Γωγώ Πονηράκου, «Δεκαπενταύγουστος στη Ρώμη»

Άδεια Ρώμη
όπως
άδεια Αθήνα•
η χαρά των τουριστών.

Βαδίζουμε αργόσυρτα

Γωγώ Πονηράκου, «Έξζιτ»

Κρύφτηκε
σ' ένα Βοκσβάγκεν λευκό
με δίχως ουρανό
Είπε πως
τα 'ζησε όλα μέσα στο λίγο
και πως η υπομονή είναι

Γωγώ Πονηράκου, «Αν ζούσε σήμερα η Κατερίνα»

Θα έδειχνε την τέχνη του
να ανοίγεις το στόμα
εκτοξεύοντας πέτρες,
αναρχία, εξέγερση.
Αν ζούσε, θα έκανε
πάνω-κάτω την Πατησίων

Γωγώ Πονηράκου, «Οδοφράγματα»

Πόσες ψυχούλες βάλατε
στο πιεστήριο;
Τι μεθόδους χρησιμοποιήσατε
και πόση πίεση ασκήθηκε;
Θέλω να πω, σαφώς, η δυσκολία
στην εκάστοτε ψυχή έγκειται·
από πόσες τρίχες

Γωγώ Πονηράκου, «Φυγή»

Φορές ελπίζεις
να βγει από την κοιλιά
ένα χέρι, να στηριχτεί
στις κλειδες σου
-να σε γυρίσει
μέσα έξω

Μα όταν

Γωγώ Πονηράκου, «Στον γιατρό»

Χάρη σ’ εκείνον τον γιατρό
δεν μπήκα τιμωρία κι επέστρεψα
στο ασφαλές
«Τσιγαράκι, γιατρέ;». Δεν κάπνισε ένα
μαζί μου, είπε μόνο:
«Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη
και να λες όλακαλάθατάνε»

Γωγώ Πονηράκου, «Γενέθλιο ποίημα»

Η μάνα έβλεπε τις ειδήσεις
των οκτώ: «Κάτω τα χέρια
από την Γκρενάντα»
ακολούθως η λειτουργία για
τα παιδιά που σκοτώνονται
στον πόλεμο
Ο καιρός ήταν βαρύς στην
ενδοχώρα και το χαλάζι

Γωγώ Πονηράκου, «Εξομολόγηση»

Τις πιο οριστικές αλήθειες
τις μοιράζομαι με ξένους,
γιατί
έχουν ευθύβολα μάτια και
θαρρετά αυτιά
Μετά μετανιώνω,
έγιναν αμέσως
δικοί μου

Γωγώ Πονηράκου, «Το κάψιμο στο θώρακα»

Κανείς δεν θα σου εξηγήσει
σωστά
αυτό το κάψιμο
απόπειρα κάνω·
στο πλάτωμα κάτω
από τον λαιμό που
συγκρατούν οι κλείδες

Γωγώ Πονηράκου, «Θλιπτικό μανιφέστο»

Θα μπορούσε να είναι πολλά
παραπάνω από μια κούκλα με μπλε μάτια
οι καθημερινές γυναίκες όπως αυτή
όπως τόσες με περιποιημένα κουρέματα
νύχια, τακτικά ρούχα

Λυπάμαι που βουλιάζουν στον πάτο
του νεροχύτη , όλες οι θλίψεις τους

Γωγώ Πονηράκου, «Κάθαρση»

Έδωσα την καρδιά στο παιδί
το μυαλό σ' εσένα,
να το επιδιορθώσεις και
τα κόκκαλα στη μανούλα μου
να τα πλύνει με λάδι και κρασί

Τα μαλλιά, τα μαλλιά μου