Ντέρεκ Γουόλκοτ (Derek Walcott), «Aγάπη πίσω απ’ την αγάπη»

Θα έρθει η ώρα
που με ενθουσιασμό
θα χαιρετίσεις τον εαυτό σου

καθώς θα φτάνει στην ίδια σου την πόρτα, στον ίδιο σου τον καθρέφτη
Και θα χαμογελάσετε ο ένας στον άλλο για το καλωσόρισμα.

Ντέρεκ Γουόλκοτ (Derek Walcott), «Σκοτεινός Αύγουστος»

Τόση πολλή βροχή, τόση πολλή ζωή
όπως ο φουσκωμένος ουρανός
αυτού του μαύρου Αυγούστου.

Η αδερφή μου, ο ήλιος,
κλωσά μέσα στο κίτρινο δωμάτιό της
και δεν λέει να βγει έξω.

Ντέρεκ Γουόλκοτ (Derek Walcott), «Θαλάσσια καλάμια»

Οι μισοί από τους φίλους μου είναι νεκροί.
Θα σου δώσω καινούριους, είπε η γη.
Όχι, δώσε μου καλύτερα εκείνους πίσω, όπως ακριβώς ήταν
με όλα τους τα ελαττώματα, φώναξα.

Απόψε μπορώ ν’ αποσπάσω κάτι απ΄ τις ομιλίες τους
από το εξασθενημένο βουητό των κυμάτων
ανάμεσα απ’ τα καλάμια, μα δεν μπορώ να περπατήσω

Ντέρεκ Γουόλκοτ (Derek Walcott), «Το τραγούδι του Αδάμ»

Μια μοιχαλίδα μαστουρωμένη μέχρι θανάτου
πέφτει νεκρή στις μέρες μας
από ψιθύρους, από ανάσες
που κινηματογραφούν τον εαυτό της
μέσα στο βούρκο.

Η πρώτη ήταν η Εύα
που κεράτωσε το Θεό για το φίδι
για το καλό του Αδάμ-κάτι που κάνει
όλους εμάς ένοχους ή την Εύα αθώα.

Ντέρεκ Γουόλκοτ (Derek Walcott), «Το Σύννεφο»

Καθ’όλη την έκταση,
μπροστά στα μάτια του Αδάμ που έσφυζαν από ζωή
οι ψηλές βουνοκορφές έμοιαζαν να ξεμακραίνουν

μ’ έναν αναστεναγμό κάτω απ’ τη συκιά
και μ’ έναν ουρανό που υποχωρεί
μπροστά στο ξεψυχισμένο σφύριγμα του φιδιού
που επαναλαμβάνει θα πεθάνεις.

Ντέρεκ Γουόλκοτ (Derek Walcott), «Έρωτας κι έρωτας ξανά»

Θα ‘ρθει καιρός

που μ’ έξαρση

θα καλωσορίζεις τον εαυτό σου

σαν θα φτάνεις στη δική σου πόρτα, στον δικό σου καθρέφτη,

κι ο ένας χαμογελώντας θα καλωσορίζει τον άλλο

και κάτσ’ εδώ θα λέει. Τρώγε.

Θ’ αγαπήσεις ξανά τον ξένο που ήταν ο εαυτός σου.

Δώσε κρασί. Δώσε ψωμί. Δώσε πίσω την καρδιά σου

στον εαυτό της, στον άγνωστο που σ’ αγάπησε