Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουζάκης Δημήτριος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουζάκης Δημήτριος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Ολόκληρος άνθρωπος ολόκληρης μοναξιάς»

Να το κόψεις το τσιγάρο, ναι
(να μη φράξουν οι αρτηρίες σου με σκουριά
να μη γεμίσουν οι πνεύμονες καρκίνο
να μη σταματήσει η καρδιά σου να χτυπά).
Το κάπνισμα, όμως, δεν είναι φύλλα καπνού, φιλτράκια
χαρτάκια γλυκόριζας, αναπτήρες με γκάζι, με λάδι, σπίρτα
και άλλα σύνεργα. Το κάπνισμα είναι

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Πνεύμονες Ήπατα και Παγκρέατα»

Όταν σου λένε καρκίνος στον πνεύμονα
μεταστάσεις στο ήπαρ και το πάγκρεας
έχεις ακριβώς το χρόνο που χρειάζεσαι
για να διαπιστώσεις ότι
δε θα ξαναπάς στην Άνδρο
δε θα ξανακούσεις Φώτη Πολυμέρη
δε θα αρνηθείς ξανά να πεταχθούν

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Αντίστροφη μέτρηση»

Τα μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων
επιβάλλονται μοιραία
όσο στη γη κάνουν κουμάντο
οι διεφθαρμένοι, οι τοκογλύφοι, οι πορωμένοι
οι άρπαγες.
Αν βρισκόταν, βέβαια, ένας Χριστιανός

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Επιτύμβια στήλη ιδιοχείρως»

Εδώ κείται ο Δημήτριος Μουζάκης
που πέρασε τη ζωή του
αποκεφαλίζοντας κύματα.
Με την υπερφυσική του όραση
μας είπε την αλήθεια:
πάνω απʼ το σώμα της θαλάσσης
εξογκώνεται για μια στιγμή

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Μια αφιέρωση στη γυναίκα μου»

Κοριτσάκι μου∙ θα ’ρθει η στιγμή που
ο καιρός θα μας έχει προσπεράσει.
Τα φθινοπωρινά φύλλα δε θα πέφτουν
στο χώμα με το νάζι το γλυκύ της νιότης.
Τα παιδιά (το ξέρεις) όταν περπατήσουν
δεν ανήκουν πια σ’ εμάς
αλλά στον κόσμο που εκείνα κατασκευάζουν.

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Γεννήθηκα εκατόν οκτώ ετών..»

Γεννήθηκα εκατόν οκτώ ετών.
Δεν ήθελα ποτέ να σκίσω τα ρούχα μου
να ζωστώ αλυσίδες, να ουρλιάξω στους μεγάλους
ότι δεν καταλαβαίνουν.
Δεν πέρασα ποτέ μου εφηβεία.
Ενηλικιώθηκα όταν έθαψα τους γονείς μου
όταν αγκαλιάστηκα με το θάνατο

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Ασυνήθεις προσαγωγές»

Θα σου μιλήσω για πράγματα απλά και καθημερινά
πράγματα σπουδαία, πράγματα αδιάφορα
πράγματα διαρκή και πανταχού παρόντα.
Το περπάτημα ενός πεινασμένου ποντικού σε ένα χωράφι
το απότομο άνοιγμα μιας πόρτας
ένα γλίστρημα πάνω από το νεροχύτη
μια βροχή που έμοιαζε με όλες τις άλλες

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Όσες φορές επισκέφθηκα την κόλαση..»

Όσες φορές επισκέφθηκα την κόλαση
συνάντησα τη μάνα μου.
“Μάνα, τι κάνεις εδώ;”
τη ρώτησα κλαίγοντας
κι εκείνη αποκρίθηκε
“εκτίω την ποινή ενός αθώου”.
Μα, κάνει, μάνα, λάθη ο Θεός;

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Adagio»

Ψάξε ένα μέρος να κρυφτείς
ας πούμε ένα μέρος άξενο
γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
που απέρριψε το σμήνος.
Ας πούμε μια άξενη ζωή
γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
κι άσε τις άλλες να σαρώνουν

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Στομφώδης η περίσταση»

Κι έρχεται στομφώδης η περίσταση
να σου θυμίσει πώς είσαι ζωντανός
γιατ’ είσαι ζωντανός μέσα σε σώμα
κι όχι αλλιώς.
Μαζεύει η περίσταση προσεχτικά όλα τα κύτταρα
κι ένα ένα τα μαλάζει δια πυρός.
Γίνεται ο πόνος τόσο οξύς

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Μέσα στο στόμα του Χειμώνα»

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα
δίνω γλωσσόφιλο στο χιόνι.
Σαλεύουνε τα χώματα
οι νεκροί γλείφουν το λαιμό μου.
Βλάσφημος εκφέρω λόγια που
δεν τολμώ καν να σκεφτώ.
Κλαίνε όσοι μ’ αγαπούν

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Τα λόγια που δεν έπρεπε να πεις»

Το ποίημα έχει πάντοτε μια λέξη
περιττή
πʼ ούτε με λάστιχο μπορείς
ούτε με το σφουγγάρι να τη διώξεις
γιατί όταν λέξη μες σε ποίημα
σταθεί
από την αγαλλίαση του στίχου της
δε βγαίνει.

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Ο σπάγκος»

Στον Σωτήρη Παστάκα
επειδή χαμογελά

Στο μάθημα της ανατομίας
πήγαινα πάντα άπλυτος
αφού γυμνός δε μου επέτρεπαν
να ζήσω.
Έχοντας εξασφαλίσει απομόνωση

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Το θεριό»

Όταν ο αγριότερος των ανθρώπων
έπεσε στην παγίδα του
κοίταξε γύρω για θηράματα.
Όταν δε βρέθηκε κανένα
στην πλοκή του
ξέχασε να σκαρφαλώσει έξω
απʼ την ενέδρα του

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Βινύλια»

Μιας και το θες κι εσύ
καινούρια ηλικία
θα τα παίξω
τα παλιά μου τα βινύλια
μα όχι όπως πρώτα.
Έτσι όπως τρίφτηκαν
οι δίσκοι με τα χρόνια
παλιό αυλάκι δε θʼ αναγνωρίσει

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Σύνοδος κορυφής»

Ένα κολοκύθι γνέθει το χακί˙
το κεφάλι ντύνεται με κράνος.
Ένας βόθρος στέλνει τη βροχή˙
στο ποτήρι πίνεται το χάος.
Ένας τυφλός μοιράζει την τροφή˙
το έλεος τρώγεται με πάθος.
Τυφλό του βόθρου κολοκύθι
πώς γράφεις έτσι ιστορία

Δημήτριος Γ. Μουζάκης, «Συνήθεια»

Θα σας μιλήσω εγώ για τη συνήθεια
με των ανάπηρων αισθήσεων το στόμα
και τη χροιά της απώλειας.
Εκ γενετής τυφλός βρίσκει για μια
στιγμή
το φως του
κι άλλη στιγμή δεν έχει να διηγηθεί
από εκείνη που πλημμύρισε

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης