Γιώργος Φιλιππίδης, «Μελίσσα – IV»

Γύρεψα πάντοτε 
εκδίκηση 
στ’ όνομα καθετί εύθραυστου, 
είχα ξεχάσει πως ό,τι 
είναι εύθραυστο 
είμαι εγώ, 
πως είσαι εγώ. 
Έφυγα γρήγορα

Γιώργος Φιλιππίδης, «Ερωτική προπαγάνδα – V»

Ακούστε καλά! 
Κωδωνοκρούστης στην καμπανούλα, 
σαρκοφάγο λουλούδι της ασκήμιας μου, 
στο αχανές πεδίου της καμπούρας μου 
όπου, 
απαράλλαχτα έναστρος ουρανός, αιωρείται 
η αστροσκόνη που είμαι.

Γιώργος Φιλιππίδης, «Γαλάζια μηχανή – I»

Έφευγε απάνω σε τροχιές 
ριζωμένες σ’ έναν έρημο τόπο, 
σαν μια λάμψη στο μάτι του ορίζοντα, 

απάνω στον καιρό 
που μπορούσε να λυγίζει, να λυγίζει, να λυγίζει 
δίχως ποτέ να ραγίζεται. 
Και τα μίλια το κατάπιναν λαίμαργα.

Γιώργος Φιλιππίδης, «Γαλάζια μηχανή – II»

Ολοένα ταξιδεύαμε, 
απ’ το παράθυρο κοιτώντας πέρα 
τον ουρανό της αυγής 
στο λουλάκι, 
το τίναγμα της πεταλούδας, 
ίδιο με το μύχιο φτερούγισμα 
που τόσες νύχτες

Γιώργος Φιλιππίδης, «Γαλάζια μηχανή – V»

Ξύπνησα 
με μιαν αφή αλαφριά στο πρόσωπο 
από χέρι ανθρώπινο. 
Σχίζαμε τον κάμπο, 
ένα ύφασμα γεμάτο μπαλώματα 
– του ήρωα η ψυχή. 
Με σταλαγμένη στα μάτια μου τη στάλα 
του κήπου.