Παναγιώτης Γούτας, «Μαχαιρώματα»

 Πόσο αθόρυβα καταρρέουν
οι μαχαιρωμένοι στη μεγάλη οθόνη!
Καρατερίστες, συνήθως, ηθοποιοί
πρόσωπα μικρής συμμετοχής στην ταινία,
σχεδόν πάντα τους χτυπούν πισώπλατα
σε σκοτεινά σημεία των πόλεων
σε έρημους δρόμους ή έξω από κακόφημα μπαρ

Παναγιώτης Γούτας, «Τυχαία»

Μόλις σχολνά απ’ τη δουλειά
στήνεται στη στάση «Αλκαζάρ».
Εκείνη δεν μπορεί να ξέρει τι τεχνάσματα μηχανεύεται
για να τη συναντά «τυχαία».
Τι σκόπιμες καθυστερήσεις
τι αλλαγές προγραμμάτων.
Τα λένε για λίγο στο όρθιο.

Παναγιώτης Γούτας, «Μπλε φεγγάρι»

Όταν τον 18ο αιώνα
κατά τη διάρκεια της Γρηγοριανής μεταρρύθμισης
του ημερολογίου,
όπου «χάθηκαν» κάποιες μέρες,
«χάθηκε» και ένα φεγγάρι,
αυτό ονομάστηκε «το φεγγάρι της προδοσίας».

Παναγιώτης Γούτας, «Τα δάχτυλά της»

πηγαίνει ταχτικά
στις παρουσιάσεις των βιβλίων της
όχι τόσο για τη γραφή της
–τη βρίσκει εξεζητημένη–
ούτε για το προκλητικό παρουσιαστικό της

αλλά για τα λεπτά, οστεώδη,
ερωτικά της δάχτυλα,

Παναγιώτης Γούτας, «Ξεροσφύρι στον αιώνα»

Ο αγαπημένος μου παππούς
Κοντά τριάντα χρόνια στο χώμα
Έρχεται καμιά φορά στον ύπνο μου.
«Έτσι θα μʼ αφήσεις;» μου λέει απαρηγόρητος.
«Μόνο με αραιά κεριά και θύμησες θαμπές
Και με κείνα τα λιγοστά σου αφηγήματα
Δεν έχει χαΐρι.

Παναγιώτης Γούτας, «Τα σκυλιά το ηλιοβασίλεμα»

Στην οδό Καραβοκύρηδων
–ένα στενοσόκακο είναι, μην τρελαίνεστε!–
στα δυτικά της Οίας
κάθε απόγευμα συγκεντρώνονται εκατοντάδες τουριστών
για να θαυμάσουν το ηλιοβασίλεμα.
Ακροβολισμένοι σε πεζούλια, ταράτσες, ανοιχτωσιές
επάνω σε βράχια ή όπου αλλού μπορείς να φανταστείς

Παναγιώτης Γούτας, «Η τελευταία λέξη..»

στη μνήμη του Χρίστου Τσολάκη

Λειαίνω, λειαίνω
Ακονίζω τη φράση

Ακίδα αιχμηρή η τελευταία λέξη

Προσέξτε, ματώνει!

Παναγιώτης Γούτας, «Σινέ "Αλκαζάρ"»

Το Σινέ «Αλκαζάρ»
πρόβαλλε, παλιά, τα πάθη του Χριστού.
Μετά, το γύρισε, με ταινίες πορνό,
στα ανθρώπινα πάθη.
Αμήχανο, πλέον, το αλλοτινό κτίσμα,
με μόνο σημάδι αίγλης
τον ημικυκλικό σκονισμένο τρούλο του,

Παναγιώτης Γούτας, «Το κανάλι του έρωτα»

Τις νύχτες, στο Κανάλ ντ’ αμούρ

οι εραστές νυχοπατώντας επιστρέφουν.

Ψίθυροι και στεναγμοί σκίζουν τη σιγαλιά.

Του έρωτα κελεύσματα ακούγονται και πάλι.

Σώματα π’ αγαπήθηκαν στα όρθια, στα βιαστικά,

ξαναθυμούνται και ριγούν.

Παναγιώτης Γούτας, «Άλλοτε»

Τι να απέγινε η λάβα του έρωτά σου;
Οι εκρήξεις των σπασμών σου;
Το μάγμα της επιθυμίας σου;
Η καυτή ορμή σου;
Πώς όλα αυτά πέτρωσαν με τα χρόνια;

Παναγιώτης Γούτας, «Οι αδικαίωτοι έρωτες»

 Πιο βασανιστικά στη μνήμη επιστρέφουν
τα βλέμματα που γύρισαν αδικαίωτα στη βάση τους.
Οι μορφές των γυναικών που δεν μας δόθηκαν.
Οι έρωτες που κάηκαν στον αέρα

Παναγιώτης Γούτας, «Παραλία»

Πρώτα τίναξε σχολαστικά από πάνω της την άμμο
Ύστερα με τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού
Πήρε τα χυτά, πυρόξανθα μαλλιά της
Που έφταναν μέχρι τη γυμνή της μέση