ωστόσο αργεί, έχει καθυστερήσει.
Την πιάνει η αγωνία: θ’ αδιαθετήσει;
Τη νύχτα αναθυμάται, της εξόδου:
είχανε πιει λιγάκι παραπάνω –
το προφυλακτικό μην είχε φύγει
Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...
Θα σας μιλήσω για το δίκιο των Θεών,
σε μια φτωχή, μα τόσο ανθρώπινη μπαλάντα.
Η βασιλεία θα χαριστεί, των Ουρανών
σ' όποιον υπέφερε και σήμερα και πάντα.
Για μια γυναίκα που δεν θα ναι στα τριάντα-
πέταξε κιόλας, σαν πουλί στα εικοσιεννιά
και καταγράφηκε στ ανώνυμα συμβάντα:
πατριαρχία, γι ακόμα μια γενιά.
Ποιητές και λογοτέχνες από αιώνες
αρέσκονται να παίζουν με τις λέξεις.
Γυναίκα αν είσαι, πρόσεξε μην μπλέξεις:
θεσπίστηκαν τ αρσενικού οι κανόνες.
Ταξίδεψα σε κλειστές καρδιές.
Σώματα παράξενα τραχιά
αντρικά σώματα, που ορθώσαν
το φαλλό τους.
Άνδρες, ανεξερεύνητη ήπειρος.
Βράζω και πάλι μέσα στο μετρό,
από τη ζέστη κι από το θυμό μου.
Το πλήθος μαζεμένο, μ ενοχλεί.
Το δρομολόγιο μου φταίει, τ αραιό
και τσαντισμέν αγριοκοιτώ το διπλανό μου
και μια που μόλις μ έσπρωξε- μικρή.
Ο ήρωας ενός έργου, που γελάμε
έχει νευρώσεις πάνω από εκατό.
Κάνουμε πλάκα, το παρατραβάμε,
μα ξέρουμε καλά το μυστικό:
Ντετέκτιβ Μονκ στ αλήθεια δεν υπάρχει,
μα τελικά είσ εσύ, κι είμαι κι εγώ.
Εδώ είναι το Χαλάνδρι, αλλιώς, η αρχαία Φλύα:
πάλλεται ακόμη, ζωντανή, κάτω στο ρέμα.
Το μεσημέρι τούτο, ενός τυχαίου Σαββάτου,
μες την πολύβουη αγορά, την ιστορία
της πόλης νιώθω ένας κρυφός παλμός, σαν αίμα,
σαν το νερό, που ψιθυρίζει μυστικά του.
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»