Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κολoτούρου Σοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κολoτούρου Σοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σοφία Κολoτούρου, «Aναπαραγωγική Περίοδος»

Συμπτώματα υπάρχουν περιόδου –
ωστόσο αργεί, έχει καθυστερήσει.
Την πιάνει η αγωνία: θ’ αδιαθετήσει;
Τη νύχτα αναθυμάται, της εξόδου:
 
είχανε πιει λιγάκι παραπάνω –
το προφυλακτικό μην είχε φύγει

Σοφία Κολoτούρου, «Covid-19»

Χρόνια δίσεκτα για μένα. Επιμένουν ανοιγμένα
στο τραπέζι τα χαρτιά μου, μ’ ένα σύμβολο κρυφό.
Καλοκαίρι στην Αθήνα σε μι’ ακούσια καραντίνα
κι από μήνα σ’ άλλο μήνα μέρες μες τον εγκλεισμό.
Χάνομαι μες το γραφείο και το φως το ηλεκτρικό.

Μάσκες φόρεσαν στους δρόμους και περάσαν νέους νόμους
και μας εγκλωβίσαν τώρα μέσα στην καταστολή.

Σοφία Κολoτούρου, «Ιθάκη»

Πλην, μάταια ψάχνω τόσα χρόνια την Ιθάκη.
Το δρόμο ακολουθώ πιο πίσω κι άλλος δρόμος
σαν αδυσώπητος της μοίρας κάποιος νόμος.
Μητ ίσκιος πουθενά ν απόσταινα μια ράχη.

Σαν μαύρο σύννεφο προσμένει ένα κοράκι,
σαν να μαι κλέφτης και εκείνο αστυνόμος
μα  δεν υπάρχει ούτε φόβος, ούτε τρόμος,

Σοφία Κολoτούρου, «Αμνήμων μετεωρισμός»

Μνήμη, ρωγμή παράξενη στο χρόνο
-μπαίνει η συνείδηση στ’ αυλάκια του μυαλού.
Είμαστε όντα με έλλειψη σκοπού
σε σύμπαν που διαστέλλεται και μόνο.

Με ψευδεπίγνωση περνούν όλες οι μέρες,
μέσα στο πέπλο που μας περιβάλλει.
Στη μαύρη τρύπα θα επιστρέψουμε και πάλι
και σαν ενέργεια πίσω στους αστέρες.

Σοφία Κολoτούρου, «Γυναικοκτονία»

Θα σας μιλήσω για το δίκιο των Θεών,
σε μια φτωχή, μα τόσο ανθρώπινη μπαλάντα.
Η βασιλεία θα χαριστεί, των Ουρανών
σ' όποιον υπέφερε και σήμερα και πάντα.
Για μια γυναίκα που δεν θα ‘ναι στα τριάντα-
πέταξε κιόλας, σαν πουλί στα εικοσιεννιά
και καταγράφηκε στ ανώνυμα συμβάντα:
πατριαρχία,  γι ακόμα μια γενιά.

Σοφία Κολoτούρου, «Ανομήματα»

Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν νωρίς την Ηθική
-δήθεν με νίβουν μ’ ανομήματα αιώνων.
Κι εγώ, ιέρεια στης Λαγνείας τη σπονδή,
Εκάτη, Αστάρτη, ηδονών μα και δαιμόνων
σε μιαν αντίληψη του κόσμου αρσενική.

Σοφία Κολoτούρου, «Γραπτό μήνυμα μιας κουφής»

Η αίσθηση του κόσμου ήταν λειψή,
από τη γέννησή μου ως τώρα.
Στο ιστορικό μου γράψανε: "κουφή"
κι έτσι έμεινε - μια κούφιαν ώρα.

Μες στο μυαλό μου, ωστόσο, η μελωδία
με κατακλύζει, πλημμυρίζω από ήχους.
Των τραγουδιών διαισθάνομαι την αρμονία
κι έτσι συχνά μεθώ απ' τους στίχους.

Σοφία Κολoτούρου, «λεξιλαγνεία vs λαγνεία»

Ποιητές και λογοτέχνες από αιώνες
αρέσκονται να παίζουν με τις λέξεις.  
Γυναίκα αν είσαι, πρόσεξε μην μπλέξεις:  
θεσπίστηκαν τ’ αρσενικού οι κανόνες.

Σοφία Κολoτούρου, «Γυναίκα-αράχνη»

Ταξίδεψα σε κλειστές καρδιές.
Σώματα παράξενα τραχιά
αντρικά σώματα, που ορθώσαν
το φαλλό τους.
Άνδρες, ανεξερεύνητη ήπειρος.

Σοφία Κολoτούρου, «Μια μέρα στο μετρό»

Βράζω και πάλι μέσα στο μετρό,
από τη ζέστη κι από το θυμό μου.
Το πλήθος μαζεμένο, μ’ ενοχλεί.
Το δρομολόγιο μου φταίει, τ’ αραιό
και τσαντισμέν’ αγριοκοιτώ το διπλανό μου
και μια –που μόλις μ’ έσπρωξε- μικρή.

Σοφία Κολoτούρου, «Ντετέκτιβ Μονκ»

Ο ήρωας ενός έργου, που γελάμε
έχει νευρώσεις πάνω από εκατό.
Κάνουμε πλάκα, το παρατραβάμε,
μα ξέρουμε καλά το μυστικό:

Ντετέκτιβ Μονκ στ’ αλήθεια δεν υπάρχει,
μα τελικά είσ’ εσύ, κι είμαι κι εγώ.

Σοφία Κολoτούρου, «Ρέμα Χαλανδρίου»

Εδώ είναι το Χαλάνδρι, αλλιώς, η αρχαία Φλύα:
πάλλεται ακόμη, ζωντανή, κάτω στο ρέμα.
Το μεσημέρι τούτο, ενός τυχαίου Σαββάτου,
μες την πολύβουη αγορά, την ιστορία
της πόλης νιώθω – ένας κρυφός παλμός, σαν αίμα,
σαν το νερό, που ψιθυρίζει μυστικά του.

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης