν ξαναφανήκαν.

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Τοπίο»

και τα μικρά τα κύματα σκοτώνουν
φορές φορές έχω δει να κολυμπούν
οι άνθρωποι μέσα τους
κι’ ύστερα,
αίμα στα βράχια

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Το ενδιάμεσο που έγινα»

το τελευταίο μου χρώμα
το χάρισα στα πουλιά
ανταλλακτήριο
για να μου δώσουν άνεμο

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Πράσινη λίμνη»

μια πράσινη λίμνη
εισχώρησε στη γύμνια μας
χτισμένο ήταν κι ένα σπίτι
στις όχθες
μας κρατούσε ζωντανούς
σχεδόν άυλους
για αιώνες
ξύλινο σπίτι, παραμυθένιο

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Το νησί»

ο θαλάσσιος βράχος
εκείνο το αντικαθρέφτισμα
δεν άφησε κληρονομιά στο κύμα

μα το λείο παράθυρο
φανταστικά θωρεί
τις σιωπηλές καμπάνες

Ειρήνη Βακαλοπούλου, «Ανηλικίωση»

Σου 'κλεισα τα μάτια με το φθαρμένο μαντίλι
Το 'χα από παιδί στην τσέπη
Είχε το χρώμα του τριαντάφυλλου
Μύριζε γλυκιά μαστίχα
Πίσω στο κεφάλι σου το 'δεσα
Κι όπως το καστανό σου χρώμα ακούμπησε το ύφασμα
Θύμισες κορίτσι.