Παύλος Σιδηρόπουλος, «Πίσω απ' τους τοίχους»

Πίσω από τα δυνατά φώτα
τα φτερά της ελπίδας χαϊδεύουν τα γυμνά στήθεια
της εγκατάλειψης
κι εκεί περιμένει τη σειρά του ο κολασμένος
φτύνοντας σάλια και ξερατά
στα πρόσωπα του θανάτου
χύνει μονάχα για ένα ακόμα ανάσασμα ζωής.

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Ακούω τη σιωπή να βαριέται..»

Ακούω τη σιωπή να βαριέται,
βλέπω την ακινησία να σέρνεται,
την ηρεμία να λιώνει
σε χρόνο τόσο αργό
που ο εγκέφαλος ναρκώνεται
το κορμί γίνεται φέρετρο
κι ο θάνατος τρόπος ζωής.

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Ζήσαμε με τόση ένταση..»

Ζήσαμε με τόση ένταση
την ώρα που αλλάζανε μορφές τα αγάλματα
και μείναμε σ’ ένα άδειο μουσείο
τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Προσπαθώντας να ζεστάνουμε την ατμόσφαιρα
προσποιηθήκαμε για λίγο τους θεούς,
τον έρωτά μας βορά στις φαντασιώσεις μας πετάξαμε

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Ετούτος δεν μιλά..»

Ετούτος δεν μιλά
Ηχεί
Ηχεί σαν από μακρινή σπηλιά
ανεξερεύνητου και ανώνυμου τοπίου.
Αδιάλυτη και καθαρή, πρωτόγονη η φωνή του
Μοιάζει να καταγγέλλει την ώρα
Την ώρα που τα μουγκρητά του κόσμου ανήσυχα

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Η Αθήνα έγινε κι αυτή μια πόλη χωρίς οίκτο..»

«Η Αθήνα έγινε κι αυτή μια πόλη χωρίς οίκτο
κι άρχισα να φοβάμαι όταν γελάω στο δρόμο δυνατά
Οι φίλοι παίρνουν ηρωίνη
κι εσύ κραδαίνεις το μαχαίρι να μας πάρεις τα μυαλά
Μα είσαι σκληρός εκεί που είσαι λίγος
κι εμείς ζητάμε τα πολλά
Φαίνεται ξέχασες τις υποσχέσεις που έδινες για όλες τις δίκες των αναρχικών
για τους φακέλους της ντροπής και για τα ΜΑΤ

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Η τέχνη κύριοι έχει τάξεις..»

Η τέχνη κύριοι έχει τάξεις
είτε το θέλετε, είτε όχι.
Ένας ανθρακωρύχος της Αγγλίας ξέρει τον Σαίξπηρ
όσο ο Αρβανίτης ξέρει τον Σοφοκλή
που εσείς με το ζόρι θέλετε να του σφηνώσετε.
Ανάθεμά σας απίθανοι.
αφήστε το χρόνο να δουλέψει

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Δεν είμαι πιόνι, ούτε άλογο..»

Δεν είμαι πιόνι, ούτε άλογο
πύργος ή βασιλιάς.
Κι όμως κινούμαι στη σκακιέρα και το ξέρω
Είμαι λοιπόν κι εγώ ένας αστός
μα ένας αστός κακός κι ανεπιθύμητος
Μια αγιάτρευτη πληγή κι ένα οίδημα
που αιμορραγεί ασταμάτητα.

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Πάτμου και Βλαβιανού γωνία»

Τούτη η γωνιά που αιμορραγεί
και τούτη η πέτρα της που εξέχει
σαν μια ορθάνοιχτη πληγή
είναι μονάχα η γειτονιά μου.
Χάσκει ανέγγιχτη και απείραχτη
στον μανιασμένο στρόβιλο
όπου σαρώνει γενιές και θύμισες μαζί.

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Είσαι απ' αυτούς κι εσύ..»

Είσαι απ' αυτούς κι εσύ
που τρελαίνουνε τον κόσμο
ή απ' αυτούς που κινδυνεύουνε
να τρελαθούν?
Είσαι απ'αυτές κι εσύ
που μύρισαν τον κρίνο ή το δυόσμο
ή απ' αυτές που ξέρουν πως για να γεννήσουν ζωή