Βύρων Λεοντάρης, «Λόγια που λένε αλλά δε μιλούν..»

Λόγια που λένε αλλά δε μιλούν
λόγια που είναι λέξεις
και συλλαβίζουν τον ψηφιακό εαυτό τους
κι ακύμαντα νοήματα σημαίνουν
χωρίς ούτε ένα ήχο παράφωνο...
Ας μείνουν στην υπηρεσία της γνώσης
να σβήνουν τα ερωτήματα στον κόσμο

Βύρων Λεοντάρης, «Έμπλεος από σένα»

Έμπλεος από σένα
πώς κι από πού να σε φωνάξω;
Χύνεται  μέσα μου η φωνή μου
και δε μ’ ακούς και δε μ’ ακούω
και σε ζητώ και δε σε βρίσκω
γιατί είσαι όπου είμαι
κι είμαι όπου είσαι
και κανείς δεν είναι όπου είναι.

Βύρων Λεοντάρης, «Οδόσημο κινδύνου»

Γι' αυτόν που χάθηκε στη φονική στροφή
είχαμε στήσει οι φίλοι του εικονοστάσι οδόσημο κινδύνου
ξύλινο ομοίωμα ναΐσκου
με το εικονισματάκι του προστάτη αγίου του και το φυλαχτό

—που δεν τον φύλαξε...

Βύρων Λεοντάρης, «Η Μαρία στο παράθυρο» (απόσπασμα)

«Εγώ είμαι που είχα πει: θα σ’ αγαπώ για πάντα.

Μα όσο περνούν τα χρόνια το για πάντα

όλο και τρέμει πιο πολύ σαν αναφιλητό

κι η αγάπη είναι μια λέξη που αποφεύγουμε

Βύρων Λεοντάρης, «Της άνοιξης και του πολέμου»

 I
Δεν ξεχωρίζω πια τον ερχομό σου από την άνοιξη
Το βάδισμά σου απ’ το άνοιγμα των λουλουδιών
Τη νιότη από το χαμόγελό σου.

Βύρων Λεοντάρης, «Είμαι φτωχός»

Λησμονημένες χαραυγές ζητούν τα βλέφαρά σου
σε ντύνει ο ίσκιος της αγάπης μου χλωμός
δεν έχω χρώμα προσμονής – είμαι φτωχός
δεν έχω βήματα να ’ρθώ στην άκρη της καρδιάς σου

Βύρων Λεοντάρης, «Το μεθύσι των νεκρών»

 Κλειστό είναι το ανοικτό βιβλίο που κρατάς.
Αλλιώς θα ανοίξει.
Όπως ανοίγει σφαλιστή δίφυλλη πόρτα. Από τη μέση.
Στο στάχωμά τους θα χωρίσουνε τα φύλλα

Βύρων Λεοντάρης, «Ου τόπος»

Ι
Καιρός να γυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες να
Γράφουμε ποιήματα κυκλοφορώντας τα χέρι-χέρι
Όπως τις προκηρύξεις στους δύσκολους καιρούς καιρός
Ν' ανταμώνουμε στα παλιά μαγέρικα βουτηγμένα

Βύρων Λεοντάρης, «Ζωή – χωρίς να ζούμε / Ψυχοστασία»

“Τόσα φιλιά- μα δίχως χείλη

τόσες αφές- μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί- μα δίχως πύλη

τόσες ειδήσεις- δίχως περιστέρια
τόσοι αγώνες- δίχως μάχη

 τόσες μαγείες- δίχως θάμα.
Κρυφά θα φύγει δίχως να ‘χει

 αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας…

Βύρων Λεοντάρης, «Στάζει το σπίτι μας»

Στάζει το σπίτι μας απόψε, πάλι στάζει.
Σπάνε στο μέτωπό σου οι στάλες και σημαίνουν
το εγερτήριο των λυγμών.
Και να! φουσκώνουνε τα βλέφαρά σου

Βύρων Λεοντάρης, «Έλεος δεν έχει τούτο το φεγγάρι»

Έλεος δεν έχει τούτο το φεγγάρι
απλώνει απλώνει αδιάκοπα στο δέρμα του καλοκαιριού
πήζει τον ουρανό πήζει τον άνεμο
κερώνει την καρδιά και τις χαραματιές της θύμησης

Βύρων Λεοντάρης, «Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν»

 Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν
γιατί πια δεν τις κατοικούν τα βάσανά μας.
Τις εγκατέλειψαν σάμπως να επίκειται σεισμός ή έκρηξη.
Ανάσα και χειρονομιά καμμιά μέσ’ στα αδειανά φωνήεντα

Βύρων Λεοντάρης, «Μέσα στο ποίημα σε χάνω…»

Μέσα στο ποίημα σε χάνω Έξω από μένα
άλλη ομορφιά σε παίρνει, αγαπημένη
Τί θα γίνω και τί με περιμένει
σε άδειες αισθήσεις και χωρίς εσένα

Βύρων Λεοντάρης, «Αγριομυρίκη εν τη ερήμω»

Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα
Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου
Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε
άλλος ανάμεσα στους άλλους

Βύρων Λεοντάρης, «Χωρίς τίτλο (I)»

Οἱ μέρες μου ὅλες λάθος μετρημένες
σὲ τσακισμένα δάχτυλα καὶ καταφαγωμένα
καθὼς χυμοῦσε πάντα πάνω μου τὸ λυσσασμένο τίποτε τῆς ζωῆς