Ιωάννης Γρυπάρης, «Θάνατος»

Καλώς να ’ρθή σαν έρθ’ η στερνή ώρα
τα μάτια μου για πάντα να μου κλείση,
κι όποτα νά ’ναι, ή τώρα ή αργήση,
φτάνει να μην ερθή σαν άγρια μπόρα.
 
Άνοιξη βέβαια νά ’ναι σαν και τώρα,
κι ακόμα μια γλυκιά γλυκούλα δύση,

κι έτσι να πάρει μια αύρα να φυσήσει,
και να πέση η ψυχούλα η λευκοφόρα

Ιωάννης Γρυπάρης, «Δικό μου φως»

 Μεσουρανίς η ολόφεγγη η Σελήνη
λαμποκοπά κι αστράφτει πέρα ως πέρα
το φως της μες στον έρημον αιθέρα
της νύχτας όλα τάλλα φώτα σβύνει.

Μα εκεί βαθιά που ροδοφέγγει η μέρα
όταν μικρή ζωή στη νύχτα μείνη,

έν’ άστρο λίγο μα δικό του χύνει
φως τρέμιο από την άγνωστή του σφαίρα.

Ιωάννης Γρυπάρης, «Στη δύση της γενεάς»

 Πες μας τους πόνους πούπες και ξανάπες·
- Με μοίρανε στα σπάργανά μου η Μοίρα
να τραγουδάω τις στείρες τις αγάπες
και τάκαρπα φιλιά να κλαίω τα στείρα.

Πέρ’ από μένα δε θα καναζήση
Η αρχαία μας γενεά – πάπποι προσπάπποι,

και πάντα μες το ρόδινο μεθύσι
θα πνίγω μόνος τη στερνή μου αγάπη.

Βιογραφία: Ιωάννης Γρυπάρης (1870-1942)

Ο Ιωάννης Γρυπάρης (Σίφνος 1870 – Αθήνα 13 Μαρτίου 1942) ήταν Έλληνας μεταφραστής, λογοτέχνης και εκπαιδευτικός, ενώ διετέλεσε επίσης στέλεχος του Υπουργείου Παιδείας και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.

Η οικογένειά του ήταν κρητικής καταγωγής, από τα Χανιά. Μετά την πτώση της Κρήτης οι Γρυπάρηδες εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο και άλλοι στις Κυκλάδες. Ο πατέρας του, Νικόλαος Ι. Γρυπάρης γεννήθηκε στον Αρτεμώνα της Σίφνου το 1832 και πέθανε το 1910, ήταν δάσκαλος και κατόπιν βιβλιοπώλης. Η μητέρα του Ελένη (1847-1910) 

Ιωάννης Γρυπάρης, «Μάθε τον πόνο»

Μάθε τον πόνο το γερό
βουβός στα δόντια σου ν΄αλέθεις
χύνε της λήθης το νερό
μες στο τρελό κρασί της μέθης
Θα πάει κι αυτό μιαν ομορφιά
και πρι(ν) να γύρει ακόμα ο χρόνος
έχει ο Θεός , τα εφτά καρφιά
θε να μας βάλει ο νέος πόνος

Ιωάννης Γρυπάρης, «Εστιάδες»

Βαθιά άκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι ουρανοί
πάν' απ' την πολιτεία την κοιμισμένη·
κι άξαφνα σέρνει του Κακού το Πνεύμα μια φωνή,
τρόμου φωνή - κι όλοι πετιούνται αλαλιασμένοι.

«Έσβησε η άσβηστη φωτιά!» κι όλοι δρομούν φορά
τυφλοί μέσα στη νύχτα να προφτάσουν,
όχι μ' ελπίδα πως μπορεί να 'ν ψεύτρα η συμφορά,
παρά να δουν τα μάτια τους και τη χορτάσουν.

Ιωάννης Γρυπάρης, «Το απόβροχο»

Τὴ νύχτ᾿ ἀπόψε - ἡ θλίψη της μ᾿ ἀνάστησε ἡ τρανή,
τὴ θλίψι μας σὰ νὰ εἶχε μελετήσῃ-
τὴ νύχτ᾿ ἀπόψε ἀνοίξανε οἱ ἕβδομοι οὐρανοὶ
καὶ πόντισε νερὸ κατακλυσμὸς τὴ χτίση.

Ιωάννης Γρυπάρης, «Τα ρόδα του Hλιογάβαλου»

Σοὔγραφε ροδοθάνατο ἡ τριμεροῦσα ἡ Μοῖρα!
πὲ τὸ στερνὸ τραγούδι σου, ἀγλύκαντη καρδιά,
κι ὅλο ἀνεβαίνει ἀκράτητα ἡ μυστικιὰ ἡ πλημμύρα,
ποὺ ἀφρίζει μὲ ροδόφυλλα καὶ πνίγει μ᾿ εὐωδιά.

Ιωάννης Γρυπάρης, «Χωρισμός»

Κι ήρθε μες στης αγάπης το μεθύσι
ο χωρισμός μια πίκρα να μου βάλη
σαν και τούτη- κι ακόμα πιο μεγάλη,
τη θάλασσα που μας έχει χωρίσει.