Καθώς απ’ το γυρτό μπαλκόνι τ’ ουρανού Κυλούσε ο ένας ήλιος μετά τον άλλον Ως την κορυφή της σηκωμένης μου μύτης Τις κορυφές του στήθους και των χειλιών, Αμέσως άσπρισε ένας πόθος σε χνούδι νεότητας.
Εξελίσσομαι στης γλώσσας σου την ολόσωμη κατάκτηση. Γλιστράς σ’ έναν αστράγαλο και τον αρπάζεις τα πέλματα αφήνονται να πλέουν πάνω σε ήμερους αέρηδες Ατάραχα αιωρούνται σε στιγμή παρατεταμένης νηνεμίας και αναρριχάσαι ως το στόμα. Η γλώσσα σου βατόμουρο κρύβεται κάτω απ΄τη δική μου. Αναβρύζεις
Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.
Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι κι αν γίνει
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»
(1).jpg)
.png)
