Κώστας Πατίνιος, «Στον κάμπο των ονείρων σου»

Θέλω να τρέξω στον κάμπο των ονείρων  σου
σαν μικρό παιδί ξυπόλητο, ημίγυμνο,
να επανατοποθετήσω,
να επαναπροσδιορίσω
τη σχέση μου με το χώρο,
τη σχέση μου με το χρόνο,
τη σχέση μου με μένα,

Κώστας Πατίνιος, «Μα και σχεδόν ανίκητος»

Στους δρόμους της πόλης
κινούνται πολλοί μελλοθάνατοι,
περπατάνε, σπρώχνονται, οδηγούνε,
κορνάρουν, βρίζονται.

Στη στάση του λεωφορείου,
μαθητές, αλλοδαποί, εργάτες,
μελλοθάνατοι’

Κώστας Πατίνιος, «Ο δρομέας»

Κάποτε ήθελα να γίνω ξυλοπόδαρος,
να κοιτώ στα ίσια δέντρα και πουλιά.
Παλιάτσος-ξυλοπόδαρος, να μπερδεύω και να μπερδεύομαι
βαμμένος, θλιμμένος, χαρούμενος
με μια τεχνητή, μεγάλη σταγόνα δάκρυ στο πρόσωπό μου.
Ύστερα ακολούθησα το ένστικτό μου και έγινα δρομέας,
δρομέας μεγάλων αποστάσεων.

Κώστας Πατίνιος, «Με αντίπαλο εμένα»

Τα πόδια  σπρώχνουν την ψυχή
και η ψυχή τα πόδια
και στο ταξίδι της ζωής
περνάω τα εμπόδια.

Πληρώνω το αντίτιμο
στου δρόμου τα διόδια,
τρέχω να φτάσω να χαρώ,

Κώστας Πατίνιος, «Κύκλος»

Επιθυμίες φανερές, αφανέρωτες,
ανεκπλήρωτες, εκπληρωμένες.
Ο φόβος, η «λογική», το «παράλογο».
Το «ανήθικο», το «ηθικό»…
η ανηθικότητα της ηθικής.
Το «ψέμα», η «αλήθεια».

Κώστας Πατίνιος, «Είναι τέχνη να τρέχεις»

Είναι  τέχνη να τρέχεις.
όπως το να αγαπάς, να ερωτεύεσαι,
να πέφτεις, να σηκώνεσαι,
Να συγχωρείς, να ταπεινώνεσαι.
Γιατί η ευτυχία είναι επιλογή,
που βρίσκεται σε κίνηση.

Κώστας Πατίνιος, «Και μια μέρα ξεκίνησε να τρέχει»

Και μια μέρα ξεκίνησε να τρέχει,
να τρέχει και να τρέχει,
έτσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Και καθώς προχωρούσε,
έβρισκε πολλούς λόγους,
τόσους που δεν τους πρόφτανε.
Και έτρεχε
και τρέχει

Κώστας Πατίνιος, «Αν δεν τρέξεις δεν θα με μάθεις»

Όταν δεν είμαι καλά, τρέχω.
Όταν είμαι καλά, τρέχω πιο δυνατά.
Όταν τρέχω, γίνομαι «καλύτερος άνθρωπος», χαμογελώ.
Και όταν χαμογελώ, είναι σαν να εστιάζω
σε μια προκλητική διαδρομή, που με καλεί να την τρέξω.

Όταν τρέχω, κάνω «αντίσταση» κατά του κακού μου εαυτού.
Αν δεν τρέξεις, δε θα με μάθεις.

Κώστας Πατίνιος, «Σε στάση αναμονής»

Είμαι διαρκώς σε μια προσωρινή κατάσταση,
σε στάση αναμονής,
σε σταθμό που το μεταφορικό μέσο δεν το ξέρω,
μα πανέτοιμος καρτερώ να επιβιβαστώ.

Έχω στις αποσκευές μου δύο χέρια, δύο πόδια και ένα κορμί
που τα κρατά ένα μυαλό που αρνιέται να αποδεχτεί
την προδιαγραφόμενη πορεία των κάθε λογής «λογικών».

Κώστας Πατίνιος, «Έχω ανάγκη να φεύγω κάθε τόσο»

Θα φύγω για λίγο και μην με γυρέψετε,
θα φύγω με το τελευταίο χελιδόνι
και το πρώτο σύννεφο του φθινοπώρου.
Έχω ανάγκη να φεύγω κάθε τόσο,
να κλείνομαι σε μια σταγόνα δάκρυ
και να γελώ μονάχος,
μέχρι που τα ηχοκύματα του γέλιου μου
σπάσουν το δάκρυ και βγω ξανά στο φως.

Κώστας Πατίνιος, «Ανάποδα πρέπει να φοράς»

Όταν με βλέπεις να γυρνώ,
μανδύα νεκρικής σιωπής να φορώ, μην ησυχάζεις,
είναι που μάχομαι με τον έσω κόσμο μου
και δύναμη δεν έχω να δώσω στην ψυχή της έξω εικόνας μου.
Είναι που παλεύω θηρία να δαμάσω,
είναι που θέση γερεύω να βρω
ανάμεσα στη φωτιά, την καταιγίδα, τη μέρα και τη νύκτα.

Κώστας Πατίνιος, «Απαγωγή»

Ξεκίνησε να γράφει και χάθηκε
Μονοπάτια δύσβατα
μαγευτικά
αληθινά
Η ελευθερία περνάει από τις συμπληγάδες λέξεις
την ώρα που γράφεται ένα ποίημα
Όχι ακούραστα
το ποίημα ζητά λύτρα

Κώστας Πατίνιος, «Βράδυ με φώτα σβηστά»

Στέκομαι έξω απ’ το μεγάλο σπίτι
βλέπω
αναρωτιέμαι
σε πόσα τετραγωνικά στεγάζεται η μοναξιά
Μαύρη φιγούρα διακρίνεται μέσα απ’ το παράθυρο
βράδυ, σβηστά τα φώτα
σκόνταψε στην παρατηρητικότητά μου
Ο σκύλος ανήσυχος μπλέκεται στα πόδια μου

Κώστας Πατίνιος, «Πόδια πινέλα»

Όταν τρέχω, συχνά περνά από το μυαλό μου η εικόνα πως τα πόδια μου
είναι πινέλα και ο δρόμος ένας τεράστιος καμβάς.
Τι ζωγραφιά, άραγε, θα σχημάτιζαν τα βήματά μου;

Κάθε μέρα, τόσα χρόνια, χιλιάδες χιλιόμετρα, ποια σχήματα θα
δημιουργούσαν, τι ζωγραφιά θα έφτιαχναν; Θα ξεχώριζε η
διαλειμματική προπόνηση, το long slow distance, το χαλάρωμα;
Πώς, άραγε, θα φαίνονταν τα σημεία της «ζωγραφιάς» τις μέρες που δεν