Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Το τελευταίο μας βράδυ»

Έλα να παίξουμε ένα  τελευταίο παιχνίδι.
Θα με ρωτάς πόσο σ' αγαπώ
κι εγώ θα κάνω πως δεν ξέρω
θα σε ρωτώ πόσο μ' αγαπάς κι εσύ
με το δάχτυλο θα δείχνεις τον ουρανό
τότε εγώ θα βάζω τα γέλια
και θα υψώνω και τα δικό μου δάχτυλο
θα χλιμιντρίζουμε σαν άστρα άλογα ερωτευμένα

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Θα ξαναβρεθούμε..»

Θα ξαναβρεθούμε
την ώρα που τα παιδιά
μαθαίνουν το άλφα.
Μ' ένα χαμόγελο και άδολη ματιά
ρούχα καθαρά, νύχια κομμένα
κανέναν δεν έχουμε να καταδώσουμε
ποιήματα παλιά μας νανουρίζουν.

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Αυτόχειρες»

Εκείνα τα πουλιά πάνω στα σύρματα
είναι οι φίλοι μου που χάθηκαν
παιδιά που πέταξαν μακριά
μια νύχτα καλοκαιρινή
από μια ταράτσα
στην αποθήκη ενός φαρμακείου
σ' ένα βρώμικο πεζοδρόμιο

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Στην έξοδο»

Περιφέρω το κορμί μου στους δρόμους
αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός
κυοφορείται πλάι πλάι με τα σπλάχνα μου
η ματιά ντυμένη χίλιες δυό ικεσίες
εκπέμπει ολοένα και πιο έντονα το μήνυμα
απασφαλίσατε
Γύρω μου κόσμος ανυποψίαστος

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Ένα με τη σκόνη»

Ύστερα
δεν είπα τίποτα.
Άφησα μόνο
ο κουρνιαχτός να κοπάσει
κι έγινα ένα με τη σκόνη.
Ένας αέρας να φυσήξει
και θα σηκωθώ.

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Προς εαυτόν»

Ένα πρωί θα σηκωθώ
χωρίς τσιγάρο κι αναστεναγμό
ήρεμα, δίχως βιασύνες
θα φορτωθώ
όλα τα απαραίτητα υλικά
ένα χαμόγελο, μια καλημέρα
κι ύστερα

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «στο καφενείο»

Έπλυνες το κορμί σου
με καυτό νερό.
Με προσοχή ξυρίστηκες
ντύθηκες ρούχα καθαρά
να πας κι εσύ «σαν άνθρωπος»
στο καφενείο.

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Ένας γάτος που τον έλεγαν Μπάμπη»

Εκείνο το βράδυ
Οι φίλοι ανησυχούσαν
Με τη συμπεριφορά μου
Μ’ έπνιγαν
Ανείπωτοι καημοί
Ποιος ξέρει πώς ήμουν
Μόνο ο Μπάμπης
Που τόσα χρόνια τον φοβόμουνα

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Όλα τα θυμάμαι»

Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες.
Τίποτα δεν προμηνούσε το κακό που θα μας βρει.
Τράβηξε ο καθένας μας δρόμο χωριστό.
Έμεινε το σπίτι έρημο, σε χέρια ξένων.
Όλα τα θυμάμαι, μόνο πες μου:
Τα μάτια μας,
πότε συναντήθηκαν

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Ακόμα και τα πιο όμορφα κορίτσια..»

Ακόμα και τα πιο όμορφα κορίτσια
κρύβουν μια λύπη στα μάτια τους
κι είναι αυτό που με σταματάει
την πόρτα του σπιτιού τους να περάσω.
Ξέρω πως την κρίσιμη στιγμή
τη θλίψη τους θα προτιμήσω να γευτώ
παρά το στήθος τους.

Γιώργος Λ. Οικονόμου, «Ακούω τη φωνή σου..»

Ακούω τη φωνή σου
χωρίς να μου μιλάς.
Βλέπω τα μάτια σου
σε πρόσωπα αγνώστων
κι όταν σε σκεπάζω με την κουβέρτα
από κάτω βρίσκεται
κάποιος άλλος.
Με κατακλύζει η αγάπη