Γιώργος Κοζίας, «Hotel de la Gloria»

Ελάτε… Δεν είναι μακριά!
Ελάτε πιο γυμνοί στο Τίποτε
με την ομορφιά
ελάτε νύμφες και νυμφίοι
από την ξεχασμένη Ταρούσα
όρθιοι σαν λεύκες, σαν αέρινες σημύδες

Γιώργος Κοζίας, «Το τραγούδι της Σειρήνας»

-Μ άρέσεις. Πάρε με στου κόσμου
το καράβι. Είμαι ή Λίγεια. Ή κόρη τής Καλλιόπης.

Κωπηλατούσε από τό εκτυφλωτικό φως
ώς τη βαθειά σκιά. Κι εκείνη στάλαζε
στο στόμα του την ήδονή!

Γιώργος Κοζίας, «Περιοδεύον θίασος Ντενίσοβα»

Σαν θύελλα πάνω από την Ασία
έρχονται οι Ντενίσοβα στις νεκρές φύσεις
στις λιτανείες, στα ειδύλλια
Κατακτώντας τόσες μοναξιές
τόσες παραισθήσεις
την δόξα, τις άγιες οικογένειες
τους εραστές, τις ιερές ψυχώσεις

Γιώργος Κοζίας, «Miravalle»

Καλούσε με φωνές τό όνομά της
ώρες ατέλειωτες.
Τα μάτια της απύθμενα. Αστραφτερές σφαίρες
δίδυμα άστρα τής Λήδας.
Οι βάγιες την ετοίμαζαν για τον τάφο.

Ρίχτηκε στα πόδια της.

 Εκείνη τραβήχτηκε. Αφήνει

Γιώργος Κοζίας, «Άννα Φίρλινγκ»

Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί,
η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει.

Μόνη, ξυπόλητη
σέρνει το άδειο καρότσι της
στα γυμνά πεδία της ατέλειωτης σφαγής,
γόνιμη σαν μαγιάτικη βροχή,

Γιώργος Κοζίας, «Γητευτής ονείρων»

Έχει άβυσσο κι έχει στάχτη
στην άβυσσο.
Ο χειριστής με αόρατη στεφάνη
οδηγεί τον μετρ.
Βλέπει μανιακούς σε μια γυάλινη σέρα.
Τον σκύλο στο σπίτι της χειρομάντισσας.
Εφτά θλίψεις με δορές
και δωρητές.

Γιώργος Κοζίας, «Η συμβίωση»

Τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα
τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτ
PAUL CELAN

Επιστρέφω στο σκοτεινό σπίτι.
Με υποδέχονται στον προθάλαμο.
Η Μαργαρίτα και η Σουλαμίτ.
Κρατάνε μαχαίρια. Ορμάνε.

Γιώργος Κοζίας, «Ο θησαυρός των αηδονιών»

Δεν πετούμε πια, δεν κελαηδούμε
στα σπίτια και στα σώματα
μοιάζουμε σαν φαντάσματα του θέρους
και να οι ανασκαφείς, να οι αρχαιολόγοι
Τέλειωσαν πια τα ψέματα, μας λένε
ας πάψει το γλυκόλαλο τραγούδι σας

Γιώργος Κοζίας, «Ο Κύριος δεν σώζει αυτούς που πέφτουν»

Ο ράφτης της Ουλμ δοκίμασε φτερά
μα ο αέρας στο Δούναβη δεν τον πήγε μακριά

Στην Ουλμ, στην πλατεία μπροστά στο δημαρχείο
ένας ραφτάκος δοκιμάζει τα φτερά του
και πέφτει στη σορό ενός νεκρού στρατιώτη
που επιστρέφει στην πατρίδα

Γιώργος Κοζίας, «Από που ερχόμαστε; Τι είδαμε; Που πάμε;»

Gauguin, 1897

Ρεμβάζοντας πάνω στης ζωής μου το ταξίδι
εδώ στο ακρογιάλι που με έριξε η μοίρα
βλέπω τρεις γυναίκες όμορφες
με ένα ‘ξωτικό παιδάκι να χορεύουν
και μια γριά ανεπρόκοπη να κλαίει
να οδύρεται, στα πόδια της άσπρο πουλί

Γιώργος Κοζίας, «Προμετωπίδα στο "Επί ασπαλάθων..."»

Ὁ Παμφύλιος Ἀρδιαῖος
δὲν πλήρωσε τὰ κρίματά του.
Κυκλοφορεῖ ἀνάμεσά μας
ὁ πανάθλιος μελανοχίτωνας,
καραδοκεῖ καὶ ἀπειλεῖ,
μπήγει τὰ φαρμακερὰ βελόνια
τῶν ἀσπαλάθων τὰ ἀγκάθια,

Γιώργος Κοζίας, «Υφαίνοντας στη νεκρή πτέρυγα»

Κοιμήσου ήσυχα, καλοζωισμένε
και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας.
Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι.
Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι.
Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει.
Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου.

                           Ulrike Marie Meinhof

Κάθε ομορφιά θα μαραθεί και θα σβήσει

Γιώργος Κοζίας, «One man circus»

Στο κατώφλι του σπιτιού του έγραψε: «άπατρις»,
σημείωσε ένα ερωτηματικό πάνω στο κούτελό του
και πρόσθεσε άλλη μία λέξη στον τοίχο: «άνεμος».

—Να το αληθινό τσίρκο, είπε ο αθώος σαλτιμπάγκος
δείχνοντας τον κόσμο που χειροκροτούσε στον εξώστη,
στη ζωή ο καθένας φτιάχνει το δικό του Μοναχικό Τσίρκο.

Γιώργος Κοζίας, «Το μωρό Ποτέμκιν»

—Να κατεβείς ή να ανέβεις; οι κομισάριοι ρωτούν,
χειροκροτούν, παρασημοφορούν τους κερδισμένους,
όσους ξεγέλασαν οι Λευκοί
κι όσους ξεχώρισαν οι Κόκκινοι.

Ο Ἰακώβ παλεύει με τον Άγγελο.
Τις σκάλες ανεβαίνει, πυροβολεί,

Γιώργος Κοζίας, «Το εβραϊκό παντοπωλείο»

Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ ἀναζητᾶμε
τὴν Ὀμορφιὰ στιγματισμένη.
Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ τὸ Ἄγνωστο
φθονοῦμε καὶ τὸ Μάταιο μᾶς καταδιώκει.

Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ ἀγοράζουμε
τοὺς ἀπογοητευμένους ἐραστές.

Γιώργος Κοζίας, «Υπάρχει ακόμα λίγη άνοιξη»

Ὑπάρχει ἀκόμα λίγη Ἄνοιξη
Ἐλᾶτε νὰ ἀλλάξουμε
δακτυλίδια γάμου
Νὰ νυμφευτοῦμε τὰ ὄνειρά μας
Τώρα ποὺ στήνονται κρεμάλες
Καὶ τραγουδοῦν οἱ δήμιοι
τὸν γερμανικὸ ποιμενικό τους