Χρήστος Ι. Τσαρούχης, «Αβέβαιο νέκταρ»

Στραγγίζεις ολόκληρη ζωή
και βγάζεις μια σταγόνα λέξης.
Στις δέκα σταγόνες πετάς τις εννιά.

Τη μια που μένει
από χίλιες μεριές την κοιτάς
μήπως και αυτή δεν είναι αυτή που ψάχνεις.

Χρήστος Ι. Τσαρούχης, «Λουλούδι»

Όμορφος κήπος, ο κήπος μου.
Τον φροντίζω κάθε μέρα.
Κι αυτός ανταποδίδει τη φροντίδα
με την απλόχερη ομορφιά του, τις μυρωδιές του.

Αυτά τα πρωινά,
που η συνήθεια με κάνει να βηματίζω στο χώμα του,

Χρήστος Ι. Τσαρούχης, «Το φεγγάρι ξανά μου μιλά»

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης
παγωμένος ο αέρας φυσά,
προχωρώντας στο τέλος τής νύχτας
το φεγγάρι ξανά μου μιλά.

Ξεχωρίζοντας πάντα απ’ τους φίλους
είχε μείνει αυτό μες στα χρόνια

Χρήστος Ι. Τσαρούχης, «Η μικρή γωνιά του κορμιού σου θα σε προδώσει»

Το μαντείο, για μια φορά, μίλησε καθαρά, Πηλείδη
η μητέρα σου έδωσε γιο απ’ τον πατέρα πιο σπουδαίο.
Λόγος αρκετός να διώξει μακριά της Δία και Ποσειδώνα.

Μα, σαν στα ύδατα της Στυγός σε βουτήξει
να πεις στη Θέτιδα τη φτέρνα μην ξεχάσει.
Τρωτός θα μείνεις, δεν το θέλεις.

Χρήστος Ι. Τσαρούχης, «Καράβι χάρτινο»

Είπα να κάνω την υπέρβαση κι εγώ
σ’ αυτόν τον κόσμο να προλάβω, πριν τον άλλο.
Όχημα ψάχνω και να δω πού θα το βρω
καθώς ζητάω το πιο γοργό, το πιο μεγάλο.

Μα να! Το βρήκα, αυτό που θέλω το ’χω εδώ
μια βάρκα από χαρτί που θα με πάει