Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Σαρώνει»

Τις δολιότητες και τις ψευτιές σας
τι να τις κάνω.
Στους κύκλους σας η ακεραιότητα παραγκωνίζεται,
είναι ψιλά γράμματα.
Στους δύσκολους κύκλους σας
η σταθερή αξία που σαρώνει είναι η δύναμη,
ως εξουσία, μεγαλεία κι επιρροή.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Τα ποδήλατα»

Οι ερωτευμένοι δεν φιλιούνται
μόνο πίσω από τις βάρκες,
τρέχουν και κρύβονται στα δάση.
Όταν γυρίζουν, μαζεύουν τα ρούχα τους
κι ανεβαίνουν στα ποδήλατα.
Οδηγούν με ορμή κι ευελιξία,
με χαλαρωμένα, φωτεινά πρόσωπα και σώματα.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Διαδρομή»

Λόγια σαν από την πιο βαθιά
φωνή της ύπαρξής της:
«Οργιαστική η φύση με τα πυκνά δάση της,
καθώς ταξίδευα με το λεωφορείο.
Οργιαστικό και το ξύπνημα της φαντασίας μου.
Πρόσωπα των ερώτων μου έβγαιναν από τα δένδρα
και με φιλούσαν.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Τι να αποκομίσω»

Στη Βίκυ Παπαπροδρόμου

Στο μαράζι της ήττας, της ματαίωσης κι αποτυχίας
βασίζονται τα ποιήματά σου.
Όμως τι να αποκομίσω από τον πόνο σου,
η άρτια τεχνική σου δεν αρκεί.
Διολισθαίνεις σε βερμπαλισμούς και ρητορείες.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Ληστεύουν»

Ανυπόληπτοι και δολεροί,
σατανικά ενεργείτε.
Οι ίντριγκες, τα πισωμαχαιρώματα,
και οι διπλοπροσωπίες σας
έρχονται κατά πάνω μου
να με κατατροπώσουν.
Ληστεύουν την ηρεμία

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Σπίθα»

Αν και καταπονημένη από την αρρώστια,
όταν τελείωσε με τις ακτινοβολίες
που έπρεπε να υποβληθεί στην κλινική,
πήγαμε στην παραλία για καφέ.
Σαν από άμυνα,
για να διατηρεί τη σπίθα της ζωής μέσα της,
γύρισε τη συζήτηση στο αίνιγμα του έρωτα,

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Νύχτα»

Κατά μήκος του στενού πεζόδρομου
μπαρ και καφετέριες.
Καθώς πίνει το ποτό της
διακρίνει στο απέναντι μπαρ την αγάπη της.
Η ψιλόλιγνη κορμοστασιά του
μετακινείται ανάμεσα στα υπαίθρια τραπέζια
για να μιλήσει με φίλους του.
Μέσα στο πλήθος εκείνος δεν την βλέπει.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Με κριτικό μάτι»

Ούτε συντριβή, ούτε αγάπη
μόνο πόθο και λαγνεία έδειξες για μένα
με τον τρόπο που έκανες έρωτα.
Πρόβαλε ξανά η γνώριμη ορμή σου,
ένας κατακλυσμός ακολασίας
που σε παρέσυρε και σε αφιόνιζε.
Με ξεζούμισες από πόθο για το σώμα μου,

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Λάγνο μάγεμα»

Πόσο καλά ξέρω κάθε σπιθαμή
από το στενό δρομάκι που οδηγούσε στην πόρτα σου.
Εκεί πολλή ώρα στεκόμουν ανυπόμονα
και σε περίμενα.
Στο στενό δρομάκι σου άρχιζαν τα προεόρτια
για το λάγνο μάγεμα που μου ετοίμαζες,
 την ιδανική αποπλάνηση,

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Σαν ηλιαχτίδα»

Ήταν ευδιάθετη
και δεν δίστασε να μου εκφράσει την αιτία:
«Στον δρόμο τυχαία έπεσα επάνω του.
Η ερωτική ιστορία μας παλιά
και με διακυμάνσεις μέσα στον χρόνο.
Με χαιρέτισε φιλώντας τρυφερά κι απαλά τα χείλη μου.
Εγκάρδιος, προσηνής,
αλλά και κάπως πτοημένος

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Το φιλί»

Όσο με φιλούσες
περίμενα το άγγιγμα της γλώσσας,
το στριφογύρισμά της μέσα στο στόμα μου.
Όσο με φιλούσες
είχα την αναίδεια να κρίνω την τέχνη σου,
να μελετάω την υφή και την ένταση
απ’ τα χείλη σου.
Για να σωπάσω,

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Μετάνοιες»

Ενάργεια είχαν τα λόγια της:
"Από ένστικτο και πείρα δύσκολα ενδίδω.
Θέλω ο άνδρας να με πολιορκεί επίμονα,
να παρακαλάει, να χάνει τον εαυτό του για χάρη μου.
Αλησμόνητος μένει στο μυαλό μου ένας θαυμαστής
σε κάποιο ταξίδι.
Πριν πέσουμε στο κρεβάτι και όπως ήμουν όρθια,
με λατρεία έσκυψε στα πόδια μου, κι έκανε μετάνοιες

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Ύψιστη τρυφερότητα»

Φορούσα το λευκό μπουρνούζι
και μ' έκλεισες στην αγκαλιά σου
-το σώμα μου ακόμα υγρό από το λούσιμο.
Το απαλό, ευωδιαστό ύφασμα από το μπουρνούζι,
καθώς με έσφιγγες
και το αισθανόμουν στο δέρμα μου,
έμοιαζε να ενσωματώνεται, να συμμετέχει,

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Ανάφλεξη»

Διαφυγή δεν υπάρχει.
Είτε σε αντικρίσω είτε σε σκεφτώ
σε θερμοκρασία ανάφλεξης με φέρνεις.
Το παρανάλωμα εντός μου επελαύνει.

Είσαι όπως οι φυσικές δυνάμεις
κι εγώ χάνω τον εαυτό μου,
βρίσκομαι στο έλεός σου.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Πλήγματα»

Οι βαριές λύπες και το άλγος που αφήνουν
δεν είναι προ των πυλών.

Τα οικτρά που φοβόσουν,
οι βαριές, τραγικές λύπες έχουν μπει στη ζωή σου
να σε καταποντίσουν.
Μέσα στα πλήγματα και τη λαίλαπα του άλγους

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Κάτι παραμένει»

Βιαστικό και σύντομο το φιλί
που μου έδωσες στο στόμα.
όμως φιλί δυνατό και βαθύ.
Τα χείλη και η γλώσσα σου μέσα στο στόμα μου
με εκπόρθησαν, με αποδεκάτισαν να σε επιθυμώ.
Δυνατό, τέλειο φιλί,

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Πρόχειρο στρώμα»

Αφού έφυγαν οι υπάλληλοι,
αργά το απόγευμα, την περίμενε
στο γραφείο του.
Ξεντύθηκαν, και η λαίμαργη γλώσσα του
έφτασε μέχρι τα πόδια της,
κι όπως ήταν παγωμένα
με το στόμα του τα ζέστανε.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Στο μπαρ»

Με την κοπέλα του πήγαιναν
ν’ ακούσουν έναν περίφημο νέγρο τραγουδιστή
σ’ ένα από τα πολυσύχναστα μπαρ της νεολαίας.
Πριν από την είσοδο την προειδοποίησε:

«Μου αρέσει μια γυναίκα
που ίσως έρθει στην παρέα απόψε.
Με το δέος και την κατάνυξη

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Οι αποσκευές μου»

Απανθρωπιές και τραγωδίες
δεν μου είναι άγνωστες.
Δια πυρός και σιδήρου τις έζησα.
Αν με ψάξεις θα βρεις τα βαθιά τους σημάδια.
Σκοτάδια, καταχνιές και θλίψεις
τα κουβαλάω στις αποσκευές μου.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, «Στη Χαλκιδική»

Απαστράπτουσα, καταιγιστική η ομορφιά του τοπίου.

Η θάλασσα γαλάζια, χωρίς κύματα,

τα νησιά που διαγράφονταν στο βάθος,

οι δασωμένοι λόφοι τριγύρω.

Με παγανιστική ευλάβεια υποκλίθηκα στο τοπίο —

αφέθηκα, εξαϋλώθηκα μέσα του.