Θοδωρής Βοριάς, «Έρωτες και θάνατοι»

Έρωτες και θάνατοι
είναι στην ομίχλη, στο σκοτάδι
οι παλλόμενοι σηματοδότες,
είναι το φεγγάρι που τριγυρνάει
στα κεραμίδια του σπιτιού σου όλη νύχτα,
είναι το νυχτοπούλι
που ψάχνει να κρυφτεί
μέσα στʼ αστέρια.

Θοδωρής Βοριάς, «Καρφωμένος στα σύννεφα»

 Το μεσημέρι γυαλίζουν τα καρφωμένα σου φτερά
                                                          στα σύννεφα
-φεγγάρι που ξέφυγες από τις νύχτες-
κι όσοι μπορούν να ορθώνουν το κεφάλι
θα σε βλέπουν.

Ανυπεράσπιστος στη βαρβαρότητα της πόλης,
κατάληξες κι εσύ να αιωρείσαι

Θοδωρής Βοριάς, «Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα»

Βρήκα την αλυσίδα που έβλεπα στα όνειρά μου,
με τη βαριά της άγκυρα
περασμένη στην καγκελόπορτα
της πλαζ στην Αρετσού.
              
Μονάχος παρηγοράω
τα έρημα ερωτικά αποδυτήρια,
την αμμουδιά που ψάχνει για ιδρωμένα κορμιά,

Θοδωρής Βοριάς, «Ορφανεμένες ρίζες»

 Θέρισες ανεμώνες και τις έστησες στο βάζο
-αντίδοτο για την αγιάτρευτη κακογουστιά της πόλης.

Στο πανάκριβό σου βάζο, οι τελευταίες εκπνοές
καταντήσανε φυσαλίδες οξυγόνου
στα γυάλινα τοιχώματα.

Τα πόδια μου, ακρωτηριασμένα, κρέμονται ακίνητα
                                                                           μες στο νερό.

Θοδωρής Βοριάς, «Αδικαιολογήτως παρών»

Να ʽρθεις για λίγο
να μʼ αντικαταστήσεις
κι αντάλλαγμά σου
το μπαλκόνι μου,
ο ήσυχος μικρός μου κόσμος
-το σμήνος των περιστεριών,
ο δρόμος των περαστικών ζητιάνων,
οι ανέκφραστοι υπήκοοι

Θοδωρής Βοριάς, «Νυχτερινός επόπτης»

Άφησε τον αγέρα να κατεβαίνει
μανιασμένος απʼ το Σκρά.
Να περνάει απʼ τις λόγχες των φρουρών
και να ξεσκίζεται,
να λερώνει με σκόνη τις στολές τους
και να θαμπώνει το φεγγάρι.

Θοδωρής Βοριάς, «Στην εξορία»

Πήρες τον κόσμο
να τον ρουφήξεις μονοκόμματα
και βρέθηκες εξόριστος
μ’ ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι.

Όχι εδώ, κάτω μονάχα,
στους δρόμους τσακίζει η εξορία.
Το πετροβόλημα δεν τάραξε τις συνειδήσεις.

Θοδωρής Βοριάς, «Το τρύπιο ταβάνι»

Όποτε βρέχει στάζει η σκεπή,
δεν μέτρησα ποτέ τις τρύπες.
Στάζει… πώς έγινε διάτρητη!

Μέρα τη μέρα εξατμίζομαι
κι αναστατώνονται
τα έντομα και τα ποντίκια
που ανασαίνουν τη ζωή μου

Θοδωρής Βοριάς, «Το ρεπερτόριο του θανάτου»

  Η μελωδία της χορδής και του βέλους,
η συμφωνική των κανονιών,
το κονσέρτο των πολυβόλων,
ο αρμαγεδώνας της ατομικής βόμβας…

 

Κάθε εποχή ο θάνατος
έχει το δικό του ρεπερτόριο.

Θοδωρής Βοριάς, «Ανιλίνες [Η νύχτα δεν παρηγοριέται]»

 Η νύχτα δεν παρηγοριέται
με τ’ αδύναμα φώτα της πόλης,
θέλει στους δρόμους το θίασό της·

φλεγόμενοι κάδοι σκουπιδιών,
βόμβες μολότοφ
κι εκρήξεις δακρυγόνων

Θοδωρής Βοριάς, «Δρομολόγια με την πανσέληνο»

 Βλέπεις εκείνον με το πιστόλι;
Θέλει να πεθάνει.
Ψάχνει στις τσέπες του για σφαίρες
λες και ψάχνει γι’ αναπτήρα.

Βλέπεις τον άλλον;
Βάζει το χέρι του στη μέσα τσέπη του μπουφάν

Θοδωρής Βοριάς, «3 Χαϊκού»

Να ψηλαφίσεις,
να βρεις τις αμαρτίες
στις παλάμες μου.
*
Σκύβεις μέσα μου,
τα στήθη σου βρέχονται
στην άβυσσό μου.

Θοδωρής Βοριάς, «5 Ανιλίνες [Καταρρίχηση]»

[1]
Να στραφείς μέσα σου
αν θες να γράψεις ποιήματα.
Ν αρχίσεις να σέρνεσαι στα βράχια σου
-καταρρίχηση στον γκρεμό
με το κεφάλι προς την άβυσσο.

[2]

Θοδωρής Βοριάς, «Ανιλίνη [Αυτοάνοσα]»

Ρωτάς τι είναι τα αυτοάνοσα;
Στίχοι σκαλισμένοι στο κορμί,
ποιήματα που γράφτηκαν μια νύχτα,
λοξές ματιές είναι και ψίθυροι,
ανεμοστρόβιλοι ψυχής…
όπως εκείνος ο Βαρδάρης,
μισός βοριάς, μισός αντάρτης
με δρασκελιές κατέβηκε το Σέιχ Σου.

Θοδωρής Βοριάς, «Ρωγμές στη νύχτα»

Ξέρεις πως κρύβω

ένα κομμάτι νύχτας

μες στην τσέπη μου.

Αν υπήρχαν παραθύρια,

τ’ άστρα θα σεργιανούσανε

Θοδωρής Βοριάς, «Μη σπαταλήσεις όνειρα»

 Μη σπαταλήσεις όλα τα όνειρά σου
μονάχα σε μια νύχτα.

Φύλαξε κάτι για τη νύχτα-φωτιά,
νά ‘χεις κι εσύ ν’ ανάψεις

Θοδωρής Βοριάς, «Οι νεκροί φόρεσαν μάσκες»

Ο θάνατος πλησίασε πιο κοντά,
ακόμα κι οι νεκροί
φόρεσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες.
Μονάχα που δεν ήρθε χθες,

Θοδωρής Βοριάς, «Δρόμοι που περπάτησες»

Εχθροί και φίλοι οι δρόμοι που περπάτησες,
τους μετράς, με το δάχτυλό σου
να δείχνει την καρδιά σου.